[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Έχει απολύτως δίκιο ο πρώην υπουργός, βουλευτής Θεσσαλονίκης, Στυλιανός
Παπαθεμελής, όταν δηλώνει ευθαρσώς ότι αν η κυβέρνηση έπαιρνε την απόφαση που
έλαβε για τις ταυτότητες ένα μήνα πριν από τις εκλογές, θα έχανε από τη Νέα
Δημοκρατία. Δυστυχώς παρέλειψε, από σεμνότητα προφανώς, να συμπληρώσει ότι η
λήψη της απόφασης κατά τον ίδιο, προ των εκλογών, χρόνο, μπορεί να είχε
ευεργετικά αποτελέσματα και για τον ίδιο. Ίσως του χάριζε την πρώτη θέση στην
Α΄ Θεσσαλονίκης ­ αντί της 5ης που κατέλαβε τελικά.

Ευεξήγητη είναι επίσης και η στάση που τήρησαν επί του θέματος και ορισμένοι
άλλοι επιφανείς πολιτικοί εκ Θεσσαλονίκης. Κανείς δεν επιθυμεί να του φάει την
μπουκιά από το στόμα ο Παπαθεμελής, και κάθε Παπαθεμελής που επιδιώκει να τα
έχει καλά με την κρατούσα Εκκλησία και τους μηχανισμούς που εκείνη ελέγχει.

Από την άποψη αυτή, είναι εξαιρετικά ωφέλιμη για την πολιτική χειραφέτηση του
ΠΑΣΟΚ αυτή η ιστορία των ταυτοτήτων. Διότι αποδεικνύει ότι το δίλημμα
εκσυγχρονισμός ή συντήρηση είναι ψευδοδίλημμα και πως αυτό που κυρίως παίζει
ρόλο στην πρακτική των στελεχών, κορυφαίων και μεσαίων, είναι το πώς θα
αποφύγουν το πολιτικό κόστος. Εντάξει, να γίνει κάτι, ένα βήμα προς τον
εκσυγχρονισμό της χώρας, αλλά προς Θεού, αν είναι να θιγούν κάποιοι, να μην το
επιχειρήσουμε.

Τι κι αν οι πλείστοι όσοι Ηρακλειδείς του εκσυγχρονισμού εκτίθενται διά της
βροντώδους σιωπής; Τι κι αν οι πάσης φύσεως προοδευτικοί προτιμούν το
«στρίβειν διά του αρραβώνος» αντί της σύγκρουσης με κατεστημένες αντιλήψεις;
Τι κι αν υπεραμύνονται με τη στάση τους ­ με την παράλειψή τους δηλαδή να
λάβουν θέση για τις ταυτότητες ­ μιας «παράδοσης» που αριθμεί μόλις 57 έτη; Τι
κι αν δεν μπορεί να γίνει ομελέτα, χωρίς να σπάσουν αυγά;

Σημασία έχει να μη σπάσουν αυγά! Τι κρίμα που ο επιφαινόμενος εκσυγχρονισμός
δεν άγγιξε καθόλου το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Που αξιολογεί ως πρώτιστο
αγαθό την αποφυγή του πολιτικού κόστους. 25 χρόνια τώρα, ο Θεός των πολιτικών
είναι το πολιτικό κόστος.

Σ’ αυτό θύουν και σ’ αυτό προσεύχονται. Γι’ αυτό και λείπουν οι γενναίες
τομές. Επειδή απουσιάζουν εκείνοι που μπήγουν το μαχαίρι στο κόκαλο. Κι επειδή
έχουμε γεμίσει από οπαδούς της θεωρίας για τη «δυναμική της ακινησίας»…