Δεύτερο σχόλιο

*Η ΚΑΘΑΡΗ και δίκαια επικράτηση του Παναθηναϊκού στην κορυφαία
ημι-Ασιατική (λόγω Ισραηλινών και Τούρκων) διοργάνωση του μπάσκετ χάρισε έναν
ακόμα ευπρόσδεκτο τίτλο στον ελληνικό αθλητισμό, αλλά δεν νομίζω ότι του
προσέδωσε μια καινούργια διάσταση. Όχι μόνο γιατί αυτό το Κύπελλο υπάρχει στην
τροπαιοθήκη της ίδιας ομάδας από το προηγούμενο δίσεκτο έτος, αλλά και γιατί ο
συγκεκριμένος θρίαμβος ήταν περισσότερο επιβεβαίωση παρά κατάκτηση.

*ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ αν χαιρόμαστε ως Έλληνες, δεν μπορούμε, ως φίλαθλοι, να
μην παραδεχθούμε ότι η ομάδα του Γιαννακόπουλου και του Ομπράντοβιτς (και στη
συνέχεια βέβαια και των αθλητών που διάλεξαν για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά
τους) ήταν, από την αρχή του χρόνου, ο Γολιάθ σε μια διοργάνωση που ποτέ δεν
βρήκε τον Δαβίδ της. Έτσι ώστε την τελική δοκιμασία για την τόσο ξεκάθαρη,
στην Ευρώπη, υπεροπλία της σύνθεσης ­ και όχι τόσο της αγωνιστικής νοοτροπίας
­ του Παναθηναϊκού, θα αποτελέσουν, παραδόξως, οι εγχώριες τελικές μάχες.

*Η ΙΣΤΟΡΙΑ αυτού του φάιναλ φορ θα μπορούσε να συνοψισθεί στη
διαπίστωση ότι εκεί που οι αντίπαλοί του έριχναν ως εφεδρείες έναν Γουίνσλοου
ή έναν Σέλεφ, ο Παναθηναϊκός απαντούσε με έναν παίκτη της αξίας και του κασέ
του Κάτας. Αν προστεθεί και το γεγονός ότι στη Θεσσαλονίκη δεν προκρίθηκαν οι
μόνες ομάδες που θα μπορούσαν ίσως να αλλάξουν το ρυθμό (Ολύμπια Λιουμπλιάνας)
ή να αναστατώσουν την ψυχολογία του Παναθηναϊκού (κάποιες άλλες ελληνικές)
ολοκληρώνεται η εικόνα ενός προαναγγελθέντος περιπάτου.

*ΜΕΤΑ την παρένθεση της Ζαλγκίρις (πρώτου θύματος της νέας οικονομικής
τάξης πραγμάτων), το ευρωπαϊκό μπάσκετ φαίνεται να ξαναγυρνά στη λογική του
πιο δυνατού. Το άθλημα πάντως είναι αμφίβολο αν βγήκε κερδισμένο. Γιατί μπορεί
οι μονομαχίες του πείσμονα και ικανού Ρέμπρατσα με τον αντιμπασκετικό στο
πρόσωπο όχι όμως στις κινήσεις Χάφμαν να ήταν πράγματι υψηλού επιπέδου, η
διαφορά όμως ανάμεσα στους συμπαίκτες του ενός και του άλλου παραήταν μεγάλη
για να ελπίζουμε σε σπουδαίο θέαμα.

*ΜΠΟΡΕΙ λοιπόν ο Αλβέρτης να ήταν αυτός (και δικαίως) που έκανε βάρη
για να σηκώσει το ταγμένο κύπελλο, ωστόσο ο Παναθηναϊκός το χρωστά πρώτα στα
μπράτσα του Προέδρου του και μετά στου Σέρβου σέντερ του. Ευτυχώς για τους
φιλάθλους που οι Ρεδόνδο αυτού του κόσμου θα συνεχίζουν να αφήνουν στον τόπο
τους Μπεργκ κάποιων δυνατών στα χαρτιά και να θυμίζουν πως και η αθλητική
τέχνη ζητά και παίρνει το μερτικό της.

*ΕΥΤΥΧΩΣ επίσης που, εκεί που η τέχνη είναι μια σχεδόν άγνωστη έννοια,
όπως στο ελληνικό πρωτάθλημα, μας μένει τουλάχιστον η αγωνία για το ποιον θα
ευνοήσουν τελικά οι ουρανοί. Ελέω Γκούμα ή ελέω Γκόγκα θα γελάσει και κάποιος
άλλος Πρόεδρος;