ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ψηλά τα χέρια;

Κάποτε είχα μεγάλη εκτίμηση στους ξένους συναδέλφους ­ ζήλευα και τα πρωτότυπα
ρεπορτάζ τους και τη γλαφυρότητα στη γραφή, τον συγκερασμό ακρίβειας στην
είδηση και ανάδειξης των στοιχείων της με οικονομία και συνάμα με ξεχωριστή
συνθετική ικανότητα. Περνούν τα χρόνια και όλα παρακμάζουν ­ μαζί και η
δημοσιογραφία που θαύμαζα. Ο πειρασμός της ευκολίας κάνει καλή δουλειά, όλο
και σπανιότερα βρίσκω στον ξένο Τύπο κείμενα που μ’ ευχαριστεί να διαβάζω ­
ακόμη και σαν ενδιαφέρουσα άσκηση στο διαφορετικό, αν δεν συμφωνώ με το
περιεχόμενό τους. Σαν ξαφνικά το προσεγμένο «χειρόγραφο» ν’ απαξιώθηκε και το
«δεμένο ρεπορτάζ» να έχασε το λόγο ύπαρξης, σε αντίθεση με τα κείμενα που
εξαρχής «φωνάζουν» την παράδοσή τους στο στόχο του εντυπωσιασμού και τείνουν
πια να γίνουν ο κανόνας.

Τι να σου κάνει η έντυπη δημοσιογραφία όταν «πυροβολείται» από τα μεγαθήρια
της ηλεκτρονικής ενημέρωσης, ακούγεται συχνά. Δεν έχω ­ πώς άλλωστε; ­
απάντηση, μόνον πως το χείριστο σ’ αυτό το επάγγελμα είναι να σηκώνεις τα
χέρια ψηλά ­ να παραδίδεσαι. Ιδεαλιστικό; Έστω. Μα πώς να ονομάσω «συνάδελφο»
λόγου χάριν εκείνον τον ανεκδιήγητο που έγραψε προχτές στη «Νιου Γιορκ Τάιμς»
ότι ύστερα από τόσα χρόνια οι Έλληνες «δεν ξέρουν τα ονόματα των αρχηγών της
τρομοκρατικής οργάνωσης»!

Αφελής ο τύπος ή θύμα της «γραμμής εντυπωσιασμού»; Άντε να ξεχωρίσεις…