Η χαμένη μας ταυτότητα…

Το πρόβλημα της αναγραφής του θρησκεύματος στην ταυτότητα παραπέμπει σ’ ένα
πολύ ουσιαστικότερο πρόβλημα, που είναι η ίδια η ταυτότητα.

Εδώ και μερικούς αιώνες ο Νεοέλληνας αναζητεί τη χαμένη του ταυτότητα (αν
βέβαια κάποτε την είχε). Δεν ξέρει, τελικά, ποιος είναι. Ποια στοιχεία
καθοριστικά τον διαφοροποιούν από έναν Λιβανέζο, Βούλγαρο, Ιταλό ή
Ολλανδο-Βέλγο.

Πιστεύεται από πολλούς ­ ανάμεσα σ’ αυτούς και η ταπεινότητά μου ­ ότι
στοιχείο καθοριστικό της ταυτότητάς μας είναι η γλώσσα ­ ίδια αν και
εξελισσόμενη μέσα σε μια διαδρομή τριών χιλιάδων χρόνων.

Όμως για το μεσοδιάστημα που η γλώσσα αυτή κινδύνεψε να εξαφανιστεί, (δηλαδή
κατά τα 450 χρόνια της οθωμανικής κατοχής) διασώθηκε πρωτίστως χάριν της
Εκκλησίας.

Άρα στην Ορθόδοξη Εκκλησία χρεώνεται, μέσω των «κρυφών σχολειών», η διατήρηση
της γλώσσας μας, συνεπώς και της ταυτότητάς μας.

Οπότε η μη αναγραφή του θρησκεύματος σε μια ταυτότητα ισοδυναμεί, βάσει αυτής
της συλλογιστικής, στην κατάργηση της ίδιας της ταυτότητας.

Δεν έχει σημασία πώς ονομάζεσαι, πότε γεννήθηκες, ποιοι υπήρξαν οι γεννήτορές
σου, πού κατοικείς. Σημασία έχει αν είσαι χριστιανός ορθόδοξος, αν δηλαδή η
ταυτότητα που χρειάζεται για να εισπράξεις την επιταγή ή το συστημένο γράμμα
εμπεριέχει την «άλλη σου ταυτότητα».

Δηλαδή τη σούμα της σούμας.

Κανείς δεν αμφισβητεί τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε και παίζει ο πυρήνας της
Εκκλησίας κυρίως για τους Έλληνες της διασποράς.

Φτάνει να μη ξεχνάμε ­ γιατί ως Έλληνες έχουμε αυτό το μοναδικό προνόμιο ­ τη
ρίζα κάθε λέξης. Με την έλευση του Αποστόλου των Εθνών, του Παύλου, στη
γενέτειρά μου την Καβάλα (για την ακρίβεια στους Φιλίππους), η έννοια της
Εκκλησίας του Δήμου αποκόπτεται από το δεύτερο συστατικό της (Δήμος = δημότης
= πολίτης) και μένει μόνο το Εκκλησία (του Χριστού = Θεού). Το φυσικό στοιχείο
του Δήμου αντικαθίσταται από το μεταφυσικό της Πίστης.

Και βέβαια υπήρχε θρησκεία στην αρχαιότητα ­ και μάλιστα πολύ έντονη. Πλην
όμως Δωδεκάθεη. Όσοι και οι μήνες του χρόνου. Από τη στιγμή που κόπηκε το 2
από το 12, κι έμεινε το 1, δηλαδή από τη γέννηση του Μονοθεϊσμού δημιουργείται
και η αίρεση. Στην αρχαιότητα υπήρξαν σοφιστές, αμφισβητίες των θεών,
«βάρβαροι». Αιρετικοί όμως ποτέ. Η αίρεση σαν κατηγορία είναι προϊόν του
Μονοθεϊσμού.

Τελοσπάντων. Η φιλοσοφία δεν μας αφορά. Εμάς αφορά η κοινωνία.

Εδώ κι εκατό ακριβώς χρόνια έγινε ο διαχωρισμός, στο γαλλικό Σύνταγμα, Κράτους
και Εκκλησίας. Επειδή από τους ναπολεόντειους κώδικες και μετά η χώρα μας
ακολούθησε στο αστικό και στο υπεραστικό δίκαιο τα γαλλικά πρότυπα, ­ σαν
συνέπεια της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 ­ όρα και Ρήγας Φεραίος ­ είναι
καιρός, έστω και με καθυστέρηση εκατό χρόνων, ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης, που
κατ’ εξαίρεσιν δεν χρειάζεται ψήφους για να επανεκλεγεί, να τολμήσει τον
διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας. Δηλαδή μήτρας και μητριάς. (Μαμά όντας πάντα
το Έθνος).

Αυτό, περιέργως, συμφέρει και την Εκκλησία: αφού το Κράτος ιδιωτικοποιείται
συνεχώς, η Εκκλησία, με τον διαχωρισμό αυτόν, θα παραμείνει κτήμα του λαού,
απ’ όπου ξεκίνησε, κι έτσι θα παραμείνουν σε αυτήν οι γάμοι, οι κηδείες και τα
βαφτίσια. Ειδάλλως κινδυνεύουν να ιδιωτικοποιηθούν, σαν τους «Ζητάδες».

Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά τον ρόλο της Εκκλησίας ως σπονδυλικής στήλης του
Έθνους. (Ποτέ του κράτους). Από τον καλόγερο υπασπιστή του Άρη Βελουχιώτη και
τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, μέχρι τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και τους ιεράρχες
μάρτυρες επί Τουρκοκρατίας.

Ωστόσο, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου τόλμησε να θίξει το ζήτημα της
εκκλησιαστικής περιουσίας, το 1981, ανέκρουσε πρύμναν πριν καν εκφραστεί…
Τόσο η αντίδραση της Ορθοδόξου Εκκλησίας υπήρξε «καθολικώς διαμαρτυρόμενη».

Με έναν ιεράρχη όμως τότε σαν τον Σεραφείμ, παλιό αντάρτη στην Καρδίτσα, φίλο
του Φλωράκη, αν και με την παράταξη του Ζέρβα, η συμβίωση Κράτους και
Εκκλησίας παρέμεινε αδιατάρακτη.

Τώρα κινδυνεύει. Διότι η Προκαθήμενός της έχει και άλλες βλέψεις.

Στοχεύει στην κάλυψη του κενού της ιδεολογίας, στην κάλυψη του κενού που έφερε
η ανακήρυξη του Χρηματιστηρίου ως άξονος αναφοράς, στην αναγώμωση του οστράκου
ΟΝΕ με περιεχόμενο διαφορετικό από την πτωτική αξία του «ευρώ» του. Με δύο
λόγια στην αναζωπύρωση που παλαιού συνδρόμου «πιστοποιητικών κοινωνικών
φρονημάτων».

Γι’ αυτό και τώρα δεν χωρούν χωρατά. Γι’ αυτό και τα λόγια του Πρωθυπουργού
ηχούν κρυστάλλινα: «Η αναγραφή του θρησκεύματος στα δελτία ταυτότητας
περιορίζει και προσβάλλει την ελευθερία του πολίτη.

Ο πολίτης μπορεί και πρέπει να είναι ελεύθερος να πιστεύει και να μη δίνει
λόγο για το τι πιστεύει». Τέρμα, δηλαδή, στα υπό εκκόλαψιν πιστοποιητικά
θρησκευτικών φρονημάτων.