Έξω πάει καλά η Κεντροαριστερά

Με δυο σαφείς επιδιώξεις προσέρχεται στη συνάντηση της «διεθνούς της
κεντροαριστεράς» στο Βερολίνο ο Κώστας Σημίτης. Η μία είναι να καταγραφεί η
ιδέα της αναζήτησης του πολιτικού αντίβαρου έναντι των ελλιπών μηχανισμών της
αγοράς και της παγκοσμιοποίησης ­ να υπάρξει, δηλαδή, όπως λένε συνεργάτες του
Πρωθυπουργού, αναφορά στην ανάγκη ρυθμιστικού πλαισίου που θα παρακολουθεί και
θα ελέγχει. Η άλλη επιδίωξη του κ. Σημίτη για το τελικό ανακοινωθέν της
συνάντησης είναι να γίνει αναφορά στις αξίες της κοινωνικής δικαιοσύνης και
της κοινωνικής συνοχής.

Την ίδια στιγμή, τα τηλέφωνα μεταξύ των πρωτευουσών ­ και πρεσβειών ­ και των
ηγετών που θα λάβουν μέρος στη συνάντηση του Βερολίνου ­ επτά από την Ευρώπη
κι εννέα από όλο τον κόσμο ­ έχουν ανάψει, καθώς είναι η πρώτη φορά που
πραγματοποιείται ένα τέτοιου μεγέθους εγχείρημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι λίγα
24ωρα πριν ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, κ. Μπαράκ, αποφάσισε να μετάσχει, ενώ
πλήθος χωρών δεν έχει ακόμη δηλώσει τη σύνθεση των αντιπροσωπειών τους ­ οι
φήμες, για παράδειγμα, φέρουν τον γκουρού του τρίτου δρόμου για την ανανέωση
της σοσιαλδημοκρατίας, καθηγητή κ. Γκίντενς, να μετέχει, αλλά ουδείς μπορεί να
το βεβαιώσει.

Παρ’ όλα αυτά, ορισμένα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει, με πρώτο και καλύτερο τις
τρεις θεματικές ενότητες της συνάντησης, που θα διεκπεραιωθούν από ισάριθμα
στρογγυλά τραπέζια εμπειρογνωμόνων την Παρασκευή από το πρωί έως το απόγευμα:

Το πρώτο τραπέζι θα καλύψει θέματα κοινωνίας των πολιτών και του ρόλου των
πολιτικών, δημοκρατικής λειτουργίας, πολιτικής αποτελεσματικότητας, σχέσεων
κράτους και κοινωνίας πολιτών και σχέσεων εθνικών κυβερνήσεων και διεθνικών
οργάνων. Από ελληνικής πλευρά θα μετάσχουν οι κ.κ. Ροζάκης, Θέμελης,
Ροκόφυλλος και Μουζάκης.

Το δεύτερο τραπέζι αφορά στη νέα οικονομία εν σχέσει με τις αναπτυγμένες και
τις αναδυόμενες οικονομίες, αλλά και τις νέες τεχνολογίες. Τον κ. Σημίτη
εκπροσωπούν οι κ.κ. Χαρδούβελης και Δουκίδης.

Το τρίτο τραπέζι θα ασχοληθεί με τον εκσυγχρονισμό του κράτους και τη
διακυβέρνηση και σε αυτό θα πάρουν μέρος οι κ.κ. Τσουκαλάς, Παπαδημητρίου,
Μοδινός και Τήνιος. Το απόγευμα της Παρασκευής οι εμπειρογνώμονες θα
ολοκληρώσουν το έργο τους και θα προσέλθουν στο Σαρλότενμπουργκ, ένα ροκοκό
ανάκτορο στο πρώην Δυτικό Βερολίνο, όπου ο οικοδεσπότης καγκελάριος Σρέντερ θα
υποδεχθεί τους 15 φιλοξενουμένους ηγέτες.

Ο κάθε ηγέτης θα ενημερωθεί από τους «δικούς του» και εν συνεχεία οι αρχηγοί
θα δειπνήσουν χωρίς την παρουσία τρίτων. Το Σάββατο το πρωί θα κάνουν τις
τοποθετήσεις τους και θα εξαχθεί το κοινό ανακοινωθέν το οποίο θα παρουσιάσει
ο κ. Σρέντερ, έχοντας από τη μια μεριά τον Μπιλ Κλίντον και από την άλλη έναν
εκ των ηγετών των αναδυομένων οικονομιών, ενδεχομένως τον Χιλιανό.

Συνεργάτες του Πρωθυπουργού έδιναν έμφαση στο γεγονός ότι η συνάντηση του
Βερολίνου δεν είναι αποτελεί ευκαιριακό γεγονός που δεν θα έχει συνέχεια:
φιλοδοξία είναι οι μεν εμπειρογνώμονες να αποτελέσουν ένα μόνιμο διεθνές
όργανο, οι δε ηγέτες να συναντώνται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Και με τον
όρο ηγέτες εννοείται να ηγούνται κυβερνήσεων από συνάντηση σε συνάντηση,
δηλαδή, η σύνθεση μπορεί να αλλάζει, καθώς οι εργασίες αυτής της «διεθνούς της
κεντροαριστεράς» είναι επικεντρωμένες στη διακυβέρνηση (κι όχι στη θεωρία). Αν
και στόχος όλων όσων θα προσέλθουν στο Βερολίνο είναι η ενίσχυση της
κεντροαριστεράς, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν διαφοροποιήσεις· για την
ακρίβεια, ένα φαινόμενο δυο ταχυτήτων: οι επτά ηγέτες από την Ευρώπη, για
παράδειγμα, είναι πολύ πιο επικεντρωμένοι σε ζητήματα εκδημοκρατισμού,
εκσυγχρονισμού και σύνδεσης με την κοινωνία των πολιτών, ενώ οι
«τριτοκοσμικοί» απασχολούνται περισσότερο με θέματα που τούς καίνε, όπως τι θα
γίνει με το υπέρογκο χρέος των χωρών τους. Έτσι, αποκλείεται η νέα διεθνής να
υποκαταστήσει σε οποιοδήποτε βαθμό μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από αυτή τη συνάντηση των ηγετών, οι οποίοι είναι «μεταρρυθμιστικού
προσανατολισμού κεντροαριστεροί» όπως αυτοχαρακτηρίζονται, ο κ. Σημίτης
φιλοδοξεί και κάποια κέρδη «δεύτερης ανάγνωσης» ­ την άντληση ιδεών για
ζητήματα που καίνε, από τις νέες τεχνολογίες και την παιδεία μέχρι την ανεργία
και τις πολιτικές απασχόλησης, αλλά και συγκεκριμένους τρόπους υλοποίησης της
κοινωνίας των πολιτών. Και, φυσικά, να καταδείξει ότι η Ελλάδα έχει πλέον
εισέλθει στον πυρήνα των διεθνών εξελίξεων αποποιούμενη οριστικά τον ρόλο του
«μαύρου προβάτου»…