ΜΑΤΙΕΣ Γιορτινό

Το Σάββατο του Λαζάρου ­ πάει χρόνια αυτή η δουλειά… ­ πατάω ένα κουμπί και
ξαναγίνομαι παιδί. Όχι πιτσιρίκι. Παιδί 14-15 ετών. Πετάω την σαραβαλιασμένη ­
δεύτερο χέρι, πάντοτε ­ σχολική τσάντα μου σε μια γωνιά του σπιτιού μας και
βγαίνω, τροχάδην, στο δρόμο, με την μπάλα στο χέρι. Αρχίζω να παίζω, ρίχνοντας
μερικά σουτάκια στο σοκάκι, δοκιμάζω και μια βολίδα στον απέναντι τοίχο κι
ύστερα ανηφορίζω προς την πλατεία, όπου με περιμένει, για το καθιερωμένο
δίτερμα, όλη η παρέα.

Το ματς, με διαιτητή το μπαρμπεράκι, ­ έχει ένα πρόβλημα στο πόδι του, το
καημένο ­ ξεκινάει στις 4 το απόγευμα και τελειώνει στις 8 το βράδυ. Τότε, που
εμφανίζεται στην Αριστοτέλους, η μάνα μου, με βουτάει από το τσουλούφι ­
ευτυχώς, προλαβαίνω ν’ αρπάξω την μπάλα ­ και με τραβάει προς την οδό Φωκαίας,
βρίζοντάς με, συνεχώς: «εσύ, δεν είσαι άνθρωπος! Ίδιος με τον πατέρα σου τον
αχαΐρευτο είσαι! Αλλά, τι; Σε μένα, που είμαι άξια, θα μοιάσεις; Βρε Ιούδα,
δεν σου ‘χω πει χίλιες φορές ότι δεν πρόκειται να σου ξαναπάρω άλλα παπούτσια;
Μ’ αυτά τα κουρέλια θα σ’ αφήσω να τριγυρνάς! Σαν τον Λάμπρο της Φρόσως, τον
Λάμπρακα, που ακόμα δεν βγήκε από τ’ αυγό και τον είδα να πηγαίνει στον
απόπατο και να φουμέρνει! Ακούς το κάθαρμα; Ακούω να λες…».

Όλη η γειτονιά, μας κοιτάζει. Δεν ντρέπομαι, όμως, καθόλου. Ούτε η μάνα μου
ντρέπεται. Μας ξέρουν από την καλή και την ανάποδη και η Μαρίτσα και ο
Μπανέλλας και η Τράμπου και ο Νικήτας ο τσαγκάρης. Και ξέρουν, επίσης, ότι θα
παρακολουθήσουν το ίδιο επεισόδιο και αύριο και μεθαύριο και τη Δευτέρα του
Πάσχα και την Τρίτη κι όλες τις άλλες μέρες. Στο κάτω – κάτω και η Μαρίτσα και
όλοι οι άλλοι έχουν παιδιά. Αγόρια. Που ξεσκίζουν κι αυτά τα παπούτσια τους
στο ποδόσφαιρο. Και γυρίζουν το βράδυ στο σπίτι, με τα γόνατα γδαρμένα, το
φανελάκι να στάζει από τον ιδρώτα, τα μαλλιά να βρωμάνε. Οπότε, αρχίζει το
βρισίδι. Κι ετοιμάζεται αμέσως η σκάφη με το ζεστό νερό, «για να μπει μέσα ο
σατανάς ο μεταμορφωμένος, να βγάλει αποπάνω του τη λίγδα και ν’ αρχίσει να
μυρίζει σαν άνθρωπος και όχι σαν τραγί…».

Οι μόνες ημέρες που το ποδόσφαιρο πάει στην άκρη, είναι η Μεγάλη Παρασκευή, το
Μεγάλο Σάββατο και η Λαμπρή. Η Μ. Παρασκευή, με τα πιο όμορφα κορίτσια της
συνοικίας να φοράνε άσπρα και μπλε, να κρατάνε στις παλάμες τους μικρά
κάνιστρα, γεμάτα ροδοπέταλα και να συνοδεύουν τον Επιτάφιο, σε κάνει να κλαις.
Είναι τόση η ομορφιά και η μελαγχολία… Το Μ. Σάββατο, πάλι, η μπάλα
ξεχνιέται στο πλυσταριό, γιατί πρέπει να ετοιμάσουμε κροτίδες, με «χλωρικό και
θειάφι», για να πανηγυρίσουμε, τα μεσάνυχτα, την Ανάσταση του Κυρίου. Και την
Κυριακή… Ε, πώς να παίξεις δίτερμα την Κυριακή, ντυμένος με τα φρεσκοπλυμένα
ρούχα σου, καθαρός, λαμπερός και χορτάτος και με τη Χαρίκλεια, απέναντι, να
σου γνέφει απ’ το παραθυράκι;

Από τη Δευτέρα, όμως, ξανά μπάλα. Πρωί, απόγευμα, πρωί, απόγευμα. Να χορτάσει
το πόδι σου από σουτάρες, να πλημμυρίσει η ψυχή σου από γκολ, ώστε τη νύχτα να
ονειρεύεσαι ντρίμπλες και κεφαλιές και πλονζόν, στο χώμα της αλάνας, το
υπέροχο…

Χρόνια πολλά…