Πάσχα στο Παρίσι…

Τριάντα τρία χρόνια πριν, έξω από τον Άγιο Στέφανο, την Ιερά Μητρόπολη της
Γαλλίας στο Παρίσι διαδηλώναμε ενάντια στους στρατιωτικούς και διπλωματικούς
υπαλλήλους που προσέρχονταν για τη λειτουργία της Αναστάσεως. Λίγες ημέρες
πριν είχε αρχίσει η επταετία (τότε δεν ξέραμε φυσικά πόσο θα κρατήσει) των
παθών της χώρας μας.

Φέτος, τριάντα τρία χρόνια μετά τον Απρίλη του ’67, στην ίδια Ιερά Μητρόπολη
οι διπλωματικοί και οι στρατιωτικοί εκπρόσωποι της Ελλάδας δύσκολα άνοιγαν ένα
πέρασμα μέσα από τις μάζες των πιστών ορθοδόξων, περαστικών και μονίμων
κατοίκων εξωτερικού, για να φθάσουν στην εκκλησία.

Ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γαλλίας και Έξαρχος Πάσης Ιβηρίας, του
Οικουμενικού Πατριαρχείου, ιερουργούσε, με τη μελωδική του φωνή, πλαισιωμένος
και από ψαλτάδες άλλων ορθοδόξων χριστιανών (Λιβάνου, Αιθιοπίας κ.λπ.),
ψάλλοντας το Χριστός Ανέστη.

Την επομένη, Πρωτομαγιά, του Προφήτου Ιερεμίου (το όνομα του Μητροπολίτη),
μετά τον Όρθρο και τη Θεία Λειτουργία, έγινε η καθιερωμένη εορτή της
Πρωτομαγιάς (που συνέπεσε και με την κινητή του Αγίου Γεωργίου) στο
Εκπαιδευτικό Ίδρυμα της Ιεράς Μητροπόλεως στο Chatenay – Malabry, εκεί όπου
κάποτε υπήρχε σχολείο – οικοτροφείο, όπου ο σημερινός Μητροπολίτης ήταν τότε
ένας από τους ταπεινούς θεράποντες δασκάλους των παιδιών.

Τα παιδιά, σημερινοί εγγράμματοι, παιδόπουλα της διασποράς, τον θυμούνται με
τι πάθος τους μάθαινε τα ελληνικά, χωρίς κανένα θρησκευτικό φανατισμό, πώς
έπαιζε μαζί τους ποδόσφαιρο και πώς, στο τέλος, όσους δεν έμεναν μέσα στο
Ίδρυμα, τους μοίραζε, οδηγώντας το πουλμανάκι, στα σπίτια τους.

Ένας από τους αποφοίτους του ελληνικού σχολείου στο Σατενέ – Μαλαμπρί είναι
και ο γνωστός σήμερα στη Γαλλία τηλεοπτικός αστέρας, ο Νίκος Αλιάγας («ο
βασιλιάς της γαλλικής τηλεθέασης», όπως τον χαρακτηρίζουν οι Γάλλοι), που
είναι ταυτόχρονα και ο ανταποκριτής της δικής μας ΝΕΤ στο Παρίσι.

Ο Αλιάγας, ενώ γεννήθηκε στο Παρίσι (οι γονείς του γνωρίστηκαν πάνω στα
οδοφράγματα του Μάη του ’68), ενώ δεν έζησε ποτέ στην Ελλάδα, μιλάει τα
ελληνικά σαν ποτέ να μην έφυγε από τη χώρα μας, χάρη στο σχολείο αυτό που
πήγε, με δάσκαλο τον σημερινό Μητροπολίτη, ποτισμένος με τις βαθύτερες και
αναλλοίωτες παραδόσεις του Ελληνισμού.

(Π.χ. κάθε χρόνο επιστρέφει στο χωριό του, έξω από το Μεσολόγγι, και ντύνεται
αρματολός συμμετέχοντας στις γιορτές της Εξόδου.

Παράλληλα μέσα από την εκπομπή τής Κριστίν Μπραβό ­ τεσσεράμισι εκατομμύρια
τηλεθεατές κάθε Σάββατο βράδυ στις επτάμισι ­ περνάει έμμεσα διαφημιστικά
μηνύματα για την πατρίδα των γονιών του, που αν τα αποτιμούσε κανείς σε
εκατομμύρια θα άγγιζαν τα δισ. Όλα αυτά, γιατί παραμένει βαθύτατα Έλληνας,
χάρη στην παιδεία του σχολείου).

Πρωτομαγιά, λοιπόν, μια βόλτα από τη Βαστίλλη και την πλατεία Ρεπουμπλίκ, όπου
παλιά γίνονταν οι μεγάλες διαδηλώσεις, ­ κάθε συνδικάτο κατέβαινε χωριστά, με
τους αυτόνομους αναρχικούς στο τέλος της πορείας να τα κάνουν λίμπα ­ δεν
απέδωσε τίποτα. Παλαιά οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν καλύτερους όρους εργασίας,
υψηλότερες αμοιβές. Σήμερα, με την ανεργία να μαστίζει την Ευρώπη, πολλοί
αναρωτιούνται ποια είναι η σημασία της.

Ωστόσο, ο πανέξυπνος Πάπας Βοϊτίλα έπιασε το κλίμα των νέων καιρών και να που
πρώτος, με τη σύμφωνη γνώμη των ιταλικών συνδικάτων που από φέτος αποποιούνται
τις διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς, μεταμόρφωσε την καθιερωμένη εκδήλωση σε…
λειτουργία υπέρ των εργαζομένων. Την ενέταξε κιόλας στη χρονιά του 2000, στο
Ιωβηλαίο και έτσι αντί τραγούδια παρτιζάνικα της Αντίστασης και τον Ύμνο της
Διεθνούς, είχαμε φέτος προσευχές και εκκλήσεις στον Ύψιστο να δώσει δουλειά σε
όσους δεν έχουν κ.λπ. (Το κενό που αφήνει η ιδεολογία έρχεται πάντα κάτι άλλο
να το καλύψει. Αυτό δηλαδή που κάνει ή προσπαθεί να κάνει στα καθ’ ημάς και ο
Αρχιεπίσκοπος με την ωραία, μελωδική του φωνή, όπως τον παρακολουθούσα μέσω
δορυφορικής τη Μεγάλη Εβδομάδα).

Στην Ιταλία, ωστόσο, οι αναρχο-αυτόνομοι δεν μούδιασαν. Το σύρμα πέρασε και
στη γειτονική Γερμανία, όπου υπήρξαν και τραυματισμοί.

Ενώ στη Γαλλία (χώρα όπου οι επαναστάτες του Μάη του ’68 δεν έχουν απογόνους)
το λάβαρο το σήκωσε ο ακροδεξιός Λεπέν, θέλοντας σώνει και καλά να εντάξει την
Αγία Ιωάννα της Λωραίνης (τη γνωστή μας Ζαν Ντ’ Αρκ) με το στανιό στο κόμμα
του. Που διασπασμένο ωστόσο και σαφώς αποδυναμωμένο προτίμησε να διαδηλώσει
διαφοροτρόπως: η φράξια Μεγκρέ εποχούμενοι, η φράξια Λεπέν με τα πόδια. Για να
μην πατήσουν τ’ αυτοκίνητα τους πεζούς, αναγκάστηκε να μπει ανάμεσά τους η
Αστυνομία.

Εκείνο παρ’ όλα αυτά που ενώνει τις δύο φράξιες των ακροδεξιών είναι η
αντίθεσή τους προς τη σοσιαλιστική κυβέρνηση Ζοσπέν, που θέλει να δώσει
δικαίωμα ψήφου για τις δημοτικές εκλογές του ερχόμενου χρόνου στους
μετανάστες. Το σύνθημά τους: «Δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες σήμερα, σημαίνει
ισλαμιστές δήμαρχοι αύριο».

Ωσάν για να συμπληρώσει του φόβου το αληθές, η επόμενη είδηση είναι οι όμηροι
του επαναστατικού ισλαμικού στρατού των Φιλιππίνων.

Ανάμεσα στους ομήρους και δύο Γάλλοι που μιλούν για τις άθλιες συνθήκες της
κράτησής τους, εδώ και μία εβδομάδα. (Στο καθ’ ημάς ερώτημα τι θα συνέβαινε αν
δινόταν δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές στις Φιλιππινέζες των βορείων
προαστίων, η απάντηση εκκρεμεί).

Τέλος, όλα συγκλίνουν στην καθιέρωση της Πρωτομαγιάς των Ανέργων, από ‘δώ και
μπρος. Ή της ψηφιακής Πρωτομαγιάς, μια που η ψηφιακή κοινωνία παράγει ανέργους
ψηφοφόρους.