Τα βάσανα δεν τελειώνουν

Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, στρατιωτικός νόμος, ειδικό καθεστώς των
ανατολικών επαρχιών… Διαφορετικά ονόματα που περιγράφουν την ίδια κατάσταση:
την καταπίεση που υφίστανται οι κουρδικοί πληθυσμοί της Ανατολικής Τουρκίας.

Από τη γέννηση της Τουρκικής Δημοκρατίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1920,
μέχρι σήμερα, το τουρκικό Κουρδιστάν «ζει» κάτω από ένα αστυνομικό καθεστώς.
Στις 30 Μαρτίου, η τουρκική εθνοσυνέλευση ψήφισε υπέρ της παράτασης του
«ειδικού καθεστώτος», το οποίο ισχύει στις ανατολικές επαρχίες του
Ντιαρμπακίρ, του Βαν, του Τουντσελί, του Χακαρί και του Σιρνάκ. Το ειδικό
καθεστώς επιβλήθηκε το 1987, σε αντικατάσταση του στρατιωτικού νόμου που είχε
επιβληθεί με το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980. Στην αρχή, αυτό το καθεστώς
επεκτεινόταν σε δεκατρείς επαρχίες. Σήμερα, επισήμως, έχει περιοριστεί σε
τέσσερις.

Η πραγματικότητα

Όμως, στην πραγματικότητα, γράφει η εφημερίδα «Φιγκαρό», ένας «υπερκυβερνήτης»
διοικεί με έκτακτες εξουσίες δεκαπέντε επαρχίες, στις οποίες υπάρχει κουρδική
πλειονότητα. Αυτός ο παντοδύναμος διοικητής είναι ένας στρατηγός που
προέρχεται από τις τάξεις των μυστικών υπηρεσιών και που δεν είναι
υποχρεωμένος να λογοδοτήσει ούτε στο κοινοβούλιο.

Το μοναδικό πράγμα που κάνει τις επαρχίες οι οποίες βρίσκονται υπό ειδικό
καθεστώς να διαφέρουν από τις άλλες, είναι ότι ο μέγιστος χρόνος προφυλάκισης
μέχρι την προσαγωγή στον εισαγγελέα δεν είναι 10 αλλά 7 ημέρες. Σύμφωνα με τις
οργανώσεις για την υπεράσπιση των αθρωπίνων δικαιωμάτων, γράφει η γαλλική
εφημερίδα, σ’ αυτό ακριβώς το διάστημα γίνονται οι κακοποιήσεις κρατουμένων.

Οι ξένοι

Στην παραγκούπολη. Μακριά από τα μάτια των ξένων δημοσιογράφων, οι Κούρδοι της Ανατολίας ζουν «αιχμάλωτοι» του ειδικού καθεστώτος το οποίο έχουν επιβάλει οι τουρκικές αρχές

Στο Μπατμάν, το Βαν, το Μπιτλίς, ακόμη και στο Ντιαρμπακίρ, ο ξένος μπορεί στο
εξής να κυκλοφορεί σχετικά ελεύθερα, αλλά δεν ισχύει το ίδιο και στο Χακαρί,
που βρίσκεται κοντά στην τουρκοϊρακινή μεθόριο. «Κάνετε καλά που αποφεύγετε
την περιοχή», λέει ένας νεαρός Κούρδος στον δημοσιογράφο της γαλλικής
εφημερίδας. «Το 1993 με συνέλαβαν και με έδερναν μία εβδομάδα, γιατί είχα
τολμήσει να μιλήσω σε Γερμανούς δημοσιογράφους για χωριά που είχαν καταστραφεί
από τον στρατό».

Σήμερα, οι τουρκικές αρχές δεν διώχνουν πια τους δημοσιογράφους από τη
Νοτιοανατολική Τουρκία. Απλώς, τους συνιστούν αυτολογοκρισία.