ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μία μέρα ­ και ούτε…

Κι εκεί που η μέρα δεν φτάνει για τίποτε, όλα γίνονται λαχανιασμένα και πάντα
μένουν άλλα τόσα που δεν έχουν γίνει και πρέπει να γίνουν εξάπαντος την
επομένη, γιατί τη μεθεπομένη θα ‘χουν προστεθεί κι άλλα κι άλλα τόσα θα
περιμένουν, γίνεται να χωρέσει ένα ταξίδι – αστραπή Παρασκευή απόγευμα με
Σάββατο μεσημέρι, τριακόσια χιλιόμετρα πήγαινε – έλα Εθνικής, μιάμιση ώρα
φέρι. Δειλινό με καφεδάκι έξω από το «Φθηνό υπόγειο» της Ντίνας και του
Χρήστου, η Λίτσα φέρνει φιστίκια, ο Κώστας κι ο Αργύρης κοντοστέκονται, ο
Χρήστος ο μικρός που γίνεται μεγάλος αριβάρει με το ποδήλατο, ο μεγάλος
Χρήστος ο παππούς του, που με σήκωνε στα χέρια μικρή και με φώναζε
«κατσαρίδι», έρχεται και μου σκάει ένα φιλί. Βραδινό με τη μάνα μου, απ’ τη
μια γκρινιάζει για τα κιλά μου απ’ την άλλη στενοχωριέται γιατί τρώω μόνο το
βραστό λάχανο με λεμόνι της σαλάτας και αρνιέμαι το ψητό του φούρνου με
εκείνες τις φοβερές πατάτες που μόνο εκείνη ξέρει να κάνει. Το άλλο πρωί βόλτα
στην παραλία, γρήγορα ν’ αφήσω στη Ραχούλα τη χελώνα, τη «Φαγού», που έχουμε
στο μπαλκόνι της Αθήνας δεκαεξίμισι χρόνια, από τότε που γεννήθηκε το
Βασιαννάκι. Το μισό ταξίδι έγινε γι’ αυτήν. Με συντρόφευε στη λεκάνη στο
κάθισμα του συνοδηγού, τρώγοντας μαρουλόφυλλα. Δύσκολα την αποχωριστήκαμε
όλοι. Κι ας ξέρουμε πως στην εξοχή θα ‘ναι πιο καλά, μπορεί και να ζευγαρώσει.
Έντεκα η ώρα Σάββατο πρωί, φεύγει το «Καπτάν Σταύρος», στο πίσω κάθισμα έχω
λεμόνια από τις αιδηψιώτικες λεμονιές, σε δυόμισι ώρες είμαι πάλι στο σπίτι
της Αθήνας, η μικρή ξαφνιάζεται που γυρνάει από το φροντιστήριο και με βρίσκει
να της ανοίγω την πόρτα. «Όλα καλά, μαμά;». Όλα, της μιας μέρας ­ και ούτε.