[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Δεν συμφωνώ με τον Πρωθυπουργό, συμφωνώ απολύτως με την ανακοίνωση της
Ιεραρχίας της Ελλάδος». Όχι εγώ. Αν και επί προσωπικού, με τον Πρωθυπουργό
συμφωνώ, όχι με τον Αρχιεπίσκοπο. Διότι είναι περίπου τρελό αυτό που συμβαίνει
το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα. Από τη μια να κάνουμε τους Ευρωπαίους
ετοιμάζοντας φιέστες για την επικείμενη ­ ιστορικής σημασίας ­ ένταξη στην
ΟΝΕ, από την άλλη ο ρασοφόρος μεσαιωνισμός να ετοιμάζεται για παλλαϊκά
συλλαλητήρια για να υπερασπιστεί την «ορθόδοξη πίστη». Που τάχα μου πλήττεται
από τη μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Λες και ο Θεός όταν θα
προσέλθουμε ενώπιόν Του για την Ύστατη Κρίση θα μας κρίνει με βάση τι έγραψε ο
χωροφύλακας στη θέση «θρήσκευμα». Κι όχι αποτιμώντας τις πράξεις ή παραλείψεις
μας, επί γης.

Όχι, λοιπόν, δεν είμαι εγώ αυτός που διαφωνεί με τον Πρωθυπουργό, και συμφωνεί
με τον Αρχιεπίσκοπο. Ο «πονηρός πολιτευτής» του Σαββόπουλου, είναι! Που
σπεύδει να υποστηρίξει καθετί αντιδραστικό προκειμένου να αρπάξει το μικρό
κομματάκι τηλεοπτικού χρόνου που του πετούν τα δελτία των οκτώ παρά τόσο.
Είναι αυτός που σκίζει τα ιμάτιά του, από κανάλι σε κανάλι, πότε για την
Ορθοδοξία που βρίσκεται υπό διωγμό, και πότε για να μην κτισθεί τέμενος για
τους μουσουλμάνους που ζουν σ’ αυτή την πόλη.

Με την ίδια ευκολία μπορεί να «τοποθετηθεί» για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις,
για το «μακεδονικό», για την οικονομία, για το κοινωνικό κράτος, για την
«τρομοκρατία», για, για… Μπορεί επίσης να συνεισφέρει με εξαιρετικά
«ενδιαφέρουσες» απόψεις πάντα, για κάθε τρέχον θέμα, αρκεί… Αρκεί πρώτον να
τον καλέσουν τα κανάλια και δεύτερον να του δοθεί η ευκαιρία να σταθεί
απέναντι στην κυβέρνηση! Διότι ο «πονηρός πολιτευτής» ξέρει ότι αυτό πουλάει:
Η διαφοροποίηση. Το «όχι». Τι κι αν είναι εκ του ασφαλούς η διαφοροποίηση
αυτή; Τι κι αν γνωρίζει οτι ουδείς θα ασχοληθεί μαζί του; Αυτός να βγει στο
«γυαλί» θέλει. Για να περιφέρει την αβάσταχτη ελαφρότητα του «πέστε-μου- τι-
θέλετε- να- σας- πω, και-θα-σας το-πω-αμέσως»…