Το απύλωτο στόμα…

Αγαπητές συμπατριώτισσες και συμπατριώτες. Με την εισβολή των Γερμανών στην
Αθήνα τον Απρίλη του 1941, η προδοτική κυβέρνηση Τσολάκογλου, η αντίστοιχη του
Πετέν στη Γαλλία, δέχτηκε τη ναζιστική επιβολή της αναγραφής του θρησκεύματος
στις ταυτότητες, για να μπορεί ευκολότερα έτσι να εντοπίζει, διά της εις
άτοπον απαγωγής, όσους είχε στην άκρη του στόχαστρού της: δηλαδή Εβραίους,
Τσιγγάνους, μουσουλμάνους, προτεστάντες κ.τ.λ.

Ωστόσο, ένας θαρραλέος Αρχιεπίσκοπος τότε, ο Δαμασκηνός, σε συνεργασία με τον
πατέρα του σημερινού πρώην αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, του Μιλτιάδη Έβερτ,
­τότε αστυνομικού διευθυντή Αθηνών και Περιχώρων­ έδωσε ταυτότητες με την
αναγραφή του ορθοδόξου θρησκεύματος σε όλους όσους δεν ήταν ορθόδοξοι
χριστιανοί, για να τους προστατεύσει.

Αυτό υπήρξε το μεγαλείο της Ορθοδόξου Εκκλησίας επί Κατοχής, που δείχνει το
μέγεθος της ανθρωπιάς της.

Ο νόμος ατόνησε, με την Απελευθέρωση, πλην όμως, με την αρχή του εμφυλίου
πολέμου, που διαδέχτηκε την αποχώρηση των Γερμανών από τους Άγγλους, του
Σκόμπι, επαναδραστηριοποιήθηκε διότι πλέον ο εχθρός δεν ήταν οι Εβραίοι, οι
Τσιγγάνοι, οι μουσουλμάνοι, οι προτεστάντες κ.τ.λ., αλλά οι άθεοι κομμουνιστές
που επιβουλεύονταν την ακεραιότητα του έθνους.

Ζητούσαν δηλαδή απόσπαση μέρος του όλου της ελληνικής επικρατείας για να την
προσδέσουν στη σλαβική, δηλαδή κομμουνιστική, ζώνη επιρροής. Γι’ αυτό και
έμεινε η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, από τότε, για να
ξεχωρίζουν οι ένθεοι από τους άθεους.

Αγαπητές συμπατριώτισσες και συμπατριώτες, όλοι ελπίζω ότι συμφωνούμε ότι
παρήλθον ανεπιστρεπτί οι χρόνοι εκείνοι, τα πέτρινα χρόνια, η βάρβαρη εποχή.
Και πρέπει να επανέλθουμε στην αφετηρία μας, όπου η Ελλάς όντας συνώνυμη της
θρησκείας της, δεν χρειάζεται πλέον, πενήντα χρόνια μετά τη λήξη του Β’
Παγκοσμίου Πολέμου, και του συνακολούθου Εμφυλίου του, αυτές τις διαχωριστικές
γραμμές, που υπηρετούσαν συγκεκριμένα φασιστικά σχέδια. Συμφωνείτε;».

Ποιος θα διαφωνούσε σε μια τέτοια συλλογιστική; Θα πρέπει να ήταν τουλάχιστον
λοξός ή παλαιοημερολογίτης, οπαδός του αναποδογυρισμένου 999, για να διαφωνεί.

Ωστόσο, δεν τέθηκε ποτέ έτσι το ζήτημα από την κυβέρνηση. Τέθηκε, χωρίς την
προϊστορία του προβλήματος, άρα τέθηκε λάθος. Εξ ου και οι αντιδράσεις.

Εξ ου και η εκμετάλλευση του λάθους αυτού από την… αντιπολίτευση της
Εκκλησίας.

Κι όταν σηκώθηκε η όρθια συνείδηση του Έθνους, ο μοναδικός, τα τελευταία
χρόνια, στις παρεμβάσεις του πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, ο Απόστολος
Κακλαμάνης, και στηλίτευσε την παρασυναγωγή της περασμένης Τετάρτης, θυμήθηκα
τι ωραίος που είναι ο άνθρωπος αυτός όταν τα λέει ξεκάθαρα στους Αμερικανούς,
στα ΜΜΕ, στους Τούρκους και σε μας τους ίδιους.

Ο πρόεδρος Κακλαμάνης εξέφρασε τον θεσμό που εκπροσωπεί, τη Βουλή, διότι
βουλεύεται, σκέφτεται και έχει το θάρρος να εκφράσει τη σκέψη του. Τιμά την
Ελλάδα, το αξίωμα, τον πολίτη.

Ήρθε λοιπόν η στιγμή, το σύκο ωρίμασε, αγαπητοί αναγνώστες, για να γίνει το
αποφασιστικό βήμα. Ο ποθούμενος από αιώνες διαχωρισμός Κράτους και Εκκλησίας.
Το έναυσμα το έδωσε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Πέρασε τα όρια. Πάτησε σε
απαγορευμένα χωράφια. Πέρασε, όπως λεν οι Ιταλοί, oltre. (Πέραν του θεμιτού).
Και πρέπει να υποστεί τη θεία δίκη. Ήρθε η στιγμή η κυβέρνηση να πει, με τα
λόγια του ποιητή: «Basta! Όχι άλλη πάστα. / Το πρόσωπο, γνωστό πανδήμως /
φώναξε σαν άλλος Γεροδήμος: / τα κάστρα θα πάρουμε της Πόλης / κι ήταν το
πρόσωπο αυτό εξώλης και προώλης».

Συγκεκριμένα το απύλωτο στόμα του Χριστόδουλου είπε: «Απύλωτα στόματα ξερνούν
δηλητήριο εναντίον μας». (Μα το ξερνούν, Σεβασμιώτατε, δεν συνάδει με το
απύλωτα. Θα έπρεπε να πείτε: εμέσσουν). Είπε ακόμα «βλέποντας αυτή τη
λαοθάλασσα», (Ποιος μιλά; Ποιανού κόμματος είναι ο κύριος; Ο Πάπας μόνο
προσεύχεται και εύχεται στις μάζες, ποτέ δεν εκστομίζει φράσεις του τύπου «να
υπερασπίσουν τα ιερά και τα όσια που κινδυνεύουν» ή «είναι άκρως συγκινητικόν
το φαινόμενο που βλέπω μπροστά μου, χωρίς καμιά ειδική οργάνωση… αυτή η
πρωτόφαντη σε όγκο και σε παλμό λαοσύναξη των πιστών (οπαδών)».

«Ναι, από τη Θεσσαλονίκη αρχίζει αυτός ο πρωτόφαντος παλμός της καρδιάς μας
για να στείλει παντού το μήνυμα ότι Ελλάδα σημαίνει…» ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία,
Συνασπισμό, ΔΗΚΚΙ, ΚΚΕ, δηλαδή «Ορθοδοξία» του δόγματος.

«Τα νιάτα της πατρίδος μας πήραν τη δάδα της πίστεως για να την προασπίσουν
από τη λάβα που καίει και σκορπίζει τον θάνατο και την καταστροφή».

Σεβασμιώτατε, με όλο το σεβασμό που πρέπει να σας έχω, και που μου τον
αφαιρέσατε, «παπάδες και δεσποτάδες ενωμένοι», ποτέ νικημένοι, «είμαστε όλοι
ένα σώμα, οι καλόγεροι κι οι καλογριές μας, οι παπάδες» (αλλά όχι οι παπαδιές
μας), «τα έμψυχα θυμιατήρια των προσευχών μας προς τον Θεό και το Άγιον Όρος
νέα Ακρόπολις», όπως υπήρξε η Μακρόνησος, Σεβασμιώτατε, «νέος Παρθενώνας».

Σεβασμιώτατε, είστε δημόσιος κίνδυνος. Κι εγώ όπως πολλοί άλλοι ζητούμε πια
καταφυγή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για προστασία της ορθόδοξης πίστης μας. Η
αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος πρόδωσε τα ιδανικά της. Πολιτικοποιήθηκε με
τον ίδιο τρόπο που μερικές δεκάδες χρόνια πριν το Κόμμα του Στάλιν υφήρπασε τη
δομή του χριστιανικού Ιερατείου.

Κοιτάζοντας τους επισκόπους στην εξέδρα, έλεγα πως ο τρίτος από αριστερά με
την αραιή γενειάδα θα γίνει υπουργός Ανάπτυξης, ο πέμπτος από δεξιά
Εσωτερικών, ο ενδέκατος Πολιτισμού και Θρησκευμάτων, ο δεύτερος Υγείας και
Πρόνοιας. Κι εσείς, Μακαριώτατε, εκτός από πρωθυπουργός, θα κρατούσατε σαν τον
Γεώργιο Παπαδόπουλο τα υπουργεία Εξωτερικών, Εθνικής Αμύνης και Τύπου.

Μένει να βρεθεί ποιος θα είναι ο δικός σας Γεωργαλάς. Ποιος ο Παττακός σας κι
ο Μακαρέζος σας. Ποιος ο Ζωιτάκης σας κι ο Αγγελής σας. Και ποιοι οι
Θεοφυλογιανάκοι σας, οι Χατζηζήσηδες και ποιος εν τέλει αυτός που θα σας
υπονομεύσει, ποιος δηλαδή ο Ιωαννίδης σας, «ο σκύλος της ΕΣΑ». Διότι εσείς
είστε σίγουρα γάτα.