[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Είναι ­ πιστεύει εκείνος! Αλλιώς, γιατί να καταφύγει στη συγκεκριμένη,
απολύτως θεατρική, ενέργεια, να βουτήξει το λάβαρο της Αγίας Λαύρας και να το
κουνάει πέρα δώθε, όπως οι νοικοκυρές τινάζουν τα σεντόνια. Αυτή η ιστορία με
το λάβαρο της Αγίας Λαύρας ενόχλησε πολλούς. Γιατί, μην κρυβόμαστε πίσω από το
δάχτυλό μας, ήταν μια καθαρή ιεροσυλία. Τι σχέση μπορεί να έχει το
καθαγιασμένο από το αίμα των αγωνιστών της Επανάστασης του ’21, λάβαρο, με τις
εμμονές των καλοζωισμένων ιεραρχών ότι δήθεν τούς καταδιώκει το κοσμικό
κράτος; Και τι σχέση μπορεί να έχει το λάβαρο που αποτέλεσε σημείο αναφοράς
της Παλιγγενεσίας του Έθνους με τις προσωπικές φιλοδοξίες και επιδιώξεις του
Χριστόδουλου. Όσο κι αν ρώτησα, απάντηση επαρκή δεν έλαβα από κανέναν. Ουδείς
είναι σε θέση να απαντήσει επαρκώς πώς, από ποιον και γιατί, αυτό το εθνικό
κειμήλιο μεταφέρθηκε στην Αθήνα…

Μεταφορά – ιεροσυλία

Ρωτώντας πας στην Πόλη, δεν έλεγαν κάποτε; Ρωτώντας λοιπόν, πληροφορηθήκαμε
ότι το λάβαρο της Αγίας Λαύρας μεταφέρθηκε με εντολή του κ. Χριστόδουλου από
τη ομώνυμη μονή των Καλαβρύτων και πως το μετέφεραν κάποιοι καλόγεροι!
Μάλιστα. Ένα τέτοιο εθνικό κειμήλιο, μπορεί να το κάνουν ό,τι θέλουν κάποιοι
μοναχοί. Δηλαδή, να το διπλώνουν, να το πετούν σε ένα πορτ μπαγκάζ και να το
πηγαίνουν όπου τους αρέσει. Μην εξετάσουμε τώρα τις συνθήκες ασφαλείας κάτω
από τις οποίες μεταφέρθηκε το κειμήλιο στην Αθήνα ­ αυτή είναι μια άλλη
ιστορία. Ας αναφερθούμε απλώς στην πρωτοβουλία των μοναχών, διότι αν είναι
τόσο εύκολο, γιατί να μη φέρουν το λάβαρο και στο σπίτι μας, που λέει ο λόγος;
Έχουμε μια κοινωνική εκδήλωση το επόμενο Σάββατο (δεν γράφω δεξίωση, για να μη
θιγεί το φρόνημα των μοναχών και του Αρχιεπισκόπου)…

Ιεροσυλιών συνέχεια

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως θεωρείται η Κιβωτός της
Ορθοδοξίας. Για χίλιους και έναν λόγους, οι Έλληνες πρώτα και οι ορθόδοξοι
απανταχού της γης, τρέφουν προς αυτό, και προς το πρόσωπο του Οικουμενικού
Πατριάρχη, σεβασμό και αγάπη, γιατί γνωρίζουν τις μύριες δυσκολίες που
αντιμετωπίζουν στον καθημερινό αγώνα για την επιβίωσή τους. Όλοι; Όχι ακριβώς.
Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος για παράδειγμα, θεωρεί ότι ο Πατριάρχης
Βαρθολομαίος δεν αντιπροσωπεύει τίποτε αφού δεν έχει ποίμνιο, άρα πώς μπορεί
να έχει λόγο για τη διαμάχη Εκκλησίας – Πολιτείας και μάλιστα υπέρ της
κυβέρνησης; Αν τασσόταν, προφανώς, υπέρ της εκκλησίας, εντάξει. Αλλά υπέρ της
κυβέρνησης; Εξερράγη ο «Άγιος» Πειραιώς που ζει στην ασφάλεια της μητρόπολής
του. Και δεν είναι που πιστεύει όσα ιερόσυλα προαναφέρθηκαν, τα δηλώνει
κιόλας. Για να μπορούν εν συνεχεία, όλοι εκείνοι που απεργάζονται λύσεις κατά
του Οικουμενικού Πατριαρχείου, να έχουν ισχυρά επιχειρήματα στον πόλεμο που
διεξάγουν…

Μύχιοι πόθοι

Ιεροσυλιών (νέα) συνέχεια. Εμείς πολιτική; διατείνεται ο Αρχιεπίσκοπος.
Απελθέτω από ημάς το ποτήριον τούτο. Απελθέτω, ε; Λοιπόν, έχει τελειώσει το
συλλαλητήριο της Τετάρτης, οι «Άγιοι» ανταλλάσσουν ασπασμούς στο μπαλκόνι
μεταξύ τους και με τον Αρχιεπίσκοπο, λένε και τα δικά τους μ’ αυτόν τον
ιδιαίτερο τρόπο που έχουν οι μητροπολίτες να συνδιαλέγονται, και μετά
παρελαύνουν ο ένας μετά τον άλλο μπροστά από τις κάμερες για δηλώσεις. Τι
κόσμος, τι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, τι σεισμός, τι το ένα, τι το άλλο ­
όλα σε βαθμό υπερθετικό. Εκτός από έναν. Μητροπολίτης Αγαθόνικος το όνομά του,
στα Μεσόγεια η «επικράτειά» του. Που ήταν τόσο χαρούμενος, ώστε δεν κατάφερε
να κρατήσει τις μύχιες επιθυμίες του. Και το εκστόμισε: «Μετά από αυτή τη
συγκέντρωση, πέφτει η κυβέρνηση»! Α, αυτό επιδιώκει η ιεραρχία; Για να ξέρουμε
­ και να πάρουμε ενδεχομένως τα μέτρα μας. Γιατί στο Ιράν μπορεί να ρίχνουν οι
αγιατολάχ κυβερνήσεις διοργανώνοντας συγκεντρώσεις, αλλά εδώ είναι λίγο
διαφορετικά τα πράγματα…

Η Επανάσταση είναι εδώ

Ιεροσυλιών (και πάλι) συνέχεια. Τα τραγούδια του Θεοδωράκη. Το αντιλαμβάνομαι
ότι με κάποιον τρόπο έπρεπε να επενδύσουν μουσικά τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα.
Έβαλαν στην αρχή Μπαχ, αλλά το χριστεπώνυμο πλήθος έμοιαζε αποσβολωμένο ­
άγνωστη παντελώς η μουσική. Μια απόπειρα να την περάσουν με βυζαντινούς
ύμνους, επίσης δεν είχε αποτελέσματα. Γαρμπή, Βανδή και Άντζελα, ασφαλώς δεν
ταίριαζαν με την εκδήλωση ­ άσε που μερικά τραγούδια τους μπορεί να
δημιουργήσουν ερυθρές κηλίδες στις παρειές των ευσεβών κυριών, οπότε; Έμενε
Μαρκόπουλος και Θεοδωράκης. Το βάρος το σήκωσε ο Μίκης ­ η μουσική του για την
ακρίβεια. Αντήχησε το κέντρο της Αθήνας από το «Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα
τον Ανδρέα». Και λίγο μετά ­ έπεσε καπάκι ­ το «ανάθεμα την ώρα, κατάρα τη
στιγμή σκοτώσαν οι φασίστες το γελαστό παιδί». Για λόγους που δεν έχουν
διευκρινισθεί επαρκώς, το «Στ’ άρματα στ’ άρματα» δεν παίχθηκε καθόλου, αν και
το «λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος» ως σύνθημα ακούστηκε κατά κόρον. Επιτέλους,
η Επανάσταση είναι εδώ…

Γρήγορη… μακέτα

Το πιο σύντομο ανέκδοτο για τον Λαλιώτη και τα έργα του (μικρή συνεισφορά στα
ουσιαστικά εγκαίνια του αεροδρομίου των Σπάτων) είναι αυτό που κυκλοφορεί
ευρέως στα Ιωάννινα. Η πόλη ­ και ολόκλήρη η Ήπειρος ­ δεκαετίες δεσμώτις της
μη ζεύξης Ρίου – Αντιρρίου γελάει με το ακόλουθο:

­ Πόσες ώρες έκανες να έρθεις από την Αθήνα;

­ Πέντε, πεντέμισι.

­ Κακώς. Αν πήγαινες από τη μακέτα του Λαλιώτη, θα έκανες δυόμισι!

Εύσημα και για το ’93

Επισφραγίστηκε, με μια δεξίωση στο Ζάππειο, η εορταστική εβδομάδα για την
ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ και ο Κώστας Σημίτης κουράστηκε να δέχεται
συγχαρητήρια από όλους για την επιτυχία. Το ότι ο ίδιος, την επομένη,
μνημόνευσε το επί Ανδρέα Παπανδρέου ξεκίνημα αυτής της σκληρής πορείας της
χώρας προς την ευρωπαϊκή σύγκλιση, τον τιμά. Γιατί πολλοί ξεχνούν ότι μέρος
από τα εύσημα αυτής της εθνικής επιτυχίας ανήκουν στη μεταμητσοτάκειο
κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, του ’93. Στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου δηλαδή, που
το 1994 έδωσε και κέρδισε τη μάχη κατά των κερδοσκόπων που απειλούσαν να
βυθίσουν τη δραχμή και την οικονομία της χώρας στον πάτο του βαρελιού…

Πώς κοιμούνται ήσυχοι;

Τα τέσσερα χρόνια από τον θάνατο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Α. Παπανδρέου, τιμήθηκαν
χθες με μνημόσυνο στο Α’ Νεκροταφείο, αλλά ο κόσμος ήταν ελάχιστος. Μερικοί
απέδωσαν ευθύνες στο ΠΑΣΟΚ που οργάνωσε την τελετή, καθημερινή και πρωί.
Μπορεί και να έχουν δίκιο. Όμως, με αυτήν ακριβώς την ευκαιρία να το πούμε και
πάλι. Ούτε η χώρα, ούτε η κυβέρνηση, ούτε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έχουν κάνει όσα
έπρεπε για τον άνθρωπο που άλλαξε τη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Δεν είναι που
κανένα μεγάλο έργο δεν έχει λάβει το όνομά του, δεν είναι ότι ούτε ένας
κεντρικός δρόμος δεν μετονομάστηκε σε λεωφόρο Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι ότι
τίποτε δεν θυμίζει πια πως αυτός ο άνθρωπος έβγαλε από το περιθώριο τη μισή
Ελλάδα, ότι έδωσε νόημα και υπόσταση στην εθνική αξιοπρέπεια και τη λαϊκή
κυριαρχία. Αλήθεια, πώς κοιμούνται ήσυχοι, όλοι αυτοί οι κορυφαίοι του ΠΑΣΟΚ;
Που ήταν όλοι τους παιδιά του;