Πάει κι αυτό

Εληξε και η τελευταία αμερικανο-ελληνοτουρκική φάρσα για την «προσέγγιση»
Αθηνών – Άγκυρας με μικρή, ευτυχώς, για μας ζημιά. Κάθε φορά που γίνεται
προσπάθεια ελληνοτουρκικής διευθέτησης ανησυχώ μήπως και επιτύχει! Διότι
σύμφωνα με τα πάγια γεωπολιτικά δεδομένα, την τουρκική υπεροπλία, την
αμερικανική «ευμένεια» έναντι της Τουρκίας είναι αναπότρεπτο ότι, αν επιτύχει,
τούτο θα έχει συμβεί σε βάρος της Ελλάδος. Και ναι μεν αυτό ευτυχώς
αποφεύχθηκε και αυτή τη φορά παρά τις «νουθεσίες» της Αμερικανίδος μητρός.
Όμως, όπως πάντα, σε τέτοιες περιπτώσεις και μόνη η προσπάθεια άφησε κατάλοιπα
υπέρ της Άγκυρας: την επιβεβαίωση, και πάλιν, και αναβάθμιση της τουρκικής
διεκδικητικότητας με μόνο αντάλλαγμα τη γελοιοποίηση της ελληνικής πλευράς.
Διότι θέαμα και ακρόαμα υπερέβησαν το όριο του κωμικού: Από την μια πλευρά,
ευφρόσυνος και πρόφρων ο παιδοπρόσωπος και παιδόνους Έλλην υπουργός. Από την
άλλη σοβαρός, διαφανώς καγχάζων για τον ομότιμό του, ο Τούρκος Τζεμ. Κατά τα
άλλα ο αντίπαλος αμετακίνητος στις θέσεις του. Και σαν να μην έφθανε αυτό,
ήλθε και ο αξιοσέβαστος Ετσεβίτ και εξέπεμψε προς το τρίο Ολμπράιτ και προς
πάσαν κατεύθυνση ότι το Κυπριακό θα λυθεί μόνον ομού με τα άλλα ελληνοτουρκικά
όπως το Αιγαίο… Στο Ελσίνκι ας τρώνε βρούβες…

Όμως άδικο να επικρίνουμε τον υπουργό, αφήνοντας στο απυρόβλητο τον
Πρωθυπουργό, που έχει την αποκλειστική ευθύνη της εξωτερικής πολιτικής και της
επιλογής και διατήρησης του υπουργού του.

* Ως προς την ουσία των διαμειφθέντων στη Νέα Υόρκη, μόνον υποθέσεις. Ωστόσο
αρμόζει να επαναλάβω αυτό που για χρόνια υποστηρίζω. Πολυετής προσπάθεια για
έντιμο συμβιβασμό με την Τουρκία ουδέν απέδωσε παρά τις διαλλακτικές θέσεις
μας. Αντίθετα επιδείνωσε τις σχέσεις, συμβάλλοντας σε αναβάθμιση διεθνώς των
τουρκικών αξιώσεων και σε εξαχρείωση της τουρκικής επιθετικότητας. Τούτο διότι
το σε βάρος μας ανισοζύγιο ισχύος, ιδίως ενόπλου, σε συνδυασμό με τον πάγιο
τουρκικό επεκτατισμό και την αμερικανική «ανεκτικότητα» αποκλείει τέτοια
προοπτική.

Συνεπώς μόνη ενδεδειγμένη πολιτική θα ‘ταν εκείνη της παρέλκυσης και
ενδυνάμωσης. Όλα αυτά τα χρόνια κάναμε ­ και κάνουμε ­ εντελώς το αντίθετο.
Και ζημιωνόμαστε. Όμως απ’ όλα αυτά εκπλήσσει ότι τίποτα δεν έμεινε ως πείρα
στην πολιτική ηγεσία και στα μέσα ενημέρωσης. Κάθε φορά κάτι, έστω λίγο,
ελπίζουν. Και εκπλήσσονται αν τούτο δεν επέλθει!

* Γράφει πολύ εύστοχα ο έγκριτος σχολιαστής Γιώργος Δελαστίκ: «… Προέχει να
αποτραπεί το χειρότερο: η διολίσθηση της ελληνικής κυβέρνησης σε διάλογο εφ’
όλης της ύλης για τα ελληνοτουρκικά προβλήματα, όπως τα προσδιορίζει η
Άγκυρα…», («ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 3.5.2000). Αλλά υπάρχει και χειρότερο: Να θελήσει
να εμπλακεί η Αθήνα σε τέτοιο διάλογο (άλλωστε φαίνεται ότι αρκετοί στο
παρασκήνιο ­ ίσως και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ­ το επιθυμούν αλλά δεν το
τολμούν ακόμη).

Όμως για μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει λογικώς να είναι διατεθειμένοι για
μείζονες παραχωρήσεις. «Ιστορικός συμβιβασμός» που λένε.

Ωστόσο αν τέτοια συμβούν θα παραμείνουν ιστορική υποχώρηση, αλλά χωρίς
συμβιβασμό. Διότι τα λίγα ή πολλά νησάκια που κάποιοι νεωτεριστές υποτίθεται
ότι θεωρούν εύλογο να παραχωρηθούν χάριν σταθερής εξομάλυνσης των
ελληνοτουρκικών δεν θ’ αρκέσουν βεβαίως να ικανοποιήσουν την Τουρκία. Οπότε
και μείζονα κάμψη των αντιστάσεών μας θα έχουμε καταγράψει, ενισχύοντας
ταυτόχρονα την τουρκική διεκδικητικότητα. Αυτά όλα μπορούν να συμβούν όταν την
πολιτική μας χαράσσουν στα παρασκήνια ανιστόρητοι διεθνιστές – ευρωπαϊστές και
τινές άλλοι διανοουμενίζοντες άμοιροι πολιτικής σκέψης, ιστορικής αίσθησης
και, απλοϊκού έστω, πατριωτισμού.

* Λέγεται ότι τέτοια πολιτική ακολουθεί και ο Πρωθυπουργός λόγω της ανάγκης να
εξασφαλίσει προϋποθέσεις ηρεμίας, εν όψει της ΟΝΕ.

Τέτοιος ισχυρισμός δεν πείθει διότι πρόκειται για γραμμή που, χονδρικώς,
εφαρμόζουν οι προκάτοχες κυβερνήσεις, αδικαιολογήτως πιστεύοντας στη
δυνατότητα έντιμου συμβιβασμού με την Τουρκία παρά την ένοπλη αδυναμία μας.
Στην άποψη αυτή έχει βεβαίως συμβάλει και η σταθερή εξ Αμερικής «καθοδήγηση».
Βεβαίως ο κ. Σημίτης και ο χορός των νεωτεριστών συμβούλων του, που
οραματίζονται ουτοπίες παγκόσμιας συναδέλφωσης, υποβαθμίζοντας εθνική
κυριαρχία και έθνος, θα ‘ταν επιρρεπείς σε ουτοπικές ιδεοληψίες.

* Μένει να δούμε τα χειρότερα.