Από τον Ναό στην Αγορά

1. Ο Αρχιεπίσκοπος και οι Μητροπολίτες που τον στηρίζουν μεταφέρθηκαν
από τους Ναούς στην Αγορά. Εκεί έστησαν παλκοσένικο. Οι «ταυτότητες» ήταν η
κατάλληλη ευκαιρία. Τα δύο συλλαλητήρια επιβεβαιώνουν πως ο Αρχιεπίσκοπος και
οι Μητροπολίτες που τον στηρίζουν, από την πρώτη στιγμή της διαδοχής Σεραφείμ,
φιλοδοξούν συμμετοχή στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Σήμερα πια στρέφονται
κατά της Κυβέρνησης και του νομοθέτη και καλούν σε ανυπακοή στο Σύνταγμα και
τους Νόμους.

2. Η κυβέρνηση, μη διαπραγματευόμενη τη δημοκρατική έννομη τάξη, τιμά
την έννοια της δημοκρατικής πολιτείας, ταυτοχρόνως όμως προστατεύει και το
κύρος της Ορθοδοξίας. Τα επιχειρήματα του Αρχιεπισκόπου και των Μητροπολιτών
που τον στηρίζουν έχουν καταρρεύσει. Τους εγκατέλειψαν και οι ίδιοι οι νομικοί
τους σύμβουλοι. Φυσικά δεν θα ασχοληθώ με αυτά.

3. Η μεταφορά του Αρχιεπισκόπου από τον Ναό στην πολιτική Αγορά της
κομματικής αντιπαράθεσης βάζει πια επί τάπητος το θέμα «Εκκλησία και
Δημοκρατία». Θέμα καθόλου ακίνδυνο.

4.Γιατί όμως να τίθεται, με τη δράση του Αρχιεπισκόπου, πρόβλημα που
αγγίζει την ευαισθησία της δημοκρατικής διαδικασίας; Δεν είναι άραγε δικαίωμα
του καθενός να στήνει παλκοσένικο και να μιλάει ελεύθερα;

5. Απάντηση: Ο Αρχιεπίσκοπος αρθρώνει λόγο που μοιάζει με πολιτικό, που
ουσιαστικά όμως είναι ένα μείγμα μεταφυσικής και λαϊκισμού. Ο ακροατής δεν
καλείται να πειστεί από όσα απίστευτα και ανατρεπτικά λέγονται, αλλά να τα
πιστέψει. Η διαφορά «πειστικότητας» και «πίστης» είναι και διαφορά πολιτικής
και θρησκείας. Ναός και Αγορά συγχωνεύτηκαν.

Οι ανατρεπτικοί της έννομης τάξης λόγοι περιέχουν συνεχή επίκληση του Θεού και
της Εκκλησίας με χρήση πάντοτε του σχήματος της Ιερωσύνης που υποβάλλει τον
ακροατή. Εδώ ακριβώς έγκειται η νόθευση της δημοκρατικής διαδικασίας. Νόθευση
ύπουλη.

6. Κι ένα ερώτημα: Τον καιρό των βασανισμών, των εξοριών και των
διώξεων (1967-1974), ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος συμμετείχε σε καμιά συγκέντρωση
διαμαρτυρίας; Ή μήπως η ταυτότητα «προσβάλλει» την ηθική της Ορθοδοξίας
περισσότερο από τους βασανισμούς και τις διώξεις ανθρώπων; Πού ήταν και τι
είπε τότε ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος; Τότε που έπρεπε, γιατί δεν τα έβαλε με
την ­ παράνομη εκείνη ­ πολιτεία;

7. Έκανε χρόνια η ελληνική κοινωνία να αρχίσει ν’ απελευθερώνεται από
τις «δεδομένες εγκυρότητες», από την απαγόρευση της Αμφισβήτησης, από την
ηθικολογία μεταφυσικών διδασκαλιών. Μ’ ένα λόγο: πέρασαν χρόνια, σκοτώθηκαν
και φυλακίστηκαν πολλοί για να νομιμοποιηθεί η πολιτική. Δηλαδή να εκτοπιστεί
η ανέλεγκτη μεταφυσική από τον πολιτικό λόγο και ως ένα σημείο από την
παιδεία. Τώρα ξανακούγεται το «πίσω στον μεσαίωνα».

8. Βέβαια γιατί να το αποσιωπήσουμε; Η όση απήχηση φαίνεται να έχει ο
φανατικός λόγος του Αρχιεπισκόπου δεν είναι άσχετη με τον περιορισμό των
ουσιαστικών ιδεολογικών αντιπαραθέσεων και συνακόλουθα με τη μείωση του
ενδιαφέροντος των πολιτών για την κομματική και πολιτική αντιπαράθεση. Έχει
χαθεί ο ενθουσιασμός, κυρίως των νέων, για την πολιτική. Εκεί ακριβώς
στηρίζεται ο Αρχιεπίσκοπος στην εκστρατεία του.

9. Τα συμβαίνοντα, αφού νοθεύουν τη δημοκρατική διαδικασία, πρέπει να
αντιμετωπιστούν τόσο μέσα από την Εκκλησία όσο και από τα πολιτικά κόμματα. Το
κύριο αντίδοτο στον λαϊκισμό είναι ο σοβαρός πολιτικός λόγος.

10. Η Εκκλησία μας έχει και εξαίρετους Ιεράρχες, πραγματικούς ποιμένες
που προκαλούν στον Ναό τους αυτή την υπέροχη ανάταση που λέγεται κατάνυξη.
Στους ώμους τους πέφτει πολλή και πικρή δουλειά αλλά και μεγάλη ευθύνη. Η
Εκκλησία μας πρέπει να διασωθεί ως σκέπη όλων όσων αισθάνονται την ανάγκη της.
Και είναι αυτονόητο, πως η Εκκλησία όσο λειτουργεί ως πολιτική παράταξη δεν
είναι σκέπη όλων.

11. Η κυβέρνηση έπραξε στο ακέραιο και με εξαιρετική καθαρότητα το
καθήκον της. Τώρα πρέπει τα πολιτικά κόμματα να μελετήσουν την κατάσταση και
να καταγράψουν τις δικές τους ευθύνες, κυρίως τις αυριανές υποχρεώσεις τους.
Γιατί αδιαφορούν για μας οι νέοι; Αυτό είναι το μέγιστο ερώτημα.

12. Και πάντως ας θυμόμαστε τούτο: πλαίσιο ελεύθερης ανάπτυξης της
θρησκευτικής συνείδησης και άσκησης της λατρείας ήταν πάντοτε και θα είναι το
δημοκρατικό πολίτευμα. Αντίθετα στο «κράτος του Θεού» η Δημοκρατία δεν ζει.
Αλλά ούτε και η θρησκεία ζει στο κράτος του Θεού. Ζει μόνο η θρησκευτική
εκδοχή του εξουσιάζοντος, που συνήθως «θεμελιώνει» την πολιτική του αυθαιρεσία
με τον θείο λόγο.

Για όνομα του Θεού, Μακαριώτατε, πού το πάτε; Ένας εθνικός διχασμός δεν θα Σας
καταγράψει στην ιστορία ως ήρωα. Ως ένοχο θα Σας καταγράψει.