Κλωνοποίηση τέλος;

Κανείς δεν περίμενε ότι θα ήταν εύκολο να επαναλαμβάνεται τακτικά και
συστηματικά το «θαύμα της Ντόλι», δηλαδή της πρώτης κλωνοποίησης θηλαστικού
στον κόσμο.

Κλωνοποιημένα γουρουνάκια. Πρόκειται για τα πρώτα πέντε κλωνοποιημένα γουρουνάκια, που γεννήθηκαν τον περασμένο Μάρτιο. Οι επιστήμονες όμως τώρα δηλώνουν ότι η επιτυχημένη αυτή κλωνοποίηση είναι η εξαίρεση

Αλλά τώρα, οι ειδικοί επιστήμονες και ερευνητές έχουν ανακαλύψει ότι η
επιτυχία της Ντόλι μπορεί να είναι ακόμα σπανιότερο και πιο ασυνήθιστο
φαινόμενο από ό,τι πίστευαν. Έτσι, σήμερα, πολλοί επιστήμονες εγκαταλείπουν ­
τουλάχιστον προς το παρόν ­ το πείραμα της κλωνοποίησης, την οποία
χαρακτηρίζουν «αναποτελεσματική» μέθοδο.

Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει πλέον ότι, παρ’ ότι τα δύο τελευταία χρόνια
έχουν δημιουργηθεί και άλλα κλωνοποιημένα ζώα, εντούτοις αυτές οι λιγοστές και
σπανιότατες επιτυχίες αποδεικνύεται ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να
επαναληφθούν. Όπως εξάλλου το έθεσε το θέμα ένας ειδικός ερευνητής: «Η
κλωνοποίηση έχει αποδειχθεί ότι είναι περισσότερο τέχνη παρά επιστήμη». Όπως
δηλώνει χαρακτηριστικά ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Νότινχαμ της
Βρετανίας, Κιθ Κάμπελ, μέλος της ομάδας ειδικών επιστημόνων που δημιούργησαν
την Ντόλι: «Τώρα όμως ανακαλύπτουμε ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα απ’
ό,τι πιστεύαμε: η κλωνοποίηση αποδεικνύεται ότι είναι πανάκριβη και άκρως
αναποτελεσματική».

Οι απαιτήσεις

Στην ουσία του, το πρόβλημα περιλαμβάνει μια ολόκληρη σειρά διαφορετικών
επιστημονικών ζητημάτων: απαιτείται δηλαδή, μεταξύ άλλων, να επιλεγεί σωστά ο
τύπος και το είδος του κυττάρου που θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως βασικός
«ιδρυτής» του συγκεκριμένου κάθε φορά κλώνου, να επιλεγούν ως δότες τα
καλύτερα ζώα· και φυσικά να επιλεγεί με πάρα πολλή προσοχή και φροντίδα, και
σωστά, το κατάλληλο περιβάλλον στο οποίο να μεγαλώσουν και να αναπτυχθούν τα
κλωνοποιημένα κύτταρα. Και προς το παρόν, το πρόβλημα είναι ότι οι επιστήμονες
απλούστατα δεν γνωρίζουν ποια είναι τα σωστά κριτήρια για να μπορούν πλέον, σε
σταθερή και συστηματική βάση, να κλωνοποιούν ένα θηλαστικό.

Η Σούζι. Πρόκειται για το πρώτο κλωνοποιημένο αυστραλέζικο μοσχαράκι. Οι Αυστραλοί επιστήμονες έσπευσαν να οραματιστούν ολόκληρα κοπάδια κλωνοποιημένων βοοειδών σε ελάχιστα χρόνια

Αυτό το πρόβλημα σκιαγραφείται και στο πιο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού «Science».

Έτσι λοιπόν, το περιοδικό αποκαλύπτει ότι, ακόμα και αφού ένα κλωνοποιημένο
έμβρυο έχει δημιουργηθεί και εμφυτευθεί στη μήτρα της «δοτής μητέρας»,
υπάρχουν μονάχα 2% πιθανότητες να γεννηθεί επιτυχώς ένα υγιές κλωνοποιημένο
ζώο και να επιζήσει, παραμένοντας ταυτόχρονα και υγιές.

Στη δε περίπτωση των κλωνοποιημένων βοοειδών, περισσότερο από το 25% των ζώων
που κατορθώνουν να γεννηθούν και να επιζήσουν, είναι ανησυχητικά μεγάλα ­ κατά
πολύ περισσότερο από το φυσιολογικό μέγεθος.

Αλλά και ακόμα από τα βοοειδή που είναι φυσιολογικού μεγέθους και βάρους, και
πράγματι επιζούν, τα περισσότερα έχουν πνεύμονες που δεν έχουν αναπτυχθεί
σωστά, ενώ άλλα έχουν επικινδύνως υψηλά επίπεδα καλίου στο κυκλοφοριακό τους
σύστημα. Παρεμφερή προβλήματα αντιμετωπίζουν και τα άλλα είδη κλωνοποιημένων
ζώων.

«Το λέω με απλά λόγια: δεν ξέρουμε καθόλου γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και
προκύπτουν αυτά τα προβλήματα», δήλωσε ο Κάμπελ.

Τα λάθη

Έτσι λοιπόν τώρα, αυτό που οι ειδικοί επιστήμονες πρέπει να ανακαλύψουν
επειγόντως, είναι ποιο ακριβώς είναι το θεμελιώδες λάθος που κάνουν στη
διαδικασία της κλωνοποίησης ­ λάθος που ουσιαστικά αχρηστεύει τα ευεργετικά
αποτελέσματα της κλωνοποίησης. Όμως και εδώ υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα:
σχεδόν όλες οι έρευνες για την κλωνοποίηση, χρηματοδοτούνται και διεξάγονται
από κορυφαίες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες είναι άκρως ανταγωνιστικές
ανάμεσά τους ­ κάτι που δυσκολεύει σοβαρότατα την ανταλλαγή πληροφοριών,
ερευνών και άλλων στοιχείων.