Πόλεμος χωρίς νικητές

Η Ερυθραία και η Αιθιοπία διεξάγουν μεταξύ τους τον μεγαλύτερο και
αγριότερο πόλεμο που μαίνεται αυτήν την εποχή στον κόσμο.

Περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί τα τελευταία δύο χρόνια
εξαιτίας αυτού του πολέμου, ο οποίος μοιάζει να γίνεται για μία διασυνοριακή
διαφορά.

Σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, αυτός ο πόλεμος φαίνεται να είναι παρανοϊκός, σαν
να μάχονται δύο εντελώς, μα εντελώς φαλακροί άνδρες για το ποιος από τους δύο
θα πάρει μία χτένα. Και αυτή η τρελή κατάσταση υπογραμμίζεται και τονίζεται
ακόμα περισσότερο, επειδή οι δύο αυτές χώρες ­ η Ερυθραία και η Αιθιοπία ­
είναι δύο από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου. Και οι δύο μαστίζονται από
λιμό, ο οποίος θέτει σε κίνδυνο τη ζωή περισσοτέρων των δέκα εκατομμυρίων
ανθρώπων.

Η αλήθεια

Ολέθριος πόλεμος. Αιθίοπες στρατιώτες γιορτάζουν μία νίκη επί των Ερυθραίων. Ο πόλεμος όμως αυτός δεν μοιάζει να έχει τέλος…

Η αλήθεια είναι όμως ότι, αν και οι ρίζες αυτού του πολέμου βρίσκονται στις
αρχές του περασμένου αιώνα, η αιτία του πρέπει να αναζητηθεί στον παθιασμένο
30χρονο και αιματηρό αγώνα που έδωσαν οι κάτοικοι της Ερυθραίας για την
ανεξαρτησία της χώρας τους. Υπενθυμίζεται ότι η Ερυθραία ήταν επαρχία της
Αιθιοπίας.

Ο αγώνας αυτός, ο οποίος διεξήχθη με τη βοήθεια παραστρατιωτικών της
Αιθιοπίας, κατέληξε το 1991 με τον θρίαμβο του λαού της Ερυθραίας και με την
πτώση του καθεστώτος του δικτάτορα Μενγκίστου Χαϊλέ Μαριάμ ­ ο οποίος
υποστηριζόταν από τους Σοβιετικούς.

Τότε ανεδείχθησαν δύο νέοι ηγέτες: ο Ησαΐας Αφουέρκι και ο Μέλες Ζενάουι, ο
οποίος τότε ήταν αρχηγός του αιθιοπικού στρατιωτικού κινήματος που υπεστήριξε
τους Ερυθραίους και ο οποίος είναι τώρα πρωθυπουργός της Αιθιοπίας.

Οι κάτοικοι της Ερυθραίας υπεστήριξαν τον Μέλες και έναν χρόνο αργότερα ­ το
1992 ­, μέσω ενός άρτια οργανωμένου δημοψηφίσματος, σχεδόν το 100% του λαού
ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας.

Μετά την ανεξαρτησία, όμως, οι λεπτομέρειες του «διαζυγίου» της Ερυθραίας από
την Αιθιοπία δεν «επιλύθηκαν» και όσο περνούσε ο χρόνος, η προσωπική φιλία
μεταξύ των δύο ανδρών ­ ηγετών πλέον των δύο χωρών ­ δεν επαρκούσε ώστε να
καλύπτει τις σοβαρότατες διαφορές, πάσης φύσεως, που άρχισαν να προκύπτουν
μεταξύ των δύο αυτών χωρών.

Οι ολοένα και εντεινόμενες διαφορές κλιμακώθηκαν τον Μάιο του 1998, όταν
ξέσπασε μία συνοριακή διαμάχη μεταξύ των τοπικών παραστρατιωτικών της
Αιθιοπίας και των στρατιωτών της Ερυθραίας.

Από τότε οι μάχες δεν έχουν σταματήσει και ο πόλεμος αυτός γίνεται ολοένα και
πιο αιματηρός.

Την περασμένη εβδομάδα ξεκίνησαν ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών
στην Αλγερία, χωρίς να υπάρξει κανένα αποτέλεσμα έως σήμερα. Η Αιθιοπία δήλωσε
ότι έχει κερδίσει τον πόλεμο, καθ’ ότι οι δυνάμεις της κατέχουν πλέον πολλά
εδάφη της Ερυθραίας, και πρότεινε εκεχειρία. Η Ερυθραία, όμως, αρνείται να την
αποδεχθεί, έως ότου η Αιθιοπία πάρει τις δυνάμεις της από τα εδάφη της
Ερυθραίας που τώρα κατέχει.

Κατά τη γνώμη μου, πάντως, δεν υπάρχει ακόμα νικητής. Ενώ, αντιθέτως, υπάρχει
ακόμη πολλή οργή και πάθος για να ξαναξεκινήσει αυτός ο καταστροφικός πόλεμος
και για να συνεχιστεί για πάρα πολλούς ακόμα μήνες…