Τέως και στα… προνόμια

«Το πολιτειακό λύθηκε οριστικά στην Ελλάδα με το δημοψήφισμα του 1974 και
κάθε προνόμιο που διέθετε ο Γλύξμπουργκ χάθηκε μαζί με τον θρόνο. Ακόμη, όμως,
και αν η ακίνητη περιουσία που διεκδικεί η τέως βασιλική οικογένεια θεωρηθεί
ως ιδιωτική, τότε όχι μόνο δεν δικαιούται να επιζητεί αποζημίωση, αλλά οφείλει
στο ελληνικό Δημόσιο και 10 δισ. δραχμές…».

Ανάκτορα Τατοΐου. Ο τέως εμφανίσθηκε χθες με «πρόταση επιστροφής» που, δικονομικώς, είναι κενή περιεχομένου

Με αυτή τη θέση, που στηρίζεται στην επίσημη αποτίμηση για τη λεγόμενη
βασιλική περιουσία από διεθνείς οίκους εκτίμησης ακινήτων, η χώρα μας
αντιπαρήλθε, χθες, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο
Στρασβούργο, των απαιτήσεων του τέως, που ανέρχονται σε 165,5 δισ. δραχμές, ως
αποζημίωση για την απαλλοτρίωση των 74.930 στρεμμάτων, που καλύπτει η επίδικη
περιουσία (κτήμα Τατοΐου, Πολυδένδρι Λάρισας και Μον Ρεπό Κέρκυρας).

Στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου εκτυλίχθηκε η τελευταία πράξη της
μεγάλης αντιδικίας και η ελληνική πλευρά εμφανίζεται ιδιαίτερα αισιόδοξη για
την τελική έκβασή της, καθώς τα νομικά όπλα που παρουσίασε θεωρούνται πολύ
ισχυρά. Και ισχυροποιούνται περισσότερο, σε δεύτερο στάδιο, με τα επίσημα
πορίσματα των διεθνών εκτιμητών για την αξία της περιουσίας, αλλά και τις
απαιτήσεις του ελληνικού Δημοσίου από την τέως βασιλική οικογένεια, λόγω των
φόρων που οφείλει και τα έξοδα συντήρησης και επισκευής των επίμαχων ακινήτων,
τα οποία επιβάρυναν επί δεκαετίες τον κρατικό προϋπολογισμό.

Όπως είχαν αποκαλύψει τα «ΝΕΑ», η αξία των επίδικων ακινήτων ανέρχεται
(σύμφωνα με το πόρισμα της εταιρείας Lambert Smith Hampton) σε 187,5 δισ.
δραχμές, ενώ οι απαιτήσεις του ελληνικού Δημοσίου (σύμφωνα με δεύτερο πόρισμα
της εταιρείας Delloitte & Touche) υπολογίζονται σε 197,5 δισ. δραχμές.

Η εκτίμηση της ελληνικής πλευράς για την τρέχουσα αξία της περιουσίας,
μάλιστα, στηρίζεται σε εμπορικές-αγοραίες τιμές και υπερβαίνει την αντίστοιχη
εκτίμηση που προσκόμισε στο δικαστήριο η πλευρά του τέως (σ.σ.:
πραγματοποιήθηκε από την εταιρεία Moore Stephens), η οποία αναφέρεται σε ποσό
165,5 δισ. δρχ., καθώς βασίσθηκε στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων. Το
βασικό επιχείρημα του ελληνικού Δημοσίου, το οποίο παρουσίασε ο καθηγητής του
Συνταγματικού Δικαίου κ. Δημ. Τσάτσος, είναι ότι ο εκάστοτε βασιλιάς κατέχει
ιδιαίτερη θέση στην έννομη τάξη, τόσο προνομιακή, που δεν μπορεί ως φορέας
ατομικών δικαιωμάτων να τύχει της μεταχείρισης του απλού πολίτη. Ο κ. Τσάτσος
σημείωσε ότι το δημοψήφισμα του 1974 ολοκλήρωσε την πολιτειακή αλλαγή στην
Ελλάδα και τόνισε ότι ιστορική συνισταμένη όλων των βασιλικών δυναστειών στην
Ευρώπη (Ισπανία, Αυστρία και Ιταλία), που έχασαν τον θρόνο, είναι το γεγονός
ότι απώλεσαν και τα περιουσιακά στοιχεία που ήταν σύμβολα της βασιλικής
εξουσίας.

Επίσης, ανέπτυξε την απόφαση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, που είχε κρίνει
απολύτως συνταγματική την απολλοτρίωση, καθώς δέχθηκε ότι η τύχη της
περιουσίας ήταν απόλυτα συνδεδεμένη με την τύχη της βασιλείας.

Τις απαιτήσεις του ελληνικού Δημοσίου, που υπερκαλύπτουν τις αξιώσεις του
τέως, παρουσίασε ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου κ. Νικ. Αλιβιζάτος, ενώ
ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η τελική αγόρευση του Άγγλου δικηγόρου κ. Ντέιβιντ
Πάνικ, που εκπροσώπησε την ελληνική πλευρά, ο οποίος επισήμανε ότι το
μεγαλύτερο μέρος της κινητής περιουσίας ήδη το κατέχει ο τέως και το
διαχειρίζεται.

«Σε δημοπρασία του οίκου Κρίστι’ς δημοπρατήθηκε ακόμη και ο πίνακας με τον
Κωνσταντίνο Α’, έφιππο στους Βαλκανικούς Πολέμους…» ανέφερε ο κ. Πάνικ,
προκαλώντας δυσφορία με τη δήλωσή του αυτή στην τέως βασιλική οικογένεια, η
οποία παραβρέθηκε σύσσωμη στη δικαστική αίθουσα.

Κίνηση εντυπωσιασμού

Σε μια κίνηση εντυπωσιασμού, ο Γλύξμπουργκ ζήτησε, χθες, εντός της δικαστικής
αίθουσας, να του παραχωρηθεί η περιουσία και να αποσύρει την προσφυγή, γιατί,
όπως ανέφερε, «δεν τον ενδιαφέρουν τα χρήματα, αλλά η δυνατότητα να επιστρέψει
στην πατρική κατοικία και στους τάφους της οικογένειας». Μια πρόταση που
δικονομικά είναι άνευ αντικειμένου.

Με δήλωσή του, εξάλλου, που υπογράφει ως Κωνσταντίνος Β’, υποστήριξε ότι «δεν
ήθελε να αντιδικεί με την κυβέρνηση της πατρίδας του, αλλά δεν μπορούσε να
κάνει διαφορετικά…», ενώ επανέλεβε ότι δεν αμφισβητεί το αποτέλεσμα του
δημοψηφίσματος του 1974.

Υπενθυμίζεται ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με την απόφασή του, που αναμένεται
να εκδοθεί αρχές του 2001, θα εξετάσει μόνο το ζήτημα της περιουσίας, καθώς
όλοι οι άλλοι ισχυρισμοί του τέως (για το όνομα, την έκδοση διαβατηρίου, κτλ.)
έχουν απορριφθεί σε προγενέστερο στάδιο. Και σε περίπτωση που δικαιωθεί, έστω
και εν μέρει, τότε η ολομέλεια του δικαστηρίου θα συνεδριάσει εκ νέου για να
αποφασίσει σχετικά με το ύψος της αποζημίωσης.