Σημίτης κατά Χριστόδουλου ή νεωτεριστές κατά ελληνικής κοινωνίας

Θα ‘ταν νομίζω απλοϊκό η διαμάχη περί την καταγραφήν στις ταυτότητες του
θρησκεύματος των πολιτών να αξιολογηθεί μόνον ως σύγκρουση του πείσμονος και
θεληματικού Πρωθυπουργού με τον χαρισματικό, εκδήλως ναρκισσιστικό και φίλαρχο
Αρχιεπίσκοπο περί την διαφύλαξιν της πίστης των Ελλήνων. Ακριβέστερη εκτίμηση
του φαινομένου υπερβαίνει θα ‘λεγα κατά πολύ αυτό το συγκεκριμένο μέτρο για
τις ταυτότητες. Εκτείνεται πολύ πέραν: στο γενικότερο εκσυγχρονιστικό μένος
του Πρωθυπουργού, βοηθουμένου από τον γνωστό «χορό» νεωτεριστών, διεθνιστών,
αριστερών και αλλόχρωμων κοσμοπολιτών, κυρίως αμερικανικής επιρροής και
παιδεύσεως. Και αν η Ελλάς ήταν Ελβετία πολιτισμικά και γεωπολιτικά το πράγμα
δεν θα είχε σημασία. Αλλά εδώ, στα Βαλκάνια, που ενδημούν γηγενείς ζωηροί
ανταγωνισμοί και απειλές, με την ισχυρή γεωπολιτικά και ενόπλως Τουρκία να
διεκδικεί εδαφική επέκταση επισείοντας χρήσιν βίας τα πράγματα διαφέρουν
ουσιωδώς πολύ. Αυτή την παράμετρο υποτιμά και η κυβέρνηση υπό αμερικανική
«φιλική» καθοδήγηση, αφηνόμενη να επαναπαύεται σε κάποια ανεπίσημη αμερικανική
εγγύηση…

* Με άλλα λόγια τα συμβαίνοντα περί τα «Θεολογικά» είναι σαφώς θέμα πολιτικό,
που εκφεύγει κατ’ αρχήν από τις αρμοδιότητες της Εκκλησίας· η οποία όμως εκ
των πραγμάτων αναδεικνύεται πολιτική δύναμη προάσπισης εθνικών συμφερόντων,
αφού αυτά οι αρμόδιοι πολιτικοί φορείς τα υποβαθμίζουν και τα παραμερίζουν για
λόγους δόγματος, ιδεοληψιών και φόβου. Δηλαδή η δραστηριότης του Αρχιεπισκόπου
έρχεται αυτόματα να καλύψει το πολιτικό κενό που άφησαν τα κόμματα. Υπό τις
συνθήκες μάλιστα ο ρόλος τού συμβατικά πατριωτικού κόμματος ανήκει στη Νέα
Δημοκρατία. Όμως αυτή αποφάσισε επίσης «να το παίξει νεωτεριστής» μιας
νεόπλουτης πελατείας!

* Η διαμάχη Εκκλησίας – Πολιτείας ανάγεται, στην πραγματικότητα, στον
γενικότερο αποχρωματισμό των εννοιών πατρίδας και έθνους, τον οποίον
επιχειρούν κυβέρνηση και συνοδοιπορούντες χάριν, υποτίθεται, του εξευρωπαϊσμού
της Ελλάδος.

* Όμως η χώρα μας θα συνθλιβεί μέσα στους ισχυρούς ανταγωνισμούς, αν δεν
κρατήσει συνεκτικό το έστω μικρό ειδικό της βάρος. Τούτο άλλωστε, όπως
προανέφερα, επιβάλλεται ειδικότερα και από τον περιφερειακό ανταγωνισμό με την
Τουρκία και άλλους Βαλκάνιους. Συνεπώς η Εκκλησία ας μην εκτίθεται σε
φθείρουσα δημαγωγία και «λαβαροκρατία», ώστε να διαθέτει αρκετό ­ σωστικό ­
κύρος οψέποτε έρθει ανάγκη. Και φοβάμαι ότι σύντομα θα χρειασθεί η παρέμβαση
του Αρχιεπισκόπου ως λαϊκού ηγέτη για τα μείζονα.

Υστερόγραφο. Με αφορμή την σημερινή επίσκεψη του προέδρου Κληρίδη, έχω
παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια ότι οσάκις σημειώνεται «κινητικότης»
(απλοελληνικά σπρώξιμο για περαιτέρω παραχωρήσεις μας) ο κ. Κληρίδης καταπλέει
για να βρει πρόθυμη συμπαράσταση στο πρόσωπο του κ. Σημίτη. Το δίδυμο
συλλειτουργεί: ο πρόεδρος θέλει την όποια λύση, αρκεί να του εξασφαλίζει
κάποιο πρόσχημα έστω διάτρητον για ν’ αποκαταστήσει κάποιαν ενότητα του
κράτους που έστω και με τουρκικές προδιαγραφές θα ενείχε ελπίδες διατήρησης
του κράτους. Πρόκειται για χρόνια, νοσηρή, καταστροφική ψευδαίσθηση του
προέδρου. Ο κ. Σημίτης από την πλευρά του ελπίζει, όπως και προκάτοχοί του, ν’
απαλλαγεί από το Κυπριακό, ώστε να μη βαρύνει την πολιτικήν του με
«επαρχιωτικούς» πατριωτισμούς και εκτίθεται έναντι των Ευρωπαίων ομοτίμων του
ως μη καθώς πρέπει.

* Με αυτήν την πολιτική Αθηνών – Λευκωσίας έγιναν φοβερές εγκληματικές
παραχωρήσεις προς την Τουρκία χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Τώρα φθάσαμε σχεδόν
στον κόμπο το αίτημα αναγνώρισης Συνομοσπονδίας, δηλαδή η χείριστη δυνατή λύση
προωθείται. Χειρότερη και από αυτήν την απλή αναγνώριση «τουρκοκυπριακής
κυριαρχίας». Διότι, διά των συνταγματικών ρυθμίσεων και συμφωνιών Κύπρου –
Τουρκίας που θα επακολουθήσουν η Τουρκία θ’ αποκτήσει για πρώτη φορά θεσμική
επιρροή προς δυσμάς των ακτών της.

* Ο κ. Κληρίδης σεβάσμιας πλέον ηλικίας έχει την ευκαιρία για μια τελευταία
προσφορά διασώζοντας την τιμήν του ως μακρόβιου πολιτικού. Να αρνηθεί τα
πάντα. Διότι ούτε από την Ευρώπη μπορεί να ελπίζει ούτε από την Αμερική. Όλοι
προσδοκούν οι εκβιασμοί τους να αποδώσουν το ύστατο: την κατάλυση και παράδοση
της Κύπρου. Αυτό ας το αρνηθεί ο κ. Κληρίδης. Ας αφήσει κάποια ελπίδα στους
επιγενόμενους. Μπορεί ν’ αποδειχθούν λιγότερο καταραμένοι!