[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Διαγενομένου του Σαββάτου… τι είναι η Ανάσταση, μια ανάσα είναι. Και μετά,
Πάσχα των Ελλήνων, Πάσχα. Για όλους. Μηδέ των ελληνοποιηθέντων εξαιρουμένων.
Μόνο θα ψηφίζουν δηλαδή;

Αναζητεί σαμάρι

Αυτό πάλι δεν έχει προηγούμενο. Η Νέα Δημοκρατία αναζητεί σαμάρι για να
φορτώσει την ήττα στις εκλογές, αλλά η ίδια δεν έχει καθήσει κάτω να εξηγήσει
τι έφταιξε και έχασε. Έκανε σημαία τις ελληνοποιήσεις και βολεύτηκε. Αλλά αυτή
η ιστορία είναι το δάχτυλο πίσω από το οποίο το κόμμα της χαράς προσπαθεί να
κρύψει τις πραγματικές αιτίες μιας ήττας που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Η
Βάσω Παπανδρέου έλεγε σε ομήγυρη στη Βουλή, στη διάρκεια των προγραμματικών
δηλώσεων της κυβέρνησης, ότι συνολικά οι ελληνοποιήσεις από το 1989 ως τέλος
του 1999 ήταν περίπου 109.000. Εκ των οποίων, προσέξτε παρακαλώ, το 42% έγινε
στη διάρκεια της κυβέρνησης Μητσοτάκη, 1990-93. Να επιμένει γι’ αυτό ο
Καραμανλής άραγε; Υπονοεί ότι οι ελληνοποιηθέντες επί Μητσοτάκη ψήφισαν όλοι
ΠΑΣΟΚ ­ με εντολή του επιτίμου ή των επιτελών του, ίσως; Α, τότε αλλάζει το
πράγμα…

Κάλυψη από Μητσοτάκη

Ο Μητσοτάκης πάντως στη Βουλή πρόσφερε κάλυψη στον Κ. Καραμανλή για το θέμα
που εγείρει σχετικά με το αποτέλεσμα των εκλογών της 9ης Απριλίου. Γιατί τι
νόημα είχε η αναφορά του ότι πρέπει η Βουλή να ασχοληθεί με το θέμα αυτό,
διότι 70.000 ψήφοι χωρίζουν τα δύο κόμματα; Άποψη πάντως που χαρακτηρίστηκε
εξόχως αριστοκρατική. Διότι η πλειοψηφία είναι μία ως όρος. Δεν υπάρχει μικρή
πλειοψηφία και μεγάλη πλειοψηφία. Όπως δεν υφίστανται και ποιοτικά
χαρακτηριστικά της ψήφου. Μία είναι, άχρωμη, άοσμη, άγευστη. Το ερώτημα είναι
γιατί ο Μητσοτάκης αισθάνθηκε την ανάγκη να στηρίξει τον Καραμανλή σ’ αυτή τη
φάση. Η απάντηση είναι απλή: γιατί δεν θέλει να μείνει και η παραμικρή
αμφιβολία στον Καραμανλή ότι δεν τον στήριξε στις εκλογές. Εδώ το 1996, που η
διαφορά μεταξύ ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ. ήταν καμιά τριακοσαριά χιλιάδες ψήφοι, ο Έβερτ
έλεγε ­ κατ’ ιδίαν ­ ότι ο Μητσοτάκης έδωσε εντολή στους δικούς του να
ψηφίσουν Σημίτη για το καλό της Ντόρας. Τώρα που η διαφορά ήταν στις 70.000
ψήφους είναι πολύ πιο εύκολο για ριχτεί τέτοια μομφή στον επίτιμο, και ο ίδιος
ασφαλώς το μυρίζεται. Άλλωστε… πενήντα χρόνια φούρναρης είναι…

Ιώβ…

Φούρναρη-βουλευτή η Βουλή δεν διαθέτει εισέτι. Διαθέτει όμως βουλευτές που
ασκούν διάφορα άλλα, καθ’ όλα σεβαστά, επαγγέλματα, τα οποία σπάζουν κάπως τη
μονοτονία των δικηγόρων και γιατρών οι οποίοι κατελάμβαναν σε απελπιστικό
βαθμό τα έδρανα του εθνικού Κοινοβουλίου. Η εισαγωγή αναγκαία, προκειμένου να
γίνει αναφορά στους νέους βουλευτές, οι οποίοι κατά τη συζήτηση των
προγραμματικών δηλώσεων επέδειξαν ιώβεια υπομονή, ακούγοντας μονολόγους
ικανούς να ρίξουν και τον πλέον ανθεκτικό πολίτη στα πιο βαθιά χασμουρητά. Η
πιο επιμελής τριάδα ήταν αυτή την οποία αποτελούσαν η Ελένη Κούρκουλα, ο
Παναγιώτης Φασούλας και η Βαγγελιώ Σχοιναράκη. Κι από κοντά ο Α. Λοβέρδος, η
Σ. Καλαντζάκου, η Κ. Παπακώστα και η Ζ. Μακρή. Άκουγαν, άκουγαν με τις ώρες
και προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είναι αυτό το πράγμα με το οποίο έμπλεξαν.
Την ίδια ώρα οι παλαιότεροι συνάδελφοί τους έκοβαν βόλτες στο Περιστύλιο. Με
την άνεση του παλιού…

Σχοινοβάτης

Την άνεση ενός σχοινοβάτη στο σκοινί πρέπει να διαθέτει όποιος ασχοληθεί επί
της ουσίας με τα θέματα της Παιδείας. Ο Πέτρος Ευθυμίου φαίνεται ότι διαθέτει
αυτές τις ικανότητες, αλλιώς δεν εξηγείται το ότι στην πρώτη μεγάλη επέμβαση
στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση τα κατάφερε καλά. Κάποιοι βιάστηκαν να τον
επικρίνουν, διότι άλλαξε δύο φορές τις ημερομηνίες εξετάσεων των μαθητών. Και
κάποιοι άλλοι βασίστηκαν στην ανακοίνωση της ΟΛΜΕ για να αντλήσουν
επιχειρήματα κατά του υπουργού Παιδείας. Μα η ΟΛΜΕ ήταν ικανή να εκδώσει
ανακοίνωση διαμαρτυρίας ακόμη και αν ο υπουργός… υιοθετούσε απολύτως τις
προτάσεις της! Κι επειδή αυτή η ιστορία της μεταρρύθμισης της εκπαιδευτικής…
μεταρρύθμισης είναι μια μεγάλη ιστορία που μόλις τώρα ανοίγει, καλό είναι να
στηριχθεί η προσπάθεια του Ευθυμίου. Όχι για τον ίδιο αλλά για την Παιδεία,
που όλοι την αναγορεύουν στο μεγαλύτερο εθνικό θέμα της χώρας, αλλά ουδείς
συναινεί για την αναβάθμισή της. Διότι όλοι, μα όλοι, υπερασπίζουν τα δικά
τους κεκτημένα…

Ώριμα κεκτημένα

Αυτά τα «κεκτημένα» ήταν το αντικείμενο μιας συζήτησης που είχε στους
διαδρόμους της Βουλής ο Κ. Μητσοτάκης με δημοσιογράφους και πολιτικούς, όπως ο
Χρ. Πρωτόπαπας και ο Κ. Κουλούρης. Ο Κ. Μητσοτάκης τα είχε ελαφρώς «πάρει» με
τα όσα είχε πει ο Πρωθυπουργός περί «ωρίμων» δικαιωμάτων των εργαζομένων.

­ Τι σημαίνει «ώριμα» δικαιώματα; ρώτησε τον Πρωτόπαπα. Και τι διαφέρουν από
τα «κεκτημένα»; Μπορείς να μου πεις;

Πριν καν όμως ο υφυπουργός Εργασίας απαντήσει, ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ.,
είπε, σε μάλλον έντονο ύφος:

­ Αν τα ταμεία είναι άδεια, δεν υπάρχουν «κεκτημένα». Αυτό πρέπει να το
καταλάβετε, και να πείτε όλη την αλήθεια για το Ασφαλιστικό στον ελληνικό λαό.
Κι όχι να επιτίθεστε στην κυβέρνησή μου, για τον νόμο Σιούφα. Εμείς κάτι
κάναμε. Εσείς;

Απάντηση δεν έλαβε, αλλά έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιος και πότε θα ανοίξει
αυτή τη συζήτηση για το Ασφαλιστικό που ενδιαφέρει όλους. Ο Τ. Γιαννίτσης, ο
νέος υπουργός Εργασίας, είχε το Σάββατο δίωρη συζήτηση επ’ αυτού με την
επίτροπο της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Άννα Διαμαντοπούλου. Θα μπορούσε
να θεωρηθεί ως το εναρκτήριο λάκτισμα…

Λακτίσματα

Ως και λακτίσματα δέχτηκε ο συνήγορος του Μίμη Ανδρουλάκη, γνωστός
ποινικολόγος Γιώργος Στεφανάκης, κατά την προσέλευσή του στο δικαστήριο όπου
θα εκδικαζόταν η προσφυγή κατά του βιβλίου του Μίμη Ανδρουλάκη «Μν». Η
προσφυγή ζητούσε την απαγόρευση της κυκλοφορίας του βιβλίου, και οι ζηλωτές
που ωρύονταν στο προαύλιο του δικαστηρίου έμοιαζαν σαν να είχαν βγει από τις
πιο σκοτεινές σελίδες του Μεσαίωνα. Δεν έχει νόημα να μιλήσει κανείς για το
ποιοι είναι αυτοί και τι πρεσβεύουν. Ούτε τι σημαίνει να ζητούν την απαγόρευση
ενός βιβλίου το οποίο κανείς δεν σε υποχρεώνει να το αγοράσεις. Είναι όμως
ευκαιρία να αναφερθεί η πλαδαρότητα με την οποία κόμματα αλλά και πνευματικοί
ταγοί αντιμετωπίζουν αυτή την άγρια επίθεση του Μεσαίωνα κατά της πνευματικής
δημιουργίας. Αν ο διωκόμενος ήταν κάποιος διανοούμενος στο εξωτερικό, σύσσωμοι
θα είχαν σπεύσει να τον (υπο)στηρίξουν. Από διεθνιστική αλληλεγγύη,
προφανώς…

Τον στηρίζει ο Σάμαρανκ

Από αλληλεγγύη άλλο τίποτε στην υπόθεση των Ολυμπιακών Αγώνων. Ακλόνητος,
υποστηρίζουν, εκείνοι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στον χώρο του
αθλητισμού, ο διευθύνων σύμβουλος του «Αθήνα 2004» Κώστας Μπακούρης. Και
γιατί, παρακαλούμε; Διότι, υποστηρίζουν οι επαΐοντες, τον κ. Μπακούρη στηρίζει
ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, ο άρχων του Διεθνούς Ολυμπιακού Κινήματος. Και η
κυβέρνηση ­ ξαναϋποστηρίζουν ­ το τελευταίο που θα επιθυμούσε σ’ αυτή τη φάση
θα ήταν να ανοίξει νέο μέτωπο με τον κ. Σάμαρανκ. Έτσι υποστηρίζουν, αλλά μην
το δένετε και κόμπο. Διότι είμαστε καλοί, μπορεί να μη θέλουμε και (νέους)
μπελάδες με τον Σάμαρανκ, αλλά σ’ όλα τα πράγματα υπάρχουν όρια. Και στο
συγκεκριμένο…