Η Ευρώπη του Φίσερ θα συμβάλει στη δημιουργία της νέας τάξης

Ο Γιόσκα Φίσερ συνεχίζει μία παράδοση που θέλει το υπουργείο Εξωτερικών να
δίνει ιδέες και να προωθεί την ευρωπαϊκή πολιτική. Ο Φίσερ επιδιώκει
μεταρρυθμίσεις μέσω των οποίων η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορέσει να αντεπεξέλθει
στην πρόκληση της επέκτασης και, ταυτόχρονα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης
θα γίνει ένας από τους παράγοντες που θα διαμορφώσουν τη νέα παγκόσμια τάξη.

Ο διπολικός κόσμος του Ψυχρού Πολέμου έδωσε τη θέση του σε έναν κόσμο
περισσότερων πόλων, όπου οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα και σε κάποια απόσταση η
Ιαπωνία έχουν ήδη τις θέσεις τους. Η Ινδία θα ακολουθήσει σύντομα. Η Ευρώπη
δεν πρέπει να λείπει από αυτόν τον κύκλο.

Η σταθερότητα της νέας παγκόσμιας τάξης εξαρτάται άμεσα από τη συνεργασία των
μεγάλων πολιτικών και οικονομικών κέντρων, με τον ολοένα και πιο αυτόνομο
ιδιωτικό τομέα. Και αυτά τα κέντρα θα πρέπει να δημιουργήσουν τις συνθήκες για
μια παγκόσμια κοινωνική και οικονομική τάξη, όπου θα κυριαρχεί το δίκαιο και η
ισοτιμία όλων των περιοχών του πλανήτη. Η Ευρώπη πρέπει να συμβάλει σ’ αυτό,
όπως συνέβαλλε στην υπέρβαση της αντιπαράθεσης μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Αυτό το υπόβαθρο καθιστά πολύ σημαντική την πρωτοβουλία τού Φίσερ. Οι απόψεις
θα προκαλέσουν αντιδράσεις, βρίσκονται όμως στη σωστή κατεύθυνση. Ο στόχος για
ένα ευρωπαϊκό Σύνταγμα είναι σημαντικός, όπως είναι σημαντικό ότι δεν
αποκλείεται κανένα κράτος. Μπορεί κανείς να ελπίζει ότι θα αρχίσει μία
τεκμηριωμένη συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης. Σημαίνουσες προσωπικότητες
έχουν ήδη πάρει τον λόγο: ο Ζακ Ντελόρ, ο Χέλμουτ Σμιτ, ο Ζισκάρ Ντ’ Εστέν.

Για την υλοποίηση των απόψεων του Φίσερ, η συνεργασία με τη Γαλλία, αλλά και
με την Ιταλία και την Μπενελούξ (Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο) είναι
αποφασιστικής σημασίας. Και πρέπει να συμμετάσχουν από την αρχή της
διαδικασίας κράτη τα οποία μπορεί να μην είναι ακόμα μέλη της Ε.Ε., αλλά
πιστεύουν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Η επέκταση της Ε.Ε. είναι ιστορική αναγκαιότητα. Αποτελεί ευθύνη της Γαλλίας
και της Γερμανίας, να μην επιτρέψουν να προκαλέσει αυτή η διαδικασία χαλάρωση,
αλλά να τη χρησιμοποιήσουν ως κινητήρια δύναμη για τολμηρά βήματα στην
κατεύθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ο υπουργός Εξωτερικών δεν έχει ανάγκη
να επικαλείται κάθε φορά το γερμανικό συμφέρον για να αντιμετωπίσει τις
αντιρρήσεις των «ναι μεν αλλά» Ευρωπαίων, που υποδύονται τους θεματοφύλακες
των γερμανικών συμφερόντων. Η υποτιθέμενη αντίθεση των εθνικών και των
ευρωπαϊκών συμφερόντων είναι ένα σκιάχτρο για να καλυφθεί η παλιά σκέψη και οι
παλιές προκαταλήψεις. Μόνον η συνύπαρξη χωρίς καχυποψία και φόβο μπορεί να
επιτρέψει στους ευρωπαϊκούς λαούς να βιώσουν την κοινή τους ταυτότητα και να
πουν: Εμείς οι Ευρωπαίοι! Εμπρός παιδιά της Ευρώπης!

Ο Hans Dietrich Genscher ήταν υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας από το 1974
μέχρι το 1992. Το άρθρο του αναδημοσιεύεται από την εφημερίδα «Der Tagesspiegel».