Ευθύνες για τον θάνατο της 36χρονης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
7 λεπτά
Η σιωπή απειλεί να πνίξει τις ευθύνες γιατρών και νοσηλευτών που αναδύονται
μέσα από τις έρευνες στο Θριάσιο Νοσοκομείο για τον θάνατο 36χρονης γυναίκας
μετά τον τοκετό τον περασμένο Δεκέμβριο.
 |
|
Η ΕΔΕ που διενεργήθηκε από χειρουργό διευθυντή του ίδιου του νοσοκομείου |
Ελλιπή στοιχεία στον φάκελο της γυναίκας (κάποιοι μιλούν και για αλλοίωση…),
αντιφάσεις, δραματικά ερωτηματικά και αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις για το τι
συνέβη εκείνη την τραγική ημέρα όπου μια νέα γυναίκα μπήκε στο νοσοκομείο για
ένα χαρούμενο γεγονός και βγήκε νεκρή κάτω από “αδιευκρίνιστες” συνθήκες
χαρακτηρίζουν τα στοιχεία της έρευνας.
Εν τούτοις, σύμφωνα με απόλυτα διασταυρωμένες πληροφορίες μας, στο ντοσιέ της
έρευνας εντοπίζονται συγκεκριμένες πράξεις ή παραλείψεις βάσει των οποίων
στοιχειοθετούνται ευθύνες οι οποίες δεν αποδίδονται μεν σε συγκεκριμένα
πρόσωπα είναι ωστόσο σαφείς σ’ αυτό που “φωτογραφίζουν”.
Η ιστορία έχει ως εξής:
Η Κλημεντίνη Μακρή πέθανε την 1η Δεκεμβρίου 1999 φέρνοντας στον κόσμο το τρίτο
παιδί της και ο σύζυγός της κατέφυγε στη Δικαιοσύνη καταγγέλλοντας
συγκεκριμένους γιατρούς που τους θεωρούσε υπεύθυνους για τον θάνατό της.
Με εντολή του Δ.Σ. του Θριασίου ανατέθηκε σε χειρουργό διευθυντή του ίδιου
νοσοκομείου να κάνει Ένορκη Διοικητική Εξέταση για να διαπιστώσει αν οι
καταγγελίες είναι σωστές. Η ΕΔΕ έγινε και παραδόθηκε στο Δ.Σ. που έκρινε ότι
χρειάζεται και άλλη διερεύνηση από ειδικό γιατρό, η οποία επίσης έγινε με
εντολή του υπουργείου Υγείας.
Περίπου εφτά μήνες μετά τον θάνατο της άτυχης γυναίκας, η διοίκηση του
νοσοκομείου αλλά και το υπουργείο Υγείας έχουν, σύμφωνα με πληροφορίες μας,
στα χέρια τους το πόρισμα της ΕΔΕ και την πραγματογνωμοσύνη του ειδικού, αλλά,
ακόμη, δεν έχουν προχωρήσει σε αποφάσεις.
Η έρευνα
Η ΕΔΕ που διενεργήθηκε από χειρουργό διευθυντή του ίδιου του νοσοκομείου,
παρ’ ότι άτολμη και επιφανειακή, με πολλές αντιφάσεις και, συχνά, με καταγραφή
των υποθέσεων ως συμπερασμάτων αφήνει να διαφανούν ευθύνες και, το
σημαντικότερο, θέτει μια σειρά από σημαντικά ερωτήματα.
Συγκεκριμένα, στο πόρισμα που έχει παραδοθεί στο Δ.Σ. του νοσοκομείου εδώ
και πολύν καιρό ο διενεργήσας την ΕΔΕ φαίνεται να καταλήγει στα εξής:
1 Θεωρεί ότι οι χορηγηθείσες δόσεις ειδικών φαρμάκων είναι φυσιολογικές
(σ.σ.: κάτι που είναι συζητήσιμο, σύμφωνα με τα διεθνή δεδομένα) αλλά αναφέρει
ότι θα πρέπει να διερευνηθεί από ειδικούς κατά πόσον:
α) ήταν λάθος η χορήγηση αυτών των φαρμάκων,
β) η αγωγή αυτή ήταν δυνατόν να προκαλέσει οπισθοπεριτοναϊκή αιμορραγία,
δοθέντος ότι είχαν περάσει 7 ώρες και πλέον από τη χορήγηση της
προσταγλανδίνης.
2 Παρατηρεί ότι ο διευθυντής της κλινικής όφειλε, εφόσον διαφωνούσε, να
τροποποιήσει την εφαρμοζόμενη αγωγή κατά την πρωινή επίσκεψη. Εξ αυτού
συμπεραίνεται ότι τη θεωρούσε σωστή.
3 Ζητεί να ελεγχθεί αν υπήρχε ένδειξη καισαρικής τομής και κατά πόσον
θα άλλαζε το τελικό αποτέλεσμα.
4 Αποδέχεται ότι “η Ιατροδικαστική και Παθολογοανατομική Έκθεση
ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ότι δηλαδή δεν υπήρχε ρήξη της μήτρας και
ο θάνατος της γυναίκας προήλθε από οπισθοπεριτοναϊκή αιμορραγία είτε από ρήξη
κιρσοειδών ανευρήσεων των ωοθηκικών φλεβών είτε από αρχόμενη διάχυτη
ενδαγγειακή πήξη”. Και, αμέσως μετά, κρίνει ότι πρέπει να διερευνηθεί το γιατί
οι δύο γιατροί της κλινικής (σ.σ.: αυτοί που τη χειρούργησαν όταν έπαθε σοκ)
“δηλώνουν ότι υπήρχε ρήξη που χωρούσε να περάσει η γροθιά από μέσα αλλά ουδείς
άλλος μπόρεσε να διαπιστώσει τη ρήξη”.
5 Παρατηρεί ότι το παραπεμπτικό προς το Παθολογοανατομικό όφειλε να
συμπληρώσει γιατρός που συμμετείχε στην επέμβαση. Όπως αναφέρει, “το
νοσηλευτικό προσωπικό, όταν το κάνει, γίνεται καθ’ υπαγόρευση, αφού δεν είναι
σε θέση να γνωρίζει τι έκανε ο χειρουργός”.
6 Αποφαίνεται ότι “δεν προέκυψε ότι υπήρχε καθυστέρηση διάγνωσης”.
7 Αποφαίνεται ότι “δεν προέκυψε από τις καταθέσεις των γιατρών ότι
υπήρξε κακή αντιμετώπιση από τη στιγμή που έδωσε σημεία σοκ”. Αλλά δεν
αποφαίνεται για το κρίσιμο σημείο: αν υπήρξε κακή αντιμετώπιση πριν η γυναίκα
πάθει το σοκ που είναι άλλωστε και το ζητούμενο, καθώς κανείς δεν αμφισβητεί
ότι ο γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να σώσουν το παιδί (που γεννήθηκε
μισοπεθαμένο) και στη συνέχεια τη μητέρα, όταν πια αυτή εμφάνισε σοκ.
Δυστυχώς, η ΕΔΕ δεν δίνει απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα όπως το πώς, με
ποιες διαδικασίες και με τίνων ευθύνες μια υγιής γυναίκα που μπήκε στο
νοσοκομείο για να αποκτήσει ένα μωρό βγήκε από αυτό νεκρή. Αντίθετα, η
γνωμοδότηση του ειδικού επιστήμονα που ζητήθηκε “φωτογραφίζει”, αλλά δεν
κατονομάζει, σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες μας, σοβαρότατες ευθύνες για τον
τρόπο αντιμετώπισης του περιστατικού πριν από την κρίση που οδήγησε στον
θάνατο της μητέρας, χωρίς και να κατονομάζει τους υπεύθυνους.
Η πραγματογνωμοσύνη
 |
|
Η Κλημεντίνη Μακρή πέθανε την 1η Δεκεμβρίου 1999 φέρνοντας στον κόσμο το |
Στη γνωμοδότηση, πάντα σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, αναφέρεται ότι:
1 Δεν υπήρχε ένδειξη για καισαρική τομή. Ας σημειωθεί ότι η Μακρή
εισήχθη με αυτή την ένδειξη από τον (μη “προσωπικό” όπως αναφέρεται στην ΕΔΕ)
γιατρό που εφημέρευε, αλλά δεν χειρουργήθηκε τελικά, γιατί, σύμφωνα με
πληροφορίες μας, διαφώνησε ο διευθυντής της κλινικής.
2 Στον φάκελο βρέθηκε ένα καρδιοτοκογράφημα, κακής ποιότητας (!) και
όχι συνεχές αλλά αποσπασματικό, που δείχνει μια επιβράδυνση η οποία δεν είναι
ένδειξη για καισαρική αλλά, πάντως, επιβάλλει παρακολούθηση.
3 Η δοσολογία προσταγλανδίνης και ωκυτοκίνης, που χρησιμοποιούνται για
την πρόκληση τοκετού, κρίνεται μεγάλη και υποστηρίζεται ότι (σύμφωνα με τα
διεθνή δεδομένα) όταν συμβαίνει αυτό, εμφανίζονται προβλήματα.
4 Δεν υπήρχε ένδειξη για καισαρική τομή. Ας σημειωθεί ότι η Μακρή
εισήχθη με αυτή την ένδειξη από ενδεχόμενης υπερτονίας της μήτρας, ιδιαίτερα
αν η παρακολούθηση της εγκύου είναι πλημμελής.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που βρέθηκαν στον φάκελο της γυναίκας, η δόση
προσταγλανδίνης που χρησιμοποιήθηκε ήταν 3 μιλιγκράμ εφάπαξ, όταν, σύμφωνα με
τα διεθνή δεδομένα, οι δόσεις είναι πολύ μικρότερες. Όσο για την ωκυτοκίνη
είναι άγνωστη η δόση η οποία δόθηκε, γιατί… δεν έχει καταγραφεί πουθενά.
5 Σύμφωνα με τις δηλώσεις των μισών γιατρών δεν υπήρχε ρήξη της
μήτρας, και σύμφωνα με τις δηλώσεις των άλλων μισών υπήρχε…
6 Πολλή ώρα πριν από τον τοκετό το καρδιοτοκογράφημα ήταν παθολογικό
και ήταν φανερό ότι το έμβρυο είχε προβλήματα ασφυξίας. Που σημαίνει ότι
υπήρχε ανάγκη αξιολόγησης της κατάστασης, ώστε να αποφασιστεί ο τρόπος
αντιμετώπισης.
7 Παρά τις συνθήκες θέσης του εμβρύου, οι γιατροί προχώρησαν σε γρήγορο
τοκετό χωρίς να έχει καταγραφεί ο λόγος για τον οποίο έγινε.
Διαπιστώσεις και ερωτήματα δραματικά, στα οποία η διοίκηση του νοσοκομείου
έχει υποχρέωση να απαντήσει.
Δεν μιλάνε οι γιατροί
Επίσημη πληροφόρηση για την πορεία των ερευνών δεν υπάρχει, και στο νοσοκομείο
οργιάζουν οι ψίθυροι για απόπειρα συγκάλυψης. Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε
με όλους τους εμπλεκομένους.
Στόματα κλειστά, σχεδόν κλείσιμο του τηλεφώνου στα μούτρα.
Οι απαντήσεις όλων παγερά ευγενικές και εμφανώς πανικόβλητες:
* Ο διευθυντής της κλινικής: “Σας παρακαλώ, δεν έχω τίποτα να πω. Καλημέρα
σας”.
* Ο επιμελητής που την είχε αναλάβει: “Δεν μπορώ να σας μιλήσω, έχω δουλειά
τώρα. Σας ευχαριστώ”.
Ούτε άλλη ώρα είχε διαθέσιμη.
* Η μαία βάρδιας: “Για ποια μιλάτε;” (όταν της λέω το όνομα της γυναίκας).
“Ποιος σας το είπε αυτό;” (όταν της λέω ότι ήταν μαία βάρδιας). Και μετά, πιο
ψύχραιμα:
“Ακούστε, δεν έχω τίποτα να σας πω, καλημέρα σας”.
* Τέλος, ο πρόεδρος του νοσοκομείου, στον οποίο λέω το όνομα, την ιδιότητά μου
και το θέμα που ερευνώ, τα χάνει και απαντά εκνευρισμένα και ύστερα από πολλές
ερωτήσεις ότι “η ΕΔΕ δεν έχει ολοκληρωθεί”, ότι “ζητήθηκε η συνέχισή της”
γιατί “δεν διαφωτίζει τα στοιχεία που θα θέλαμε” και ότι “η κλινική συνεχίζει
να λειτουργεί κανονικά και με όλους τους γιατρούς στη θέση τους”.
Αλλά, λίγο μετά, απαίτησε, με σχεδόν απειλητικό τρόπο, να μη δημοσιεύσω τίποτα
από αυτά που είπε, γιατί “έτσι το επιθυμεί”, παρ’ όλο που γνώριζε από την αρχή
σε ποιον και γιατί μιλάει και δεν είχε ζητήσει κάτι τέτοιο.
Google news
