Άκης όπως Όσκαρ

Ο Κώστας Σημίτης ήταν ιδιαίτερα αυστηρός, όταν την Τετάρτη το μεσημέρι κάλεσε
στο γραφείο του, στη Χαριλάου Τρικούπη, τον Θεόδωρο Πάγκαλο και τον Ευάγγελο
Βενιζέλο. Τα δύο κορυφαία στελέχη είχαν μόλις ολοκληρώσει έναν ακόμη γύρο στη
μεταξύ τους αντιπαράθεση, και ο Πρωθυπουργός ήθελε με τον τρόπο αυτό να
σταματήσει τη δημόσια αντιδικία. Στη σκέψη του είχε, ότι αυτή η αντιδικία ήταν
στην πραγματικότητα το πρώτο μεγάλο εσωτερικό πρόβλημα της κυβέρνησης και,
επειδή «η καλή ημέρα απο το πρωί φαίνεται», θέλησε με τον τρόπο αυτό να την
σταματήσει στη γέννησή της. Για να προλάβει, πρώτον, τα (αρνητικά για την
κυβέρνηση) πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και, δεύτερον, τη «μετάδοση» της
«ασθένειας».

Ποιας «ασθένειας; Να, την ώρα που εκείνος υποστηρίζει σε κάθε ευκαιρία ότι η
κυβέρνηση που σχηματίσθηκε μετά τις εκλογές της 9ης Απριλίου είναι «συνέχεια»
της προηγούμενης (και απευθύνει συστάσεις στα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου
να συμπεριφέρονται με σεβασμό στο έργο των προκατόχων τους), το τελευταίο που
θα επιθυμούσε θα ήταν κάθε πρώην υπουργός που θεωρεί ότι τον πλήττουν οι
δηλώσεις του διαδόχου του, να βγαίνει δημόσια και να το δηλώνει.

Συνέχισαν την κόντρα

Ένα ερώτημα είναι αν η αυστηρή, στα όρια της επίπληξης, παραίνεση του κ.
Σημίτη, έπιασε τόπο. Σε ό,τι αφορά τους δύο, τον Ε. Βενιζέλο και τον Θ.
Πάγκαλο, μάλλον όχι απόλυτα.

Συνέχισαν την κόντρα, έστω και σε σημαντικά χαμηλότερους τόνους, αλλά την
συνέχισαν. Φαίνεται όμως ότι άλλοι, που δεν είναι της ίδιας τάξης (πολιτικού)
μεγέθους, αποθαρρύνθηκαν και έτσι, επί του παρόντος ­ ποτέ μη λες ποτέ στην
πολιτική ­ τα στόματα έμειναν ερμητικά κλειστά, παραπέμποντας προφανώς για
αργότερα (στην Κεντρική Επιτροπή;) την όποια κριτική τους. Για την κυβέρνηση ή
για τους προκατόχους τους.

Δική του κυβέρνηση

Ένα δεύτερο ερώτημα αφορά το ποιες είναι οι στρατηγικές των κορυφαίων
στελεχών, ιδιαίτερα μετά το πολιτικό μήνυμα που εμπεριείχε για το εσωτερικό
του ΠΑΣΟΚ το αποτέλεσμα των εκλογών. Ότι το αποτέλεσμα ήταν μια προσωπική νίκη
του Κώστα Σημίτη, φρόντισε να το υπογραμμίσει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός
σχηματίζοντας μια κυβέρνηση η οποία:

* δεν είναι αποτέλεσμα πιέσεων

* δεν περιλαμβάνει επιλογές της τελευταίας στιγμής

* δεν είναι κατανεμημένη σε «τιμαριούχους» του ΠΑΣΟΚ

Με λίγα λόγια είναι μια κυβέρνηση απολύτως δική του. Με πρόσωπα που εκείνος
επέλεξε, εκείνος προβίβασε ή άφησε στα ίδια πόστα. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο
Κ. Σημίτης ανέλαβε ένα δυσανάλογα μεγάλο κόστος: να εισπράττει και το
παραμικρό λάθος των επιλογών του. Μπορεί και να είναι έτσι.

Ο Α. Τσοχατζόπουλος

Πάντως σίγουρα από την πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού, εκείνος που πρέπει να
αισθάνεται ικανοποιημένος ­ όσο κι αν αυτό φαντάζει παράδοξο ­ είναι ο Άκης
Τσοχατζόπουλος.

Εισηγήθηκε στον κ. Σημίτη την υπουργοποίηση 3-4 βουλευτών, που ανήκουν στον
στενό πυρήνα των υποστηρικτών του. Ο Πρωθυπουργός του απάντησε ότι θα
αποφασίσει. Τελικώς δεν τοποθέτησε κανέναν στην κυβέρνηση, όπως εξαρχής είχε
αποφασίσει. Τώρα η λεγόμενη «ομάδα» Τσοχατζόπουλου (όρος τον οποίο ο ίδιος δεν
αποδέχεται ούτε υιοθετεί), που υπολογίζεται ότι αριθμεί περί τα 40 μέλη της
Βουλής, είναι περισσότερο παρά ποτέ συσπειρωμένη γύρω απο τον υπουργό Εθν.
Άμυνας. Αν είχαν εισέλθει στην κυβέρνηση οι 3-4 που εκείνος είχε προτείνει,
δύσκολα θα μπορούσε να εξηγήσει στους υπολοίπους τα κριτήρια που πρυτάνευσαν
για τη διαμόρφωση της πρότασής του. Τώρα ο κ. Τσοχατζόπουλος στέκεται στο
βάθρο του επιτυχημένου υπουργού και παρατηρεί το έργο της κυβέρνησης Σημίτη.
Και ασφαλώς αυτή τη φορά θα έχει ένα λόγο παραπάνω, αν κάτι πάει στραβά ­ που
θα πάει, καμία κυβέρνηση δεν είναι αλάνθαστη…

Πολλοί σπεύδουν να τον παρομοιάσουν με τον Όσκαρ Λαφοντέν, χωρίς όμως και να
προδικάζουν ότι θα έχει το ίδιο τέλος με τον άλλοτε πανίσχυρο πρόεδρο του
γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Απλώς μακαρίζουν την τύχη του.
Ιδιαίτερα, ορισμένα από τα υπόλοιπα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως η Βάσω
Παπανδρέου, ο Κώστας Λαλιώτης ή ακόμη και ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Που
ταυτίσθηκαν, και ταύτισαν και την πορεία τους, μέχρι τώρα τουλάχιστον, με τον
Κώστα Σημίτη.

Τι θα κάνουν απο εδώ και μπρος ­ μια και κανείς βέβαια δεν πρόκειται να
υποστείλει τη σημαία των προσωπικών του φιλοδοξιών; Αρκετοί που γνωρίζουν τα
εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζουν ότι για τα στελέχη αυτά, υπάρχει μία μόνο
διέξοδος: να τα καταφέρουν στα υπουργεία τους, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να
κερδίσουν πόντους στην κομματική επετηρίδα. Και φέρουν ως παράδειγμα την
υπουργό Εσωτερικών, η οποία από τον Μάιο αντιμετώπισε με εντυπωσιακά
αποτελέσματα μια σειρά κρίσεις, καταφέρνοντας έτσι να κερδίσει πανελλήνια
αποδοχή. Η τακτική λοιπόν είναι γνωστή. Θα την ακολουθήσουν, και ως ποιο
βαθμό;

Το θέμα Βενιζέλου

Τέλος υπάρχει το θέμα Βενιζέλου ­ το μόνο ουσιαστικά ανοιχτό εσωκομματικό θέμα
αυτή τη στιγμή. Οι πρώτες σκέψεις, και του ίδιου αλλά και των άλλων, για το τι
μπορεί να σημαίνει για την κομματική επετηρίδα η μη συμμετοχή του στην
κυβέρνηση, ακολουθούνται από δεύτερες σκέψεις, πιο επεξεργασμένες.

Ο ίδιος, που είχε την πρόθεση να δοκιμάσει την τύχη του στην επικράτεια και
προετοιμαζόταν για ανά τη χώρα επαφές μέσω εκδηλώσεων, βλέπει ότι το εγχείρημα
είναι μεγάλο, και απαιτεί χρόνο, θυσίες και κυρίως καλή οργάνωση.

Οι άλλοι, που έσπευσαν να τον χρίσουν αντίπαλο του Κ. Σημίτη, υποψιάζονται
τώρα ότι βιάστηκαν. Για να γίνει κανείς πόλος μέσα στο ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα
«απέναντι» από την ηγεσία, προϋποθέτει θέσεις για όλα τα θέματα.

Βεβαίως στη συνεδρίαση του Εκτελεστικού Γραφείου της περασμένης Τετάρτης, ο κ.
Βενιζέλος μοίρασε, παρουσία του Πρωθυπουργού, στα μέλη του οργάνου
φωτοαντίγραφα με τα άρθρα του για πολλά θέματα της επικαιρότητας. Αλλά ήταν
περισσότερο μια κίνηση εντυπωσιασμού, παρά αντίπαλη πλατφόρμα ­ ιδού έχω
θέσεις, για να μη μου λέτε ότι δεν έχω…

Ανασχηματισμός…

Υπάρχουν πάντως κάποια στελέχη του Εκτελεστικού Γραφείου, τα οποία εκτιμούν
ότι ο κ. Βενιζέλος θα επιδιώξει με την κινητικότητα και την παρουσία του στη
Βουλή να αποδείξει το απαραίτητο της παρουσίας του στην κυβέρνηση, ώστε να
ενταχθεί σ’ αυτή στον προσεχή ανασχηματισμό. Είναι άραγε τυχαίο ότι τα ίδια
στελέχη επιμένουν ότι η παρούσα κυβέρνηση έχει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα;
Και πως θα ολοκληρώσει τον βίο της ταυτόχρονα με τις κυοφορούμενες αλλαγές στη
δομή του κυβερνητικού σχήματος ­εκεί κατά το φθινόπωρο…