ΡΙΠΕΣ Η κραυγή

ΑΝ και η ποινική επιστήμη κατατάσσει τον βιασμό στα βαρύτερα ­ όπως και
είναι ­ των εγκλημάτων…

Η ΠΟΙΝΙΚΗ Δικαιοσύνη δεν έχει ­ όπως συχνά αποδεικνύεται ­ ακόμη
εξοικειωθεί με τη βαρύτητα της πράξης…

ΚΑΙ η κραυγή της 15χρονης που έπεσε τις προάλλες ­ για δεύτερη φορά ­
θύμα ομαδικού βιασμού από νεαρούς στην Καλλιθέα έχει ασφαλώς μικρότερη
δύναμη…

ΑΠΟ την απόφαση να αφεθούν ελεύθεροι οι βιαστές της διότι «δεν είναι
επικίνδυνοι για την τέλεση νέων αδικημάτων».

ΚΑΙ αν διεθνώς ­ αλλά και στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης ­ έχουν
γίνει πολλές ενημερωτικές καμπάνιες για να μην μένει ατιμώρητο το έγκλημα…

ΓΙΑΤΙ τα θύματα δύσκολα ­ υπό το κράτος του φόβου και του ψυχικού
κλονισμού ­ καταγγέλλουν τους δράστες…

ΕΛΑΧΙΣΤΗ πρόοδος έχει σημειωθεί, ακριβώς διότι τα «παράθυρα» επιείκειας
του νόμου ανοίγουν οδούς διαφυγής ­ έστω και προσωρινής.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ πολύ κουράγιο για να καταγγελθεί ο βιασμός και πολύς χρόνος
για να επουλωθεί ­ αν επουλωθεί ­ το ψυχικό τραύμα…

ΚΑΙ γνωστό είναι πως και προσπάθειες εξαγοράς του θύματος γίνονται για
να σιωπήσει…

ΑΛΛΑ και πως ο φόβος του κοινωνικού διασυρμού ή της εκδίκησης «φυλάει
τα έρημα».

ΚΑΙ πόση, αλήθεια, η απογοήτευση όταν το έγκλημα καταγγέλλεται…

ΑΛΛΑ οι δράστες του μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα στην ίδια γειτονιά
με το θύμα…

ΚΑΙ, ενδεχομένως, να το τρομοκρατούν ­ εν όψει δίκης ­ ή να το
περιγελούν.