Η ζωή αρχίζει στα 60!

Φέτος, καθώς βρισκόμουν σε ένα αεροπλάνο που είχε προορισμό τη Φλόριντα,
κάθησα πλάι σε μία 60χρονη κυρία, που όδευε προς την εκεί χειμερινή της
κατοικία.

Ο πιο πρόσφατος εραστής της, ένας επιχειρηματίας που κόντευε τα 70, είχε
αποκτήσει μια κάποια αίγλη ­ τουλάχιστον στον κύκλο των συνομηλίκων του ­ όταν
μηνύθηκε από μια νεαρή υπάλληλό του για σεξουαλική παρενόχληση. Αυτό όμως
διόλου δεν πτόησε τη συμπαθέστατη συνεπιβάτισσά μου, αφενός επειδή η ίδια τον
πίστεψε όταν εκείνος είπε ότι η νεαρή αυτή τον κυνηγούσε ­ και όχι αντίστροφα
­, και αφετέρου επειδή και το δικαστήριο τον απήλλαξε. Η κατηγορία αυτή
εναντίον του εραστή της, όμως, δυστυχώς προβλημάτισε τη μητέρα της (η οποία
είναι 85 ετών), η οποία έμαθε τα νέα, όταν ο πέμπτος σύζυγός της (ο οποίος
είναι 91 ετών) το διάβασε σε μία επιχειρηματική εφημερίδα που παίρνει στο
γραφείο του.

Ζωντάνια

«Μέση ηλικία». Το 50% των εξηντάρηδων στις ΗΠΑ θεωρούν ότι δεν ανήκουν στην κατηγορία των «ηλικιωμένων»

Νομίζω ότι αυτή η ιστορία, που μόλις σας διηγήθηκα, λέει πολλά για την ολοένα
και μεγαλύτερη ζωντάνια και τον δυναμισμό των ηλικιωμένων των Ηνωμένων
Πολιτειών της Αμερικής. Στη Φλόριντα πάλι, πολύ πρόσφατα, ήμουν προσκεκλημένος
σε δείπνο από ένα ζευγάρι φίλων. Η γυναίκα είναι 72 ετών και εργάζεται με
πλήρη απασχόληση ­ κάτι που ξεκίνησε να κάνει μόλις έκανε μεταπτυχιακά στα 45
της χρόνια, αφού δηλαδή μεγάλωσαν τα παιδιά της. Ο άνδρας της είναι 76 ετών
και επίσης εργάζεται με πλήρη απασχόληση, αλλά ως εθελοντής. Αυτό ξεκίνησε να
το κάνει όταν πήρε σύνταξη από την έως τότε εργασία του, στα 63 του χρόνια. Το
ζευγάρι αυτό των φίλων, λοιπόν, είχε μόλις επιστρέψει από ένα γουίκ εντ όπου
είχαν επισκεφθεί ο καθένας τους χωριστά τις μητέρες τους. Το ερώτημα είναι: σε
ποιο ακριβώς σημείο οι αλλαγές που συντελούνται στη ζωή και στις συνήθειές μας
απαιτούν να επανακαθορίσουμε αυτό που εννοούμε όταν λέμε γήρας; Η απάντηση
είναι: τώρα ακριβώς. Η βιολογική επιμήκυνση της ζωής ­ όπως ανέφερε πρόσφατα
και ο βραβευμένος με Νόμπελ Γκάρι Μπέκερ ­ μπορεί να είναι κάλλιστα το πιο
σημαντικό επίτευγμα του εικοστού αιώνα και μπορεί κάλλιστα επίσης να είναι
αυτό που θα επηρεάσει καταλυτικά τον 21ο αιώνα, που μόλις ξεκίνησε. Μια
πρόσφατη μελέτη που έγινε για λογαριασμό του Αμερικανικού Εθνικού Συμβουλίου
για το γήρας αποκαλύπτει ότι σήμερα σχεδόν οι μισοί άνθρωποι 65 – 69 ετών
θεωρούν ότι είναι μεσήλικοι. Την ίδια άποψη έχουν για τους εαυτούς τους το ένα
τρίτο των εβδομηντάρηδων που ερωτήθηκαν. Το δε 84% των ερωτηθέντων είπαν ότι
θέλουν πολύ να ζήσουν έως τα 90 τους χρόνια. Και μονάχα το 4% των ανθρώπων άνω
των 65 χρόνων θεωρούν ότι η μοναξιά είναι πολύ σοβαρό πρόβλημα γι’ αυτούς.

«Νεώτεροι»

Αυτές είναι οι απαντήσεις που έδωσαν άνθρωποι που νιώθουν πολύ νεώτεροι, πολύ
υγιέστεροι και πολύ λιγότερο απομονωμένοι απ’ ό,τι ένιωθαν οι γονείς τους στην
ίδια ηλικία, πριν από περίπου 25 χρόνια. Οι άνθρωποι αυτοί επίσης
συνταξιοδοτήθηκαν νωρίτερα απ’ ό,τι οι γονείς τους. Μόνο το 38% των ανθρώπων
άνω των 55 ετών σήμερα συνεχίζουν να εργάζονται, ενώ το 1965 δούλευε το 57%
τών άνω των 55 χρόνων. Πώς λοιπόν να αποκαλείται πλέον, αυτή η νέα, πιο
μακροχρόνια, λιγότερο πιεσμένη, και προφανώς, πολύ ευχάριστη, φάση της ζωής
που έρχεται μετά τη λεγόμενη “μέση” ηλικία; Ο πιο διαδεδομένος όρος, που
προέρχεται από τη Βρετανία, για την περιγραφή αυτής της φάσης ζωής, είναι
“τρίτη ηλικία”. Αλλά σε ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον τον
περασμένο μήνα, ένας γνωστός γιατρός, ο 83χρονος σήμερα Δρ Έλιοτ Τζέικς,
πρότεινε να ονομαστεί αυτό το στάδιο της ζωής, “τρίτο στάδιο της ενηλίκου
ζωής”. Ως πρώτο στάδιο θα χαρακτηρίζεται η περίοδος 18 – 40 χρόνων, δεύτερο
στάδιο το διάστημα 40 – 62, και τρίτο, τα 62 – 85 έτη ζωής.