Το Σιάτλ διδάσκει

Υπάρχει σήμερα κίνημα αμφισβήτησης;

Ποιοι αντιδρούν στην παγκοσμιοποίηση και ποιοι είναι οι «αναρχικοί» που
βρέθηκαν αντιμέτωποι με την αστυνομία στο Σιάτλ και την Ουάσιγκτον;

Απαντάει ο γλωσσολόγος και συγγραφέας Νόαμ Τσόμσκι, σε συνέντευξή του στο
αμερικανικό περιοδικό «The Nation»

Νόαμ Τσόμσκι: Η πλειονότητα του κόσμου αντιτίθεται στην παγκοσμιοποίηση

Τι συνέβη στη Σύνοδο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου; Μας δίδαξε
άραγε κάτι το Σιάτλ;

Έδειξε τη ζωηρή αντίδραση απέναντι στην παγκοσμιοποίηση που προωθούν οι
μεγάλες επιχειρήσεις, υπό αμερικανική ηγεσία. Η αντίδραση προήλθε από τις
ίδιες δυνάμεις που είχαν εναντιωθεί στην Πολυμερή Συμφωνία για τις Επενδύσεις
και στη NAFTA (Βορειοαμερικανική Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου). Το συμπέρασμα
είναι ότι η πλειοψηφία του κόσμου αντιτίθεται σε αυτή την έντονη επίθεση στα
δημοκρατικά δικαιώματα, στην ελευθερία του ατόμου να παίρνει τις δικές του
αποφάσεις και στην υπαγωγή του στη λογική της μεγιστοποίησης του κέρδους και
στην κυριαρχία μιας ολιγαρχίας.

Ο Τόμας Φρίντμαν, που γράφει στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», χαρακτήρισε
του διαδηλωτές του Σιάτλ «κιβωτό του Νώε γεμάτη από ισοπεδωτές».

Κάπως έτσι έβλεπαν οι ιδιοκτήτες δούλων τους ανθρώπους που ήθελαν να
καταργήσουν τη δουλεία. Για το 1% του πληθυσμού που εκπροσωπεί ο Φρίντμαν,
όσοι έχουν αντίθετη άποψη σε αυτό, είναι ισοπεδωτές.

Για να είμαστε δίκαιοι, στα επεισόδια του Σιάτλ, έστω και ανακατεμένος
με δακρυγόνα, δεν έπνευσε ένας άνεμος δημοκρατίας;

Η σωστή δημοκρατία δεν λειτουργεί στους δρόμους, αλλά εκεί όπου λαμβάνονται οι
αποφάσεις. Στο Σιάτλ είχαμε υπονόμευση της δημοκρατίας και μια λαϊκή αντίδραση
σε αυτό. Οι διεθνείς οικονομικές διεργασίες είναι αντιδημοκρατικές.
Περισσότεροι από τους μισούς λαούς της Γης δεν έχουν κανέναν έλεγχο στην
οικονομική πολιτική των κυβερνήσεών τους. Την υπαγορεύουν οι γραφειοκράτες της
Ουάσιγκτον, με τη λεγόμενη «κρίση του χρέους», η οποία δεν είναι παρά ένα
ιδεολογικό κατασκεύασμα.

Γιατί τη λέτε έτσι;

Υπάρχει χρέος, αλλά το ποιος χρωστάει και ποιος ευθύνεται γι’ αυτό, δεν είναι
οικονομικό, αλλά ιδεολογικό ζήτημα. Σε χώρες όπως η Ινδονησία, ας πούμε, όπου
το χρέος ανέρχεται στο 140% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, οι οφειλέτες
δεν είναι παρά διακόσιες οικογένειες στο στενό περιβάλλον διεφθαρμένων
κυβερνώντων. Αυτοί δανείστηκαν, αλλά ζητείται από τον λαό τους να εξοφλήσει τα
χρέη τους. Όταν δεν μπορεί, το σύστημα φροντίζει να εξασφαλίζει τους
δανειστές. Μεταφέρει το «επενδυτικό ρίσκο» στους φορολογούμενους του
ανεπτυγμένου κόσμου μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και άλλων
οργανισμών. Αυτές δεν είναι οικονομικές, αλλά ιδεολογικές επιλογές.

Σε ένα αφιέρωμα για τον «Νέο αναρχισμό», το περιοδικό «Newsweek» σάς
έχει, εσάς τον καθηγητή του ΜΙΤ, πλάι στον διαβόητο βομβιστή Γιουναμπόμπερ.

Ο όρος «αναρχικός» έπαιρνε πάντα παράξενες σημασίες στο στόμα της ελίτ.
Έγραφαν ας πούμε οι εφημερίδες: «Αναρχικοί σχεδιάζουν διαδηλώσεις στη Σύνοδο
του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου». Ποιοι ήταν αυτοί οι αναρχικοί; Οι
ανθρωπιστικές οργανώσεις, τα εργατικά συνδικάτα και άλλες ομάδες. Η κυρίαρχη
τάξη θέλει πάντα να καταγγέλλει κάτι ως ανορθολογικό, όταν διαφωνεί με αυτό.
Όπως ο Φρίντμαν καταγγέλλει τους «ισοπεδωτές».

Οι «αναρχικοί» έχουν βάλει στο στόχαστρο και τα μεταλλαγμένα τρόφιμα.

Το ερώτημα είναι: έχει δικαίωμα μια χώρα να μη θέλει να μετατρέψει τους
πολίτες της σε πειραματόζωα; Οι ΗΠΑ επιδιώκουν αυτό ακριβώς. Η Ευρώπη και ο
υπόλοιπος κόσμος επιμένουν στην «προληπτική αρχή». Όμως, στις διαπραγματεύσεις
του Μόντρεαλ, οι ΗΠΑ, που είναι το κέντρο της βιοτεχνολογικής βιομηχανίας και
της γενετικής μηχανικής, ζήτησαν να διευθετηθεί το θέμα με βάση τους
κανονισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Σύμφωνα με αυτούς τους
κανονισμούς, μια χώρα πρέπει να παράσχει αποδείξεις ότι τα μεταλλαγμένα
τρόφιμα είναι επιβλαβή στην υγεία, αλλιώς επικρατεί η άποψη των επιχειρήσεων.
Πρόκειται για μια επίθεση στο δικαίωμα του ατόμου να παίρνει αποφάσεις ακόμη
και για στοιχειώδη πράγματα, όπως είναι το αν θέλει ή όχι να γίνει
πειραματόζωο.

Το ζήτημα της ασφάλειας των τροφίμων μπορεί να εξασφαλίσει στην Αριστερά
ευρύτερη απήχηση;

Δεν το βλέπω σαν ένα αποκλειστικά «αριστερό ζήτημα». Αν η Αριστερά σημαίνει
κάτι, είναι ότι πρέπει να ενδιαφέρεται για τις ανάγκες, την ευημερία και τα
δικαιώματα του γενικότερου πληθυσμού. Έτσι, η Αριστερά πρέπει να είναι η
συντριπτική πλειοψηφία του λαού.