Δεύτερο σχόλιο

* Το Σαββατοκύριακο που ξεκαθάρισαν οριστικά τα πράγματα στο ελληνικό
ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα ­ και, ουσιαστικά, και στο μπάσκετ ­ μια περίεργη
αίσθηση φιλότιμου των παικτών, στο τέλος μιας από τις λιγότερο συναρπαστικές
περιόδους και στα δύο αθλήματα, χάρισε αρκετές όμορφες στιγμές. Ωστόσο, το
μεγάλο θέμα δεν ήταν αυτό.

* Δεν ήταν το γεμάτο απρόβλεπτες συγκινήσεις παιχνίδι Απόλλωνα – ΠΑΟΚ
που άνοιξε την αγωνιστική, παρά τα επτά γκολ, τις συνεχείς εναλλαγές και το
ανοιχτό ποδόσφαιρο. Η νίκη πάντως της ιδιαίτερα ασταθούς ομάδας του Μπάγιεβιτς
­ ιδιαίτερα στην άμυνα, όπου χρειάζονται κοσμογονικές αλλαγές ­ αποκτά
μεγαλύτερη αξία από το γεγονός ότι επιτεύχθηκε με δύο πολύ ωραία γκολ του
παίκτη – αποκάλυψη της χρονιάς, Δημήτρη Ναλιτζή.

* Δεν έκλεψε την παράσταση, ούτε η πιστοποίηση, για πολλοστή φορά, της
κλάσης του παίκτη – ορχήστρα της χρονιάς, του Νίκου Λυμπερόπουλου. Ο παίκτης
αυτός δεν έκανε μόνο ρεκόρ αποθεραπείας, αλλά και επίδειξη μετατροπής του
δύσκολου σε περίπατο (όποιος θέλει απόδειξη, ας ξαναδεί το χθεσινό δεύτερο
γκολ του).

* Δεν θα μείνει ίσως ούτε η δικαιοσύνη που αποδόθηκε στον μεγάλο, και
σε τέχνη και σε ψυχή, Βασίλη Καραπιάλη. Με το γκολ του κατά του ΟΦΗ δεν
σφράγισε μόνο τη βεβαιότητα της κατάκτησης του πρωταθλήματος από τον Ολυμπιακό
(τη λιγότερο ένδοξη πάντως της τελευταίας τριετίας), ούτε έσωσε κάπως τα
πράγματα σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα του, για μια ακόμα φορά, δεν έπεισε.
Κυρίως μάς θύμισε πόσο χρειαζόμαστε αυτούς που αγαπούν αλλά και τους αγαπάει
το ποδόσφαιρο.

* Τους φιλάθλους, κι όχι μόνο τους Έλληνες αυτή τη φορά, δεν αποζημίωσε
εντελώς ούτε η απίστευτη κατάληξη του δεύτερου καλύτερου από φέτος (μετά το
ισπανικό) ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος της Ευρώπης. Το πώς έχασε το πρωτάθλημα
η Γιουβέντους, μετά την απροκάλυπτη εύνοια της περασμένης Κυριακής, απέδειξε
(ακούς Γιάννης Κυράστα;) ότι τίποτα δεν κρίνεται πριν απ’ το τέλος ­ σε
πρωταθλήματα ποιότητας βέβαια.

* Το γεγονός της εβδομάδας ήταν άλλο· ότι το ποδόσφαιρό μας σκοτώνει,
με τον κυνισμό του, τους υπηρέτες του. Στον Αχιλλέα Ζαφειρίου, που κατάλαβε
ότι δεν μπορεί άλλο μέσα στο ψέμα, οι φίλαθλοι χρωστούν την αποκάλυψη της
αληθινής όψης του ελληνικού ποδοσφαίρου.