Ο σεισμός, εφιάλτης για το 25% των μαθητών στα Άνω Λιόσια

Ο σεισμός ήρθε κι έφυγε. Τα γεγονότα και οι παραστάσεις, όμως, που κάνουν το
δράμα μεγαλύτερο, έμειναν, αφού περισσότερο από το 25% των μαθητών στα Άνω
Λιόσια παρουσιάζει συμπτώματα μετατραυματικού στρες και κατάθλιψης, μετά την
εμπειρία του καταστροφικού σεισμού της 7ης Σεπετεμβρίου.

Αυτό προκύπτει από έρευνα που παρουσιάστηκε χθες στο Συνέδριο «Αναπτυξιακή
Παθολογία» που διοργανώνει η Εταιρεία για την Ψυχική Υγεία Παιδιών και Εφήβων.
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά τον καταστροφικό σεισμό σε 1.689 μαθητές
ηλικίας από 9 έως 18 ετών στα Άνω Λιόσια. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις του
σεισμού καταγράφηκαν με τη χορήγηση ειδικών ερωτηματολογίων, ώστε να
ανιχνευθεί η έκθεση σε τραυματικές εμπειρίες μετά τον σεισμό, η ανίχνευση
μετατραυματικής διαταραχής, στρες και η κατάθλιψη.

Στο επόμενο στάδιο οι παιδοψυχίατροι από τη Δ’ Κλινική του Παιδοψυχιατρικού
Νοσοκομείου Αττικής έκαναν χωριστές συνεντεύξεις σε εξήντα μαθητές που
χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες ανάλογα με την κλίμακα μετατραυματικής διαταραχής.
Όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Χρήστος Καμπάκος, παιδοψυχίατρος που συμμετείχε στην
έρευνα, «το 10% των μαθητών έδειξε υψηλή μετατραυματική διαταραχή, που
σημαίνει συμπτώματα συρρίκνωσης, υπερδιέγερσης και παρεμβολής. Με απλά λόγια
αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά αυτά αποφεύγουν να συζητήσουν οτιδήποτε μπορεί να
έχει σχέση με τον σεισμό, ακόμα και εκ του μακρόθεν και έχουν υπερβολικές
αντιδράσεις σε διάφορα ερεθίσματα, για παράδειγμα, ξαφνιάζονται πάρα πολύ
εύκολα. Επίσης, βλέπουν εφιάλτες σχετικά με τον σεισμό στον ύπνο και στο
παιχνίδι».

Το 15% των μαθητών βρίσκεται στην αμέσως επόμενη κλίμακα, και παρουσιάζει
συμπτώματα που επηρεάζουν τη λειτουργικότητά του, ενώ το 10% που βρίσκεται
στην τρίτη ομάδα υποφέρει από σοβαρή κατάθλιψη.

Σύμφωνα με την παιδοψυχίατρο, διευθύντρια της Δ’ Κλινικής του Παιδοψυχιατρικού
Νοσοκομείου Αττικής και της Εταιρείας για την Ψυχική Υγεία Παιδιών και Εφήβων,
κ. Αλεξάνδρα Ρούσσου, «δεν λέμε ότι τα προβλήματα έχουν σε όλα τα παιδιά τη
μορφή σοβαρών διαταραχών, αλλά για εμάς, ένα παιδί που δεν μπορεί να
συγκεντρωθεί, που δεν κοιμάται από τους εφιάλτες, που θέλει να πεθάνει και που
δεν έχει καθόλου ελπίδες προς το μέλλον, έχει πρόβλημα και χρειάζεται
βοήθεια».

«Θα πρέπει να υπάρχει μια γενικότερη παρέμβαση τώρα», λέει στα «ΝΕΑ» η κ.
Ρούσσου, τονίζοντας ότι «θα πρέπει να υπάρξει κι ένα πρωτόκολλο αντιμετώπισης
των ψυχολογικών κρίσεων».