ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ώστε είμαι ό,τι δηλώνω;

Είστε με τον Άγιο Πειραιώς ή με τον Άγιο Ζακύνθου; Να αναγράφεται το θρήσκευμα
στις αστυνομικές ταυτότητες ή όχι; Και αν εγώ δεν θέλω να αναγράφεται το
θρήσκευμά μου στην ταυτότητα, παύω να είμαι χριστιανή ορθόδοξη; Ποιος έχει
δικαίωμα να πει τι είμαι και τι δεν είμαι, να με αποδέχεται ή να με διαγράφει;
Το μικρό μου μυαλό δεν νογά από τέτοια. Έχω δει δηλωμένους χριστιανούς που δεν
είναι διόλου χριστιανοί και ας κάνουν μεγάλους σταυρούς. Τι να τις κάνω τις
ταυτότητές τους… Κι έπειτα, αυτοί που στην πορεία της ζωής μου με έμαθαν πως
ο καταναγκασμός δεν συμβαδίζει με τη χριστιανική ελευθερία ήταν τάχα…
αντίχριστοι; Ή μήπως η χριστιανική ελευθερία της ορθοδοξίας και τα ατομικά
δικαιώματα είναι αλληλοαναιρούμενες ­ και όχι συμπορευόμενες ­ έννοιες; Να
προσχωρήσω, δηλαδή, στην τρέχουσα ­ αλίμονο ­ ελληνική πραγματικότητα τού
«είσαι ό,τι δηλώνεις»; Μα αυτό και αν είναι ασύμβατο με την πράξη ­ και όχι
βεβαίως τα λόγια ­ που είναι και η απτή απόδειξη του είμαι ­ ή του δεν είμαι ­
αυτό ή εκείνο.

Πολύ με στενοχωρούν αυτά τα πράγματα ­ άχαρα, μα την αλήθεια.

Όχι, στον Θεό δεν θα ορκιστώ. Αν λέω αλήθεια, προσβάλλω τον ίδιο μέσα μου, αν
όχι, τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς που θα με πιστέψουν εξ αυτού του λόγου. Α,
να μην το ξεχάσω. Έχω βαφτιστήρια που πολύ τ’ αγαπώ, με πολλή συγκίνηση τα
βάφτισα. Και με συγκίνηση, επίσης, απαντούσα «ευχαριστώ» στην ευχή «πάντα
άξια». Τι γράφει η ταυτότητά μου είμαι σίγουρη πως δεν θα με ρωτήσουν.