Τιμές «ευρωπαϊκές», μισθοί «ελληνικοί»

Η ένταξη στην ΟΝΕ αποτελεί, αναντίλεκτα, θετικό γεγονός. Συνεπάγεται
σταθερότητα νομίσματος και σημαντική μείωση του κόστους του χρήματος, με
ευνοϊκές συνέπειες για τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Σημαίνει επέκταση
της «εγχώριας» αγοράς σ’ ολόκληρη την Ευρώπη και ευχερέστερη πρόσβαση των
προϊόντων μας σε αγορές πέρα από τα σύνορά μας. Επιφυλάσσει επιπτώσεις στην
εθνική επιρροή και ασφάλεια. Γι’ αυτούς, ακριβώς, τους λόγους χαράξαμε την
πορεία αυτή, την οποία αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν, με μεγάλη καθυστέρηση, οι
κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

Η ΟΝΕ δεν ήταν επιλογή του ΠΑΣΟΚ, αλλά κάτι που βρέθηκε τυχαία στο δρόμο του.
Δυστυχώς, ωστόσο, ακολουθήθηκαν λάθος επιλογές. Και το χειρότερο είναι ότι δεν
προωθήθηκαν οι αναγκαίες πολιτικοοικονομικές αποφάσεις, με αποτέλεσμα να
στοιβάζονται στην περίοδο που διανύουμε συσσωρευμένα προβλήματα.

Ας μη διαφεύγει, άλλωστε, της προσοχής κανενός, το τεράστιο κόστος της διετούς
καθυστέρησης, αλλά και το βάρος που πρέπει να σηκώσουμε τώρα από τη μετάθεση
σειράς προβλημάτων εξαιτίας δογματικών αγκυλώσεων και εξαρτήσεων της σημερινής
κυβέρνησης.

Πρέπει, πάντως, να είναι απόλυτα σαφές ότι, ενώ η ΟΝΕ αποτελεί θετική
πραγματικότητα, σε καμία περίπτωση δεν είναι πανάκεια. Γεννούνται πολύ σοβαρά
ζητήματα, κυρίως από τη δυνατότητα των κεφαλαίων να μετακινούνται με πολύ
μεγαλύτερη ευκολία, από την προοπτική να είναι οι μεν τιμές «ευρωπαϊκές», οι
δε μισθοί «ελληνικοί». Υπάρχει από την ένταση του ανταγωνισμού και το τεράστιο
ζήτημα της απελευθέρωσης των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων το οποίο πρέπει
έγκαιρα να δούμε. Απαιτείται επειγόντως η υιοθέτηση μιας ριζοσπαστικής
φιλελεύθερης πολιτικής με κοινωνική αλληλεγγύη.

Υπάρχει πρόβλημα πολιτικής, το οποίο αδυνατεί να καλύψει η σημερινή κυβέρνηση.
Δεν αρκεί να τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα. Πρέπει, επιτέλους, να βγούμε
μπροστά. Και πρέπει να το κάνουμε με τόλμη, αποφασιστικότητα και
αποτελεσματικότητα. Αλλιώς δεν θα μπορέσουμε ποτέ να κερδίσουμε τη νέα εποχή.

Είναι εξαιρετικά λυπηρό το γεγονός ότι σ’ όλο αυτό το διάστημα η κυβέρνηση
αρνείτο να αναγνωρίσει την αλήθεια, επιχειρούσε να εξαπατήσει τον κόσμο και
εξαπέλυε επιθέσεις εναντίον όσων επισημαίναμε ουσιαστικές αδυναμίες και
καταθέταμε συγκεκριμένες προτάσεις στο πλαίσιο μιας γόνιμης αντιπολίτευσης που
μπορούσε να αξιοποιήσει ­ αλλά δεν το έπραξε ­ η κυβέρνηση. Είναι πολύ
χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σ’ όλη την προηγούμενη περίοδο η κυβέρνηση (σε
μια προσπάθεια εξαπάτησης και εκβιασμού της κοινής γνώμης) μιλούσε για
«σκληρές διαπραγματεύσεις», ενώ μόλις πρόσφατα ο αρμόδιος υπουργός αναγκαζόταν
να ομολογήσει ότι «δεν χρειάστηκαν διαπραγματεύσεις».

Τι μεσολάβησε, όμως; Μήπως η άνοδος της τιμής του πετρελαίου ή μήπως η νέα
έξαρση της ανεργίας; Διότι, άλλο σημαντικό οικονομικό γεγονός από τις εκλογές
ώς σήμερα δεν υπήρξε.

Μόλις τώρα (αρθρογραφώντας στην εφημερίδα σας) ο Πρωθυπουργός αναγνωρίζει ό,τι
ακριβώς επισημαίναμε εμείς, ότι ­ δηλαδή ­ δεν υπάρχει πραγματική σύγκλιση της
οικονομίας. Αναφέρει μάλιστα ότι «η πραγματική σύγκλιση θα επιτευχθεί με
ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης ταχύτερους από αυτούς των εταίρων μας», «Η
πραγματική σύγκλιση θα…». Και το «θα» παραπέμπει σε ό,τι ακριβώς εμείς
υποδεικνύαμε και αυτοί αρνούνταν. Χωρίς ­ δυστυχώς ­ να υπάρχει ούτε καν τώρα
η αναγκαία έμπρακτη προσαρμογή πολιτικής.

Η ένταξη στην ΟΝΕ αποτελεί γεγονός, κυρίως χάρη στις θυσίες των Ελλήνων, τις
οποίες η κυβέρνηση μοίρασε άδικα. Στο διάστημα ’92-’96 ψηφίστηκαν 16 νέοι
φορολογικοί νόμοι και επιβλήθηκαν 87 νέες φορολογικές επιβαρύνσεις.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις υπέστησαν πραγματικό διωγμό, αφού από το ’94 ώς
σήμερα κλήθηκαν να πληρώσουν φόρους αυξημένους κατά 33,8% (στοιχεία της
Τράπεζας της Ελλάδος).

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια, για κάθε δύο
μικρομεσαίες που δημιουργούνταν, έκλειναν τρεις.

Η πτώση του κόστους δανεισμού του δημοσίου, εξαιτίας της ραγδαίας μείωσης των
επιτοκίων διεθνώς, αλλά και η πτώση της τιμής πετρελαίου επέδρασαν επίσης
θετικά.

Η σφικτή νομισματική πολιτική που άσκησε η Τράπεζα της Ελλάδος ασφαλώς
συνέβαλε στην κατάκτηση των δεικτών του Μάαστριχτ, αλλά είχε σοβαρές
παρενέργειες σε βάρος των παραγωγικών δυνάμεων, με αρνητική συμβολή στην
οικονομική ανάπτυξη. Με δυο λόγια η ένταξη στην ΟΝΕ ευνοήθηκε από το διεθνές
οικονομικό περιβάλλον και στηρίχθηκε πρώτον σε μια εισπρακτική επιδρομή και
δεύτερον στη σφικτή νομισματική πολιτική.

Ελλείψει προγράμματος και οράματος, η κυβέρνηση ακολούθησε τον αυτόματο πιλότο
της λογιστικής ευημερίας, της ευημερίας των δεικτών, κόντρα στην πραγματική
οικονομική σύγκλιση, την έλλειψη της οποίας μόλις τώρα αναγνωρίζει.

Υπήρξε ­ και εξακολουθεί να υπάρχει ­ κυβερνητική ατολμία σε όλα τα μέτωπα.
Υπάρχει άμεση ανάγκη ανάπτυξης συγκροτημένου σχεδίου, το οποίο να προβλέπει
ταχύτατη αντιμετώπιση των προβλημάτων που διαιωνίζονται από το χθες, αλλά και
αποτροπή των κινδύνων που ελλοχεύουν στη μετά ΟΝΕ εποχή. Πιστεύω ότι οι
επισημάνσεις που έχουμε καταθέσει, επιβεβαιώνονται στο ακέραιο και οι
προτάσεις μας συνιστούν μονόδρομο τον οποίο υποχρεούται να ακολουθήσει χωρίς
καμιά άλλη καθυστέρηση η κυβέρνηση.

Σε ό,τι αφορά τις διαρθρωτικές αλλαγές, η κυβέρνηση περιορίστηκε έως σήμερα
κυρίως στις μετοχοποιήσεις για εισπρακτικούς κυρίως λόγους, γεγονός που τη
βοήθησε να δείχνει προσέγγιση των δεικτών, χωρίς αυτό να συνιστά αναπτυξιακή
πολιτική. Είναι ανάγκη να προχωρήσουμε σε μια άλλη πολιτική.

Επιμένουμε ότι είναι ανάγκη να φύγουμε από την εισπρακτική πολιτική της
μετοχοποίησης. Να προχωρήσουμε σε μια πολιτική πραγματικής αποκρατικοποίησης,
με διαφανείς διαδικασίες και ενδιαφέρον σε ό,τι αφορά την τόνωση της
απασχόλησης. Να προχωρήσουμε σε μια πολιτική απελευθέρωσης της Οικονομίας και
ενίσχυσης της παραγωγικής δομής της χώρας που είναι, κυρίως, οι μικρομεσαίες
επιχειρήσεις και ο αγροτικός τομέας.

Να κάνουμε τα βήματα που πρέπει για να καταπολεμήσουμε, να τονώσουμε την
απασχόληση και να τιθασεύσουμε την ανεργία.

Είμαστε η μόνη χώρα που καταγράφει αύξηση της ανεργίας, τη στιγμή που όλες οι
άλλες επιτυγχάνουν σημαντική μείωση.

Η κυβέρνηση υπόσχεται σήμερα τη δημιουργία 300 χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας.
Τα ίδια έλεγε και το ’96, αλλά αντί της μείωσης της ανεργίας είχαμε επιπλέον
200 χιλιάδες ανέργους. Η αποτυχία του προγράμματος σύγκλισης στον τομέα αυτό
είναι πασιφανής και οι προοπτικές εφιαλτικές.

Το ερώτημα, σήμερα, είναι αν πρέπει να παραμείνει η χώρα στην ίδια
διαχειριστική αντίληψη. Εάν πρέπει να υποταχθεί σε μια συνεχή πίεση που θα
ακούει στη λέξη «διατηρησιμότητα» ή αν πρέπει να προχωρήσουμε σε μια νέα
πολιτική για ουσιαστική και όχι μόνο ονομαστική σύγκλιση, σε μια πολιτική
δυναμικής και ισόρροπης ανάπτυξης, σε μια πολιτική οικονομικής, αλλά και
κοινωνικής σύγκλισης. Και στην κατεύθυνση αυτή το οικονομικό πρόγραμμα που
έχουμε καταθέσει προσδιορίζει συγκεκριμένους άξονες:

*** Πάγιο και σταθερό φορολογικό πλαίσιο για να υπάρξει αίσθημα σιγουριάς και
σταθερότητας των κανόνων.

*** Άμεση απελευθέρωση αγορών και ενίσχυση ανταγωνισμού.

*** Προσανατολισμός στην ενίσχυση στρατηγικών τομέων της οικονομίας μας
(τουρισμός, νέοι αγρότες ­ επιχειρηματίες, πληροφορική ­ νέες τεχνολογίες).

***Τόνωση της απασχόλησης μέσα από την αύξηση των επενδύσεων, τη θέσπιση
επενδυτικών κινήτρων, την ενίσχυση της περιφερειακής ανάπτυξης, αλλά και τη
θέσπιση κινήτρων που θα παρακινούν τις επιχειρήσεις στη δημιουργία νέων θέσεων
εργασίας.

*** Έμφαση στις νέες τεχνολογίες και σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά. Ένα
σταθερό σύστημα εκπαίδευσης, μετεκπαίδευσης και διαρκούς επανεκπαίδευσης.

*** Επανάσταση στην Παιδεία. Στην εποχή της Παγκοσμιότητας, της Γνώσης και της
Τεχνολογίας, είναι απαράδεκτο να βρισκόμαστε στην τελευταία θέση σε ό,τι αφορά
τις νέες τεχνολογίες. Είναι απαράδεκτο να είμαστε στην πρώτη θέση σε ό,τι
αφορά την εξαγωγή φοιτητών, επειδή η κυβέρνηση παραμένει αγκυλωμένη σε
δογματισμούς, αρνούμενη τη λειτουργία μη κρατικών πανεπιστημίων.

*** Εκσυγχρονισμός της λειτουργίας της κεφαλαιαγοράς, λειτουργία της Νέας
Χρηματιστηριακής Αγοράς για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

*** Εξυγίανση της δημόσιας διοίκησης. Πάταξη της διαφθοράς και της αδιαφάνειας
με την εισαγωγή θεσμών και μηχανισμών προστασίας του δημόσιου χρήματος, και
την ενίσχυση του επιτελικού και ελεγκτικού ρόλου του κράτους. Ριζοσπαστική
μείωση της γραφειοκρατίας (one stop ­ ένα έγγραφο, ένα γραφείο και τέλος).

Αξιοποίηση της δημόσιας υπηρεσίας και των περιουσιακών στοιχείων που διαθέτουν
οι δημόσιοι οργανισμοί, τα ιδρύματα και τα ταμεία.

*** Έμφαση στην αποκέντρωση και την αυτοδιοίκηση. Τη μεταφορά εκτελεστικών
αποφάσεων στα χαμηλότερα επίπεδα διοίκησης, δίπλα στον πολίτη, την αναβάθμιση
του επιτελικού ρόλου του κράτους και την ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών
του.

Η ισχυρή οικονομική ανάπτυξη περνά πρώτα απ’ όλα από τη μεγιστοποίηση των
συγκριτικών πλεονεκτημάτων του λαού μας, της γεωγραφικής μας θέσης, των
πλουτοπαραγωγικών μας πόρων και της πολιτιστικής μας παράδοσης.

Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του λαού μας ανατρέχουν στη φύση του Έλληνα. Την
επιχειρηματική ευφυΐα, την ευελιξία, το ταλέντο και την έφεση για δημιουργία.

Η γεωγραφική μας θέση, που συνδέει την Ευρώπη με τρεις ηπείρους, μας παρέχει
τη δυνατότητα να εξελιχθούμε σε περιφερειακή εστία χρηματοοικονομικών
υπηρεσιών, ερευνητικών κέντρων για τις νέες τεχνολογίες (πληροφορική,
βιομηχανικοί αυτοματισμοί, κ.λπ.).

Οι πλουτοπαραγωγικοί μας πόροι και το ιδανικό κλίμα επιτρέπουν την ανάπτυξη
ενός σύγχρονου γεωργικού τομέα και την ενίσχυση του τουρισμού (αγροτουρισμός).

Η πολιτιστική μας παράδοση ενισχύει ακόμη περισσότερο τις δυνατότητες αυτές.

Επιβάλλεται, λοιπόν, η δημιουργία ενός πλαισίου μέσα στο οποίο θα μπορέσουν να
αναπτύξουν τη δημιουργικότητά τους οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι
ελεύθεροι επαγγελματίες και οι νέοι αγρότες – επιχειρηματίες του 21ου αιώνα.

Σε αντίθεση με τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που η
οικονομία τους στηρίζεται σε μεγάλου μεγέθους επιχειρήσεις, στη χώρα μας οι
μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αγρότες αποτελούν
τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας μας.

Η δυναμική και ισόρροπη ανάπτυξη απαιτεί μια ασυμβίβαστη σύγκρουση με τη
διαφθορά, τη μιζέρια και την εξάρτηση. Συμφωνούμε νομίζω ότι η διαφθορά
αποτελεί τον ιό της νοσηρότητας του κράτους.

Είναι, λοιπόν, ανάγκη να θωρακίσουμε την Πολιτεία με θεσμούς, μηχανισμούς και
διαδικασίες που θα εγγυώνται πλήρη διαφάνεια στις συναλλαγές του κράτους με
τους ιδιώτες. Που θα βάζουν την αναπτυξιακή προσπάθεια στο σύνολο του
επιχειρηματικού κόσμου. Που θα εγγυώνται σεβασμό στον πολίτη και το δημόσιο
χρήμα.

Τέλος, που θα ενισχύουν την ποιότητα της Δημοκρατίας στον τόπο μας.