ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Μπέμπα κι ο ζουμπάς

Ποιος τρόμαξε από ένα σκυλί σε έξαψη, όχι ψηλότερο ή πιο άγριο από τα μικρά
κατοικίδια, που τα σέρνουν απ’ το λουράκι τ’ αφεντικά τους;

Όμως στις γειτονιές, οι γυναίκες τα καταβρέχουν.

Αυτές τις μέρες υπάρχει μια ερωτική έξαψη στα σκυλιά.

Κανείς από τους εποχούμενους ή τους βιαστικούς δεν το καταλαβαίνει εκτός από
τους περιπατητές.

Μου το ‘λεγε ο Σωτήρης, καθώς περπατούσαμε τεμπέλικα στα δρομάκια του Ψυρή,
προχθές το μεσημέρι.

Ο ήλιος μας κούρασε κι αναζητήσαμε το καφενείο, όπου συχνά πίνει τον καφέ του
ο φίλος μου.

Διαλέξαμε ένα τραπεζάκι σε σκιά, έξω στο πεζοδρόμιο.

Απέναντί μας, το ταπεινό, χαμηλό κτίριο με τη μισοσκουριασμένη καγκελόπορτα
στο πλάι, ήταν σαν σκηνικό ξεχασμένο απ’ το χρόνο. Τα πατζούρια ήταν κλειστά.
Το σπίτι όμως κατοικείται. Να τώρα, ένα λευκό κανίς βγάζει το μουσούδι του από
τα κάγκελα και ρουθουνίζει.

­ Αυτή είναι η Μπέμπα. Γνωστή στη γειτονιά.

Η Μπέμπα αρχίζει να γαβγίζει.

Δύο μεγαλόσωμοι υγιείς σκύλοι κατέφθασαν, σαν συνεννοημένοι. Τώρα γάβγιζαν
όλοι μαζί, με έξαψη. Ήρθε κι ένας μικρόσωμος μπάσταρδος. Στάθηκε για λίγο
δίπλα τους, κοίταξε δεξιά – αριστερά και χώθηκε γρήγορα κάτω από τη σιδερένια
πόρτα.

Οι μικρόσωμοι σκύλοι είναι πιο τυχεροί, γιατί περνάνε απ’ τα κάγκελα.

Κι η ιστορία τέλειωσε με το ζευγάρωμα της Μπέμπας και του ζουμπά.

Ήπιαμε στην υγειά τους, στους έρωτες των ζωντανών και στο καλοκαίρι που
έφθασε.