Οι πλειστηριασμοί δεν συμφέρουν

Λάμπρος Χούτος. Η ΑΕΚ είχε προσπαθήσει να τον εντάξει στο δυναμικό της, αλλά οι κινήσεις της διοίκησης του Ολυμπιακού αποδείχθηκαν πιο αποτελεσματικές

Η μεταγραφική περίοδος του καλοκαιριού αρχίζει τυπικά σε μερικές ημέρες.
Ουσιαστικά οι ομάδες έχουν κάνει πολλούς μήνες πριν το κουμάντο τους, έχουν
καταστρώσει τα σχέδιά τους, έχουν επιλέξει τους στόχους που θα κτυπήσουν και
ακόμη έχουν ήδη κλείσει συμφωνίες με Έλληνες και ξένους παίκτες. Τα χρήματα
που δίνουν τα τελευταία χρόνια οι πιο πλούσιες ελληνικές ΠΑΕ είναι ιδιαίτερα
αυξημένα σε σχέση με το παρελθόν, όμως από τις μεταγραφές κάτι λείπει. Είναι
το σασπένς, που δίνει η μάχη μέχρις εσχάτων, δύο ή περισσοτέρων ομάδων για το
ίδιο αστέρι. Οι μεταγραφικές κόντρες σπανίζουν πλέον και τα μεταγραφικά ήθη
έχουν αλλάξει.

Για τα πόδια του Ντέμη Νικολαΐδη και του Λάμπρου Χούτου έγιναν οι τελευταίες
μεγάλες κόντρες στο ελληνικό ποδόσφαιρο μεταξύ του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ.
Στην πρώτη περίπτωση θα ήταν ακόμη πιο έντονη, αν ο ίδιος ο παίκτης δεν είχε
δηλώσει από νωρίς τις προτιμήσεις του για την ΑΕΚ, ενώ στη δεύτερη, οι
χειρισμοί των παραγόντων του Ολυμπιακού ήταν πιο αποτελεσματικοί και ο Χούτος
κατέληξε στον Πειραιά. Από τότε, για κανέναν ποδοσφαιριστή δεν διασταύρωσαν τα
ξίφη τους οι δυο μεγάλες ΠΑΕ. Σκέφθηκαν, πολύ λογικά, ότι ο πλειστηριασμός δεν
συμφέρει ούτε αυτόν που θα νικήσει. Έπειτα, η παγκοσμιοποίηση έχει περάσει
πλέον και στο ποδόσφαιρο. Θέσεις ξένων υπάρχουν αρκετές και ακόμη περισσότεροι
μάνατζερ πρόθυμοι να διαφημίσουν και να πουλήσουν τους παίκτες που
εκπροσωπούν.

Οι μάνατζερ

Ντέμης Νικολαΐδης. Η υπόθεση της μεταγραφής του ήταν το τελευταίο μεγάλο σίριαλ στην έκβαση του οποίου καθοριστικό ρόλο έπαιξε η συναισθηματική σχέση του παίκτη με την ΑΕΚ

Τα τελευταία ίχνη μεταγραφικής κόντρας προέρχονται άλλωστε από τους ίδιους
τους μάνατζερ. Το σχέδιο είναι απλό, αλλά ελάχιστους πείθει πια.

Ο μάνατζερ που θέλει να πουλήσει τον «α» παίκτη στην «χ» ομάδα προσπαθεί να
κάνει μια άλλη ομάδα, την «ψ», να ενδιαφερθεί γι’ αυτόν. Κι αν ακόμη δεν τα
καταφέρει, υπάρχουν δημοσιογράφοι που εν γνώσει τους ή άθελά τους εξυπηρετούν
την προσπάθεια του μάνατζερ να ανεβάσει την τιμή και δημοσιοποιούν το
ενδιαφέρον της «ψ» ομάδας για τον παίκτη. Η «χ» ομάδα, όμως, σπάνια…
τσιμπάει. Δεν βιάζεται να κλείσει τη μεταγραφή με τέτοιες μεθοδεύσεις και πολύ
περισσότερο δεν είναι διατεθειμένη να πληρώσει δραχμή παραπάνω για να μη χάσει
τον άσο.

Παίκτες υπάρχουν πια πάρα πολλοί και καλοί. Μάλιστα, θα μπορούσε κανείς να πει
ότι σήμερα οι ευκαιρίες να αγοράσεις έναν ποδοσφαιριστή κάτω από την
πραγματική του αξία είναι λιγότερες από ό,τι στο παρελθόν. Όμως, τώρα με την
τηλεόραση να παρακολουθεί βήμα-βήμα τα πιο συναρπαστικά πρωταθλήματα του
κόσμου, τις διεθνείς διοργανώσεις που είναι γεμάτες με ταλαντούχους
ποδοσφαιριστές και τους μάνατζερ να είναι πιο πολλοί και πιο επαγγελματίες,
είναι περισσότερο εύκολο για μια ομάδα να εντοπίσει και να αγοράσει έναν
παίκτη από την άλλη άκρη της γης ή από μια ομάδα που ο πολύς κόσμος δεν είχε
ποτέ ξανακούσει.

«Προθάλαμος»

Βαζέχα-Βάντσικ. Η μεγαλύτερη ίσως μεταγραφική επιτυχία του Παναθηναϊκού. Ήρθαν άσημοι στην Ελλάδα, ωστόσο η προσφορά τους στους «πράσινους» ήταν τεράστια

Τα μεγάλα συμβόλαια που προσφέρουν οι ευρωπαϊκές ομάδες στους καλύτερους
ποδοσφαιριστές δεν αφήνουν ασυγκίνητους τους υποψήφιους από τη Νότια Αμερική,
την Αφρική ή την Ασία. Και επειδή είναι δύσκολο να έλθουν ξαφνικά ένα πρωί και
να παίξουν κατευθείαν στο Καμπιονάτο, την Πρέμιερ Λιγκ, την Πριμέρα Ντιβισιόν
ή την Μπουντεσλίγκα, βλέπουν την Ελλάδα και άλλες χώρες, Β’ κατηγορίας στο
ποδόσφαιρο, ως τον προθάλαμο της μεγάλης καριέρας που ονειρεύονται. Αυτός ίσως
είναι ο βασικότερος λόγος που ιδιαίτερα αξιόλογοι παίκτες δέχονται να παίξουν
στο φτωχό ελληνικό πρωτάθλημα.

Ένας άλλος λόγος είναι ότι τουλάχιστον οι πλουσιότερες ομάδες της χώρας είναι
πια διατεθειμένες να πληρώσουν παίκτη Α’ κατηγορίας και όχι να ψάξουν σε
φθηνές αγορές για λαχεία τύπου Βαζέχα, Σαβέβσκι και Κετσπάγια, όπως έκαναν στο
παρελθόν.

Οι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ εξακολουθούν να πληρώνουν για τους ποδοσφαιριστές που
αγοράζουν αλλά τις περισσότερες φορές δεν είναι αυτοί που κινούν τα νήματα των
μεταγραφών. Στο παρελθόν, η απόκτηση ενός σπουδαίου παίκτη, Έλληνα ή ξένου,
ήταν υπόθεση πρεστίζ για τον πρόεδρο μιας ομάδας.

Προσπαθούσε να αρπάξει μέσα από τα χέρια του αντιπάλου του έναν ποδοσφαιριστή
ή να κάνει επίδειξη δύναμης πληρώνοντας περισσότερα από τον αντίπαλο πρόεδρο.
Στην εποχή του Γουλανδρή, του Μπάρλου, του Βαρδινογιάννη, του Νταϊφά και του
Κοσκωτά οι νίκες δεν ήταν υπόθεση μόνο του αγωνιστικού χώρου, αλλά και της
μεταγραφικής περιόδου. Σχεδόν όλες οι μεγάλες ΠΑΕ ενδιαφέρονταν για τους 2-3
ποδοσφαιριστές που κάθε χρονιά ήταν τα μήλα της έριδος.

Όποιος κατάφερνε να νικήσει στις μεταγραφές δεν ήταν απαραίτητα και ο
καλύτερος στην αγωνιστική περίοδο που ακολουθούσε, αλλά είχε κερδίσει τους
φανατικούς οπαδούς της ομάδας.

«Ζώνες επιρροής»

Τόνι Σαβέβσκι. Ίσως η ιστορία της ΑΕΚ να ήταν διαφορετική, αν αυτός ο παίκτης της Βαρντάρ δεν ερχόταν στη Νέα Φιλαδέλφεια

Σήμερα οι μάνατζερ έχουν χωρίσει σε ζώνες επιρροής χώρες, ομάδες, παίκτες και
πολλοί από αυτούς συνεργάζονται αποκλειστικά με τη μία ή την άλλη ομάδα στην
Ελλάδα. Έτσι, ουσιαστικά ο μάνατζερ αποφασίζει ποιος παίκτης θα πάει πού,
ανάλογα βέβαια και με τα δικά του συμφέροντα και οι πρόεδροι απλά αποφασίζουν
αν θα δώσουν το ποσό που αξίζει κάθε παίκτης. Εξαιρέσεις στον κανόνα υπάρχουν,
μόνον όταν οι μάνατζερ προσπαθούν με αθέμιτο τρόπο να ανεβάσουν τις τιμές ενός
ποδοσφαιριστή, όπως στην περίπτωση του Άλβες για τον οποίο φάνηκε να
ενδιαφέρονται Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός.

Απόδειξη όλων των παραπάνω είναι ότι οι μετακινήσεις παικτών από τον Ολυμπιακό
και τον Παναθηναϊκό, αντίστροφα ή μεταξύ των δύο αυτών ΠΑΕ και της ΑΕΚ, έχουν
εκλείψει εξαιτίας βέβαια και της αλλαγής στο θεσμικό πλαίσιο των μεταγραφών με
την εξάλειψη των 5ετιών που ήταν η κυριότερη πόρτα για να περάσει ένας παίκτης
από μια μεγάλη ΠΑΕ σε μια άλλη. Μάλιστα, το ίδιο συμβαίνει και στο μπάσκετ,
όπου σπάνια ένας σταρ μετακινείται απευθείας από μια μεγάλη ΚΑΕ σε μια άλλη.
Εξαίρεση φαίνεται να αποτελέσει εφέτος ο Γιώργος Μπαλογιάννης, αλλά, ακόμη και
στην περίπτωση αυτή, οι Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός κρατούν διακριτική στάση
περιμένοντας πρώτα να βγει το διαζύγιο του καλαθοσφαιριστή με την ομάδα της
Θεσσαλονίκης.

Οι εξελίξεις αυτές υπαγορεύονται και από τους ίδιους τους νόμους της αγοράς.
Οι τιμές των αθλητών έχουν ανεβεί τόσο ψηλά τα τελευταία χρόνια, που κανέναν
δεν συμφέρει να ανοίξει τον χορό των πλειστηριασμών σπρώχνοντας ακόμη
περισσότερο το κόστος των μεταγραφών.