Αναίσθητα προσωπικά δεδομένα

Φίλτατε κύριε Δαφέρμο Έχω να σας καταθέσω ότι τα προσωπικά μου δεδομένα είναι
πολύ ευαίσθητα, αυτή την εποχή. Προσπαθώ να τα κάνω λίγο πιο αναίσθητα ­
μουλάρια να το πω; ­ αλλά δεν μου κάθονται. Δεν μπορώ να τα φέρω σε
λογαριασμό. Και είπα μήπως εσείς, ως ειδήμων, μπορείτε να βάλετε ένα χεράκι.

Ένα προσωπικό μου δεδομένο είναι ότι νιώθω πτώμα, κύριε Δαφέρμο. Όπως όλοι
μας. Δουλεύω πολύ και κοιμάμαι λίγο. Όπως όλοι μας. Με ένα κομπιουτεράκι
κάθομαι και υπολογίζω. Όπως όλοι μας. Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, πέντε το
λαδόξυδο. (Άλλο παρανοϊκό κι αυτό: Όλα ακριβαίνουν. Όμως, λάδι, ξίδι και
λαδόξιδο αποτελούν τις ύστατες σταθερές αξίες σε αυτή τη ζωή: Τρεις, τρεις και
πέντε αντιστοίχως.)

Και να ‘ταν μόνο λάδι, ξίδι, λαδόξιδο ­ κάτι πάει κι έρχεται. Τα προσωπικά μου
δεδομένα, όμως, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, χρειάζονται κι άλλα για να
συντηρηθούν. Διατροφή, δίδακτρα, βενζίνα, λογαριασμούς. Παιδί μεγαλώνω, η ίδια
μεγαλώνω, τα έξοδα μεγαλώνουν. Όπως όλων μας.

Τα προσωπικά μου δεδομένα είναι ότι για να διασχίσω την απόσταση Πατήσια –
Αμπελόκηπους, πρέπει να το εκλάβω ως ταξιδάκι αναψυχής. «Σε μαγικά νησιά θέλω
να βρεθούμε». Να βρεθούμε σε μαγικά νησιά, Στουρνάρη όλο δεξιά. Και να ‘χουμε
μαζί μας ξηρά τροφή, παγούρι, ορό και πάπια, διότι ποτέ δεν ξέρεις ούτε αν θα
φτάσεις ούτε πότε θα φτάσεις. Ποιο μήνα. Ποιο χρόνο. Πολύ θέλει ο άνθρωπος να
περάσει από τη δεύτερη ηλικία στην τρίτη ηλικία; Ξεκινάει μεσόκοπος στάση
Γηροκομείο. Φτάνει έτοιμος για Γηροκομείο στο Μουσείο. Πάμε τους προορισμούς
ανάποδα, καταλάβατε;

Τα προσωπικά μου δεδομένα είναι ότι επίσης με αφήνει παγερά αδιάφορη η δίαιτα
με φύκια που ακολουθεί η Σίντι Κρόφορντ.

Θα μου πεις «ζηλεύεις». Και βέβαια ζηλεύω, κύριε Δαφέρμο. Είναι κι αυτό ένα
πολύ ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο. Ζηλεύω. Και τη Σίντι Κρόφορντ ζηλεύω και
την Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ ζηλεύω. Θα ήθελα πολύ να έχω σώμα τοπ μόντελ και
μυαλό πρύτανη. (Για σκέψου, γκίνια το αντίθετο; Μυαλό τοπ μόντελ και σώμα
πρύτανη;) Τα προσωπικά μου δεδομένα είναι ότι οι τιμές στο σούπερ μάρκετ
ανέβηκαν. Πάλι. Κι όχι μόνο πληρώνεις ένα σκασμό για πέντε ξερατά. Κάνεις και
μία ώρα να τα πληρώσεις, γιατί τα μισά ταμεία είναι κλειστά. Και ποτέ δεν
πέφτεις πίσω από κάποιον συνετό άνθρωπο με ένα γάλα κι ένα απορρυπαντικό στο
χέρι. Μονίμως βρίσκεσαι στην ουρά πίσω από το καρότσι το ξέχειλο. Του
υστερικού το καρότσι. Του παράφρονος το καρότσι. Όπως όλοι μας.

Θα μου πεις «εδώ ο κόσμος καίγεται, εκεί κόλλησες εσύ;». Έτσι είναι, κύριε
Δαφέρμο μου. Κάπου κολλάει ο τρελός ο άνθρωπος. Κάπου την εστιάζει τη
σχιζοφρένειά του. Άλλος στα πυρηνικά, άλλος στον αφοπλισμό, άλλος στη μόλυνση,
άλλος στο σούπερ μάρκετ.

Τα προσωπικά μου δεδομένα είναι ότι καλοκαίρι ακούω και καλοκαίρι δεν βλέπω.
Μια αηδία βλέπω, μια μαυρίλα βλέπω, ένα νέφος βλέπω, κάθιδρους βλέπω, άνεργους
βλέπω, παιδιά στα φανάρια βλέπω, πουκάμισα μούσκεμα βλέπω, καύσωνα βλέπω,
διακοπές… βλέπω και δεν βλέπω ­ καλοκαίρι, όχι, σίγουρα δεν βλέπω. Όπως όλοι
μας.

Τα προσωπικά μου δεδομένα είναι ότι θέλω να το δω το ρημάδι. Ξέρετε ποιο
εννοώ. «Το καλοκαίρι εκείνο δεν θα γυρίσει πίσω»; Το ηλίθιο το καλοκαίρι. Των
Αναγνωστικών του Δημοτικού. Κορίτσια με τα στάχυα και τα δρεπάνια. Ο κύριος
που τρώει δροσερό καρπούζι. Βαρκούλες, λιμνούλες, καραβάκια, βοτσαλάκια.
Παιδιά να παίζουν τόπι στη θάλασσα. Καβούρια, χταπόδια και ούζο στην παραλία.
Όλο το κουλέρ λοκάλ. Όλο αυτό το καρακιτσαριό το θέλω, κύριε Δαφέρμο. Το θέλω,
βρε αδελφέ. Θέλω να γίνω τουρίστας μέσα στην ίδια μου τη ζωή, δικαίωμά μου δεν
είναι;

Τα προσωπικά μου δεδομένα είναι ότι μου τάξανε πέντε πραγματάκια και δεν μου
έκατσε ούτε ένα. Ούτε μισό, ούτε για δείγμα, ούτε για τα μάτια του κόσμου.
Όπως σε όλους μας.

Μου είπανε πως αν είμαι καλό παιδί, αν δεν λέω ψέματα, αν βοηθάω τον πλησίον
μου κι αν περνάω γριές απέναντι, με περιμένει η επίγεια Εδέμ. Μέχρι τώρα το
μόνο που είδα σε Εδέμ είναι το ζαχαροπλαστείο. Και με παχαίνουν οι πάστες,
κύριε Δαφέρμο μου. Όπως όλους μας.

Τα προσωπικά μου δεδομένα είναι ότι δεν είμαι τόσο έξυπνη ούτε τόσο μάγκας όσο
πίστευα στα δεκαοχτώ μου χρόνια. Δεν έχω τις απαντήσεις. Μόνο τις ερωτήσεις.
Κάθε μέρα, αντιμέτωπη με χιλιάδες διλήμματα. Πώς θα τα βγάλω πέρα στη δουλειά
μου; Πώς θα πείσω τον γιο μου να φάει τη σούπα; Να βάλω μια κρέμα γύρω από τα
μάτια ή πού να τρέχεις τώρα μέχρι το μπάνιο. Άλλες γυναίκες έχουν μόνο
προσωπική ζωή; Άλλες μόνο επαγγελματική; Κάτι σε σετ δεν γίνεται; Ποιος
κρετίνος έβγαλε τη φράση «χαρά και εργασία»; Πώς γίναμε τόσο νευρωτικές, μια
χαρά κορίτσια;

Χάλια! Χάλια τα ‘χω κάνει τα ευαίσθητα προσωπικά μου δεδομένα, κύριε Δαφέρμο.
Και μόνο που θεωρώ ως δεδομένο το οποιοδήποτε προσωπικό μου δεδομένο ­ κι αυτό
χάλια δεν σας κάνει; Χάλια, χάλια, χάλια;

Τα προσωπικά μου δεδομένα, εν κατακλείδι, είναι το εξής ένα: Ζω σε μια πόλη
που δεν αγαπώ, μια ζωή που δεν μ’ αγαπάει. Κι αυτό, κύριε Δαφέρμο, είναι πολύ
ευαίσθητο. Πολύ προσωπικό. Και εντελώς δεδομένο.