ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χρώματα ψυχής

Το θερμόμετρο αγγίζει τους 37 βαθμούς, έτσι μου είπαν, δεν χρειαζόταν, το
νιώθω στον ιδρώτα που κυλά πάνω μου ανάκατα με την υγρασία, φοράω μπλουτζίν κι
αθλητικά, πού θα βρω ξανά την ευκαιρία ­ σκέφτηκα ­ να επαναστήσω κι έπεσα
πάνω στον καύσωνα, Σάββατο Μαΐου, στην Ουάσιγκτον…

Χιλιόμετρα μακριά, στη χώρα μου και στο σπίτι μου, είναι η ώρα που η
μαγισσούλα πάει για ύπνο, κάτι πρέπει να κάνω επιτέλους με την εξάρτησή της
από την πιπίλα, όμως όχι, αυτό δεν θα το σκεφτώ τώρα, τώρα περπατάω μόνη μου,
πρέπει να μείνω μόνη μου…

Μακριά από όλους κι από όλα, απεγνωσμένη απόπειρα αποτοξίνωσης και φυγής,
είναι η ώρα που αγγίζεις τα όρια κι αν δεν κάνεις κάτι, ξέρεις ότι σε λίγα
24ωρα θα χάσεις τον εαυτό σου, δεν θα υπάρχεις, μονάχα το πρόβλημα θα είναι
ίδιο, το περιεχόμενο θα έχει αλλοτριωθεί και ισοπεδωθεί από αυτούς που
ισχυρίζονται ότι σε αγαπούν και σε θέλουν έτσι όπως είσαι, γι’ αυτό, κορίτσι
μου, φύγε, φύγε, έστω για δυο μέρες, έστω στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού…

Και τότε έπεσα πάνω της, θα ‘πρεπε να την ξέρω βέβαια, αλλά δεν είναι το μόνο
έλλειμμά μου, κοιτώ το έργο μιας ζωής και μιας γυναίκας και είναι σαν να έχει
ζωγραφίσει στα σπλάγχνα μου τούτο το κράμα ορθολογισμού και μεταφυσικού,
σουρεαλισμό το λένε οι «ειδικοί» αλλά δεν νομίζω ότι οι ταμπέλες μπορούν να με
καλύψουν τούτη την ώρα.

Ήρκεσαν δυο ώρες για να ξαναβρώ, ανανεωμένο, δυνατό, αυτάρκη κι απόμακρο τον
εαυτό μου, να ετοιμαστώ για μια επιστροφή στα ίδια χωρίς να φοβάμαι τις
απώλειες ­ σε μάγους, καθρέφτες, νιότη και έρωτα. Κάτι χιλιόμετρα αλλού, ξέρω
ότι η ζωή είναι ωραία ­ γιατί είναι δική μου και κανείς δεν μπορεί στην
πραγματικότητα να ακουμπήσει τη μοναχικότητά μου…

Γι’ αυτό χρωστώ στη Remedios Yaro ­ αυτή που γι’ άλλους είναι απλώς μια ζωγράφος.