Οι γερόλυκοι επιμένουν

Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Μετά τις εκλογές έφυγε για λίγες μέρες με την αγαπημένη του σύντροφο στο παραθαλάσσιο σπιτάκι του στη Μεσσηνία για να ξεκουραστεί

Λένε πως «ο παλιός ο καπετάνιος στις φουρτούνες φαίνεται». Μονάχα, που στην
πολιτική οι φουρτούνες δεν φέρνουν μονάχα δυσκολίες, αλλά και στενοχώριες και
πίκρες…

Σ’ αυτές, λοιπόν, τις εκλογές αρκετοί παλιοί και έμπειροι «καπεταναίοι»,
κυρίως του ΠΑΣΟΚ, πολλές φορές με μεγάλη απήχηση στην κοινή γνώμη, έχασαν.

Ίσως, μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις να ‘ναι ο πρώην αντιπρόεδρος
κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Μικρότερος σε ηλικία από τους
κ.κ. Κ. Μητσοτάκη και Ε. Γιαννόπουλο, οι οποίοι επανεκλέγησαν, δεν κρύβει ένα
παράπονο. Όχι τόσο γιατί έχασε στο νήμα, αλλά γιατί ­ όπως λέει σε συνεργάτες
του ­ αυτή η Βουλή απέκτησε και «βουλευτές του σωλήνα».

Του είπαν φίλοι του να κάνει επανακαταμέτρηση των σταυρών, αφού έλαβε 40.137,
μόλις 92 σταυρούς λιγότερους από τον πρώτο επιλαχόντα στη Β΄ Αθηνών του ΠΑΣΟΚ,
τον κ. Θ. Κατσανέβα. Κι αυτός απάντησε κατηγορηματικά: «Δεν μου πάνε τέτοια
πράγματα εμένα».

Οι φήμες

Όσο για τις φήμες που κυκλοφόρησαν προεκλογικά, πως του είχε προταθεί να είναι
στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, σε πρώτη ή σε δεύτερη θέση, σχολιάζει
στα «ΝΕΑ»: «Είναι μεγάλο ψέμα. Ποτέ δεν μου πρότειναν να είμαι στο
Επικρατείας».

Ο κ. Χαραλαμπόπουλος, ο οποίος δύο μήνες πριν από τις εκλογές έκανε τη
μεγαλύτερη ­ σε όγκο ακροατηρίου ­ παρουσίαση βιβλίου, αυτού που αφορά στη
μακρά πολιτική του δράση, όταν είδε τα πρώτα αποτελέσματα και άρχισαν οι φίλοι
να του τηλεφωνούν, δεν άντεξε. Έφυγε για λίγες μέρες με την αγαπημένη του
σύντροφο στο παραθαλάσσιο σπιτάκι του στη Μεσσηνία για να ξεκουραστεί.

Κι εκεί, στην ηρεμία που δίνει στον άνθρωπο η θάλασσα με τους απέραντους
ορίζοντές της, μπήκε στα σκαριά το δεύτερο βιβλίο του. Αυτό που θα αφορά στην
κρίσιμη για το ΠΑΣΟΚ δεκαετία 1989 – 2000. Τα στοιχεία και οι προσωπικές
μαρτυρίες είναι πλούσιες. Και προτίθενται ­ όπως του διαμήνυσαν ­ πολλοί
σύντροφοί του, να του προσφέρουν και δικά τους ντοκουμέντα.

Ο Αν. Πεπονής

Αναστάσιος Πεπονής. Θεωρεί δεδομένο ότι για ζητήματα που πολέμησε ιδιαίτερα μέσα στη Βουλή, κυρίως τα εθνικά, οι εξελίξεις τον επιβεβαιώνουν. Και, επομένως, όπως σημειώνει συνεργάτης του, έχει κάθε λόγο και κυρίως υποχρέωση ν’ αγωνισθεί για τις απόψεις του

Στην Α’ Αθήνας, ένας άλλος πολιτικός, που πέραν της πλούσιας υπουργικής του
πείρας, ήταν ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ στην πιο δύσκολη περίοδό
του (’89-93), ο Αναστάσιος Πεπονής, δεν κρύβει κι αυτός την έκπληξή του, που
δεν εξελέγη. Δεν περίμενε αυτό το προσωπικό εκλογικό αποτέλεσμα, όπως και ο κ.
Χαραλαμπόπουλος, όταν μάλιστα είχε κάνει κι αυτός την παρουσίαση του
τελευταίου βιβλίου του μπροστά σε ένα πυκνό ακροατήριο.

Προχθές, στην Πλάκα, όπου είχε ένα ραντεβού μ’ ένα φίλο του, δεν υπήρξε
άνθρωπος που να μην τον σταματήσει: «Εσείς έξω από τη Βουλή; Μα, τελικώς ποιοι
μπήκαν;» τον ρωτούσαν όλοι και του έσφιγγαν το χέρι με ζεστασιά.

Αρχηγός, ουσιαστικά, της εσωκομματικής αντιπολίτευσης στο ΠΑΣΟΚ, δεν απέφυγε ­
όπως λένε στενοί φίλοι του ­ ορισμένα λάθη τακτικής (π.χ. «δεν φέρθηκε με
σκληρότητα απέναντι σε ορισμένους που τον υπονόμευαν» ή «δεν προχώρησε ως το
τέλος τη σωστή κριτική του»).

Ο ίδιος ο κ. Πεπονής αποφεύγει να σχολιάζει τέτοια θέματα. Σε βαθιά περίσκεψη
αυτόν τον καιρό, δεν βιάζεται να πάρει αποφάσεις για την προσωπική του πορεία
από εδώ και πέρα. Ωστόσο, θεωρεί δεδομένο, ότι για ζητήματα που πολέμησε
ιδιαίτερα μέσα στη Βουλή, κυρίως τα εθνικά, οι εξελίξεις τον επιβεβαιώνουν
μέρα με τη μέρα. Και, επομένως, όπως σημειώνει συνεργάτης του, έχει κάθε λόγο
και κυρίως υποχρέωση ν΄ αγωνισθεί για τις απόψεις του.

Ο Γιάννης Καψής

Ένας άλλος παλιός και έμπειρος καπετάνιος της δημοσιογραφίας και της
πολιτικής, ο Γιάννης Καψής, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα που δεν τον έφερε στη
Βουλή μαζί με τους άλλους του ΠΑΣΟΚ, στη Β’ Πειραιώς, ακολούθησε μία άλλη
τακτική.

«Τι κάνω; Αγωνίζομαι», λέει σε όποιον τον ρωτάει. Και του δείχνει τον κόσμο
που συρρέει καθημερινά στο γραφείο του στην οδό Μαιάνδρου 2 στη Νίκαια. «Μπορώ
ν’ αφήσω όλους αυτούς τους μεροκαματιάρηδες, όλους αυτούς τους εργαζόμενους ή
τους ανέργους της Β’ Πειραιά που με εμπιστεύθηκαν; Δεν έχει αλλάξει τίποτα,
εκτός από τους συνεργάτες μου, οι οποίοι δεν κρύβουν τον θυμό τους».

Ο πρώην υπουργός Γιάννης Καψής, με πλούσια εμπειρία, κυρίως σε θέματα
εξωτερικής πολιτικής, μπορεί να έχασε την έδρα. Κέρδισε όμως ακόμα περισσότερο
την εκτίμηση του κόσμου στην περιφέρειά του. «Γιάννη, εσύ είσαι για μας»,
«Γιάννη, για μας εσύ είσαι ο βουλευτής μας», «πάρε λίγα λουλούδια, είναι από
την αυλή μας, ακούει και συγκινείται, κυρίως πεισμώνει για να συνεχίσει «τον
αγώνα για τους εργαζόμενους και τους ανέργους».

Βεβαίως, στο ΠΑΣΟΚ, ήταν πολλοί οι χαμένοι σ’ αυτές τις εκλογές. «Έφταναν
είκοσι μέρες να βγαίνει κάποια στην τηλεόραση και να την ψηφίζει ο λαός. Ας
μην είχε κανέναν αγώνα πίσω της», ακούσθηκε να λέει σε φίλο του, με πολλή
πίκρα, ο πρώην υπουργός Λευτέρης Βερυβάκης. «Δεν σου λέω να μην ανανεωθεί η
Βουλή, αλλά αυτός που εκλέγεται να ‘χει προέλθει μέσα από αγώνες. Και δεν βάζω
την περίοδο της δικτατορίας, που κάποιους από εμάς μας σακάτεψε… Λέω ότι
ένας βουλευτής θα πρέπει να έχει αναδειχθεί μέσα από αγώνες, π.χ. για το
περιβάλλον, για τους άνεργους, για την παιδεία, την υγεία… Τέλος πάντων,
κάπου να έχει δοκιμασθεί».

Οι νεώτεροι από τους χαμένους του ΠΑΣΟΚ, ο Στέφανος Τζουμάκας της Β’ Αθηνών
και ο Παντελής Οικονόμου της Α’ Αθηνών ξέρουν ότι έχουν περισσότερο από άλλους
χρόνο μπροστά τους για «διορθωτικές κινήσεις» που θα τους ξαναφέρουν στη
Βουλή.

«Άντεξαν»

Και οι δύο αισθάνονται ­ όπως εκμυστηρεύονται σε συνεργάτες τους ­
ικανοποιημένοι, κυρίως γιατί ο καθένας στο «πόστο» του «άντεξε».

Ο Παντελής Οικονόμου γιατί ­ όπως πιστεύει ­ πάλεψε στο κόμμα και στη Βουλή
για «μια πιο αποτελεσματική και περισσότερο προοδευτική γραμμή του
σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ». Και ο Στέφανος Τζουμάκας γιατί «τα ‘βαλε με συμφέροντα
που τρώνε τις σάρκες του Έλληνα αγρότη», γιατί «πρόλαβε να προχωρήσει σε
μεταρρυθμίσεις προς όφελος της γεωργικής οικονομίας της χώρας».

Βεβαίως, στο ΠΑΣΟΚ ­ παρά το ότι κέρδισε και πάλι την κυβέρνηση ­ οι χαμένοι
των εκλογών είναι πολλοί, από τη μαχητική Ελένη Ανουσάκη έως τον πρώην
υφυπουργό Γεωργίας Παρασκευά Φουντά, ο οποίος προτίμησε να μη θέσει
υποψηφιότητα σ’ αυτές τις εκλογές.

Στη Ν.Δ.

Στη Ν.Δ. τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Αύξησε τον αριθμό των βουλευτών
της ­ κάτι που περιόρισε τις απώλειες ­ και κυρίως με την προσμονή μιας νίκης
στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, οι χαμένοι ελπίζουν στην επανεκλογή τους.

Ο Νώντας Ζαφειρόπουλος, μαχητικός δικηγόρος που έχασε την έδρα στην Α’ Αθήνας,
δεν το βάζει κάτω. «Έχει ο αγώνας συνέχεια», λέει σε φίλους του, συνεχίζοντας,
σαν να μην τέλειωσαν οι εκλογές τις περιοδείες του. «Έπειτα, το κόμμα μας
κέρδισε», λέει με χιούμορ, όταν τον ρωτάνε. «Γιατί λοιπόν να ‘μαι
δυσαρεστημένος;».

Το ίδιο γίνεται και στη Θεσσαλονίκη. Ο Σωτήρης Κούβελας θα ήταν βουλευτής αν ο
αρχηγός του Κώστας Καραμανλής κρατούσε την έδρα των Ιωαννίνων, αντί της Α’
Θεσσαλονίκης. «Έχουμε δρόμο μπροστά μας», λέει στους ένθερμους οπαδούς του.
Άλλωστε, όπως λέει συνεργάτης του, «δεν μπορούσε ο Καραμανλής να μην κρατήσει
την έδρα της Θεσσαλονίκης». Κι αυτό, προσθέτει ο ίδιος, «είναι προς το
συμφέρον όλης της παράταξης».

Φυσικά, οι χαμένοι δεν μπορεί παρά να είναι πικραμένοι… Ο Αλέξανδρος
Παπαδόγγονας ή ο Γιώργος Σούρλας, που έχουν διατελέσει και υπουργοί της Ν.Δ.,
δεν κρύβουν ότι τους στεναχώρησε το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά όπως δηλώνουν,
δεν το βάζουν κάτω.

Στο ΔΗΚΚΙ

Οι πιό άτυχοι φυσικά των εκλογών ήταν όλοι οι βουλευτές του ΔΗΚΚΙ, γιατί το
κόμμα τους δεν μπήκε στη Βουλή. Ο πρόεδρός του Δημήτρης Τσοβόλας λίγη ώρα μετά
την ανακοίνωση του αποτελέσματος των εκλογών δεν έκρυψε την πίκρα του. «Θα
συνεχίσω τον αγώνα του ΔΗΚΚΙ. Και, φυσικά, θα ξανανοίξω το δικηγορικό μου
γραφείο. Δεν είμαι ανεπάγγελτος εγώ», ακούσθηκε να λέει.

Όσο για τα στελέχη του ΣΥΝ που δεν επενεκλέγησαν (π.χ. Γ. Δραγασάκης, Π.
Κουναλάκης, Στέλλα Αλφιέρη, Νίτσα Λουλέ, Μ. Μουσταφά) έχουν πολύ σύντομα ν’
ασχοληθούν με κάτι ουσιαστικό, το συνέδριο του κόμματός τους. Τουλάχιστον,
«εμείς δεν θα πλήξουμε», λένε με χιούμορ…