[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Στην πορεία των χριστιανών, Τετάρτη απόγευμα στο κέντρο της Αθήνας, κάποιος,
στη Σταδίου, κοιτάζει εκστασιασμένος προς τον ουρανό. Μια μαυροφορεμένη δίπλα
του, τον ρωτάει: «Τι βλέπεις; Τι βλέπεις;». «Την πεντάλφα, την πεντάλφα» της
απαντάει εκείνος, με φωνή που την έχει αποσταθεροποιήσει η οργή, αλλά και ο
φόβος. «Πού;» ξαναρωτάει με κομμένη ανάσα η μαυροφορεμένη και οι φίλες της που
έχουν προστρέξει δίπλα, σχηματίζοντας ένα κουβάρι γύρω από τον εκστασιασμένο.
«Εκεί» λέει αυτός, και δείχνει με τον δείκτη τεντωμένο προς τα πάνω. «Κάτω η
πεντάλφα, πάνω ο σταυρός» ξέσπασε το πλήθος! Τι έδειχνε; Τα πλαστικά αστέρια
που είχε κρεμάσει ο Αβραμόπουλος τα Χριστούγεννα, αλλά τα συνεργεία του δήμου
βαρέθηκαν να τα κατεβάσουν και είπαν να τα αφήσουν για τα επόμενα
Χριστούγεννα, που δεν είναι και μακριά ­ σε έξι μήνες από τώρα!

Υστερία

Ακρότητες; Μπορεί. Αλλά δεν ήταν αυτές που χαρακτήρισαν την πορεία των
διαμαρτυρομένων για την υπόθεση των ταυτοτήτων. Εκείνο που την χαρακτήρισε
ήταν οι εκδηλώσεις μαζικής υστερίας. Σταυροί, εικόνες, ευαγγέλια, θυμιατά,
κεριά, λιβάνια, λάβαρα ­ Χριστέ μου, τι σχέση έχουν όλα αυτά μ’ Εσένα;
Άνθρωποι μπερδεμένοι, θύματα ενός παραλογισμού που αρνείται την πρόοδο
κράδαιναν τις ταυτότητες και φώναζαν «δεν αλλάζουμε την πίστη μας». Ποιος τους
ζήτησε να την αλλάξουν; Ποιος πάει να τους το επιβάλει; Γιατί όλα αυτά;
Ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις. Κυρίως γιατί δεν υπάρχει κανείς να σου απαντήσει.
Οι ιεράρχες που θα μπορούσαν να πουν τι ακριβώς συμβαίνει σ’ αυτούς τους
ανθρώπους, τηρούν αιδήμονα σιωπή. Γιατί γνωρίζουν πως όσο οι πιστοί φωνάζουν
στους δρόμους, τόσο υψώνεται το ανάχωμα που αποτρέπει τον πλήρη διαχωρισμό
Κράτους – Εκκλησίας. Διαφωνεί κανείς ότι αυτή είναι η ουσία της διαμάχης;

Το στοίχημα

Όπως δεν μπορεί να διαφωνεί κανείς και με την πολιτική διάσταση της υπόθεσης
των ταυτοτήτων. Διερωτώνται ορισμένοι γιατί έκανε αυτό ο Σημίτης και δεν έκανε
εκείνο ή γιατί δεν δίνει περιθώριο χρόνου στην Εκκλησία κ.ά. Μα είναι σαφές.
Στην υπόθεση των ταυτοτήτων, παίζεται ένα στοίχημα. Το ποιος κυβερνάει
πραγματικά αυτή τη χώρα. Η κυβέρνηση που εκλέγεται από τον λαό; ΄Η η Εκκλησία
που, ελέω Θεού, διαχειρίζεται τη σχέση του πολίτη με το Θείο; Η κάθε πλευρά
γνωρίζει και το στοίχημα και τις διαστάσεις που θα έχει η όποια ήττα ή
οπισθοχώρηση. Γι’ αυτό και εμμένει στις θέσεις της. Κι όπως κάθε φορά
συμβαίνει, καλείσαι να επιλέξεις «με ποιον θα πας και ποιον θα αφήσεις». Η
Ν.Δ., όπως πολύ συχνά της συμβαίνει τελευταία, διάλεξε την Εκκλησία.
Συντάχθηκε με τις θέσεις της, και θα εισπράξει το μερίδιο της ήττας που της
αναλογεί ­ γιατί η ήττα είναι προ των πυλών και για την Εκκλησία και για τους
υποστηρικτές της…

Από λάθη άλλο τίποτα

Είναι το μοναδικό λάθος που έκανε η Νέα Δημοκρατία μετά τις εκλογές; Όχι
βέβαια. Από λάθη, άλλο τίποτε. Αποτέλεσμα και αυτό της βαθύτερης κρίσης που
διέρχεται το κόμμα. Κρίση που περιέγραψε πολύ ζωηρά ο Γιώργος Σουφλιάς στη
συνέντευξή του στην Έλλη Στάη στον Antenna. Γι’ αυτό ο άνθρωπος θα κάνει ό,τι
περίμεναν όλοι ότι θα κάνει ήδη από τον περασμένο χειμώνα, αλλά εκείνος το
απέφυγε για να μην του χρεώσουν την ήττα της παράταξης. Τώρα που η ήττα
πιστοποιήθηκε, τίποτε δεν τον εμποδίζει να προσεγγίσει το ΠΑΣΟΚ. Πότε θα
συμβεί αυτό; Ο ίδιος προσδιόρισε ότι «δεν έχει πολλά περιθώρια χρόνου για να
λάβει τις αποφάσεις του». Φράση σοφή. Και μεθερμηνευόμενη, ότι εκεί κατά τον
Οκτώβριο, Νοέμβριο, όταν θα έχει ωριμάσει η ιδέα για την αλλαγή του υπάρχοντος
κυβερνητικού σχήματος (διά της μεθόδου της συρρίκνωσης), θα ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ
για να αναλάβει υπουργικό αξίωμα. Βουλωμένο γράμμα διαβάζουμε, ως γνωστόν…

Κόντρες για το 2004

Δεν χρειάζεται φυσικά να διαθέτει κανείς μαντικές ικανότητες για να διαβλέψει
τι θα συμβεί το επόμενο διάστημα με την Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων. Ήδη τα
όργανα άρχισαν στη συνεδρίαση της διυπουργικής επιτροπής της περασμένης
Τετάρτης, όταν ­ επιτέλους ­ κάποιοι αποφάσισαν να αποδώσουν τα του Καίσαρος
τω Καίσαρι, για τις φοβερές καθυστερήσεις των χρυσοκάνθαρων της Επιτροπής. Τι
θα συμβεί το επόμενο διάστημα; Κόντρες, άγριες κόντρες. Γιατί ορισμένα από τα
μέλη της διυπουργικής, έχουν πια στο πίσω μέρος του μυαλού τους, ότι «πρέπει
να προφυλαχθούν» από μια ενδεχόμενη αποτυχία των αγώνων. Θεωρούν ότι οφείλουν
να προστατεύουν τα νώτα τους, εν όψει μιας ενδεχόμενης καταστροφής. Εξ ου και
θα ενταθεί το φαινόμενο των διαρροών από την Επιτροπή. Ώστε να μπορούν κατόπιν
να τις επικαλούνται: «Αμ, εγώ τα είχα πει, έγκαιρα, αλλά δεν με άκουσαν»!
Παλιά μας τέχνη κόσκινο…

Το βαμβάκι

Ο σπόρος του βαμβακιού δεν περνάει από κόσκινο ­ γιατί άλλωστε; Έτσι λοιπόν
είναι προφανές ότι δι’ άλλης μεθόδου διαπιστώθηκε ότι στην ελληνική αγορά
διατέθηκαν σπόροι μεταλλαγμένου βαμβακιού και μάλιστα επιμολυσμένου. Ο
υφυπουργός Βαγγέλης Αργύρης πήρε τη σκληρή ­ πλην αναγκαία ­ απόφαση να
καταστραφεί η παραγωγή του μεταλλαγμένου βαμβακιού. Το πρόβλημα όμως
παραμένει. Πώς είναι δυνατόν να μπαίνουν από την πίσω πόρτα πρώτες ύλες χωρίς
έλεγχο; Α, και κάτι άλλο, για όσους διερωτώνται γιατί γίνεται όλη αυτή η
φασαρία με το μεταλλαγμένο βαμβάκι: διότι η μόλυνση μπορεί να περάσει στην
αλυσίδα και άλλων φυτών ή ζώων. Κυρίως όμως γιατί δεν ξέρουμε τι επιπτώσεις
μπορεί να έχει στην υγεία των ανθρώπων η κατανάλωση μεταλλαγμένων προϊόντων…

Ο «καπετάνιος»

Αντιθέτως έχουν μελετηθεί επαρκώς οι επιπτώσεις της πικρίας στη συμπεριφορά
και τις αποφάσεις των ανθρώπων. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης είναι μια εξαιρετική
περίπτωση ανθρώπου. Πέρασε στην αθλητική ιστορία ως «Ρίγκο» ­ του είχαν δώσει
το όνομα ενός πρωταγωνιστή γουέστερν σπαγγέτι, με αφορμή ότι μια φορά, ως
άνθρωπος με νεύρα δηλαδή, είχε αποτολμήσει να τραβήξει πιστόλι στους
αγωνιστικούς χώρους.

Και κατέληξε ως γενικής αποδοχής. Διότι όλα αυτά τα χρόνια, και ιδιαίτερα τα
τελευταία, κατάφερε να αποκτήσει τη σπάνια ιδιότητα του «γενικής αποδοχής», σε
ένα χώρο, όπου πρώτον κανείς δεν χρωστάει καλό λόγο σε κανένα, και δεύτερον το
πιστόλι που είχε τραβήξει κάποτε ο «καπετάνιος» φαντάζει πλέον παιδικό
παιχνίδι! Ως εκ τούτου πολλοί λυπήθηκαν που αποχώρησε από το ποδόσφαιρο
πικραμένος και απογοητευμένος. Και λυπήθηκαν δυο φορές για τον τρόπο που
αποχώρησε. Τρόπος απόλυτα ταιριαστός με τα νέα ήθη του ελληνικού
ποδοσφαίρου…

Δεν… πετάει

Τι άλλο θα δούμε, αυτό το καλοκαίρι; Επιθεώρηση με θέμα (μη βιάζεστε…) την
Ολυμπιακή, και τίτλο «πετάει, πετάει η εταιρεία;». Δεν θα πετάει όμως. Οι
Βρετανοί μάνατζερ τα κατάφεραν εξαιρετικά. Σε λίγο η εταιρεία θα γίνει το
παράδειγμα προς αποφυγήν για όλες τις αεροπορικές εταιρείες του κόσμου. Και η
ευθύνη δεν θα ανήκει μόνο στους μάνατζερ ­ άλλωστε αυτοί τη δουλειά τους
κάνουν. Αν δεν απαξίωναν την εταιρεία, πώς θα την έπαιρνε πιο φθηνά η Μπρίτις
Αιργουέις; Θα ανήκει ένα μερίδιο και σε εκείνους που τους έφεραν εδώ, και που
τώρα κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτε ­ σφυρίζουν αδιάφορα, κοιτάζοντας
προς τον ουρανό. Μ’ αυτούς θα ασχοληθεί ο Κώστας Σημίτης; Είναι μια ευκαιρία
να δείξει ότι αυτός τουλάχιστον δεν γνώριζε ­ αν είναι άλλοθι τελικά η άγνοια
ενός Πρωθυπουργού…