ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κόμποι και ανάσες…

­ Μπαμπά, αν είχες να κάνεις μια ευχή τι θα ήταν;

­ Θα ήθελα να είμαι ευτυχισμένος.

­ Κι αν είχες μια δεύτερη ευχή;

­ Να είναι κι όλοι οι άλλοι ευτυχισμένοι.

­ Όλοι; Ακόμα κι αυτοί που δεν το θέλουν;

Η σοφία όλου του κόσμου στα λόγια ενός παιδιού. Ακόμη κι ο σοφός ενήλικος
ξαφνιάστηκε σ΄αυτή την απάντηση. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να είναι
ευτυχισμένοι; Αν υπάρχουν, λέει. Αμέτρητοι κι ας μην το φαντάζονται καν. Και
το παιδί, με την αλογόκριτη διαίσθηση της φύσης το κατάλαβε.

Μικρή λεπτομέρεια: το παιδάκι ήταν ο Άνταμ, γιος του Ρόναλντ Λενγκ, του
σπουδαίου αντι-ψυχίατρου που πέρασε τα τελευταία καλοκαίρια της ζωής του στη
χώρα μας. Μου τον θύμισε χθες ένας φίλος, και μαζί μ΄αυτόν μου θύμισε τους
«κόμπους» που «δένουν» και μπερδεύουν τη ζωή μας. Όλα αυτά που δεν ξέρουμε,
αλλά τα κουβαλάμε μέσα μας και καθορίζουν τη ζωή μας.

Τους «κόμπους» που χρειάζεται να «λύσουμε» σε μια πορεία προς την αυτογνωσία
που έχει αρχή, αλλά δεν έχει τέλος. Και που γίνεται πιο δύσκολη σε ένα
περιβάλλον που δεν ευνοεί τέτοιες διεργασίες αλήθειας.

Έγραφε ο Λενγκ: «Γύρω μας υπάρχουν ψευδογεγονότα, στα οποία προσαρμοζόμαστε με
μια ψευδή συνείδηση κατάλληλη για να θεωρήσουμε τα γεγονότα αυτά σαν αληθινά
και πραγματικά, ακόμα και σαν ωραία. Στην κοινωνία των ανθρώπων, η αλήθεια
βρίσκεται πια λιγότερο σ΄ό,τι είναι τα πράγματα και περισσότερο σ’ ό,τι δεν
είναι».

Στο κομπολόι της ζωής κάθε «κόμπος» που λύνεται είναι και μια ανάσα
ελευθερίας. Εκτός από έναν κόμπο: αυτόν που κρατάει τα πανιά στ’ άλμπουρα.