30 Ερωτήσεις ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΡΤΖΟΣ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Σάμο

ΣΠΟΥΔΑΣΕ: Στο Θέατρο Τέχνης

ΑΓΑΠΑΕΙ: Τη δουλειά του

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τη μάνα του

ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ: Για ένα πολιτισμένο κόσμο, χωρίς μιζέρια

ΕΛΠΙΖΕΙ: Στη νέα γενιά και σε μια νέα κοινωνία

‘Εζησε 21 χρόνια κοντά στο μεγάλο δάσκαλο Κάρολο Κουν κι αγάπησε το θέατρο
όσο τη ζωή του. Έγραψε τη δική του μικρή ιστορία στην τέχνη με ξεχωριστές
εμφανίσεις σε παραστάσεις αρχαίου δράματος και σύγχρονα έργα. Επιτυχίες του
τηλεοπτικές ο «Χατζημανουήλ» και ο «Τάσος Καρατάσος». Σήμερα πρωταγωνιστεί στα
«Έξι ψέματα και μια αλήθεια» (ΕΤ1), συνεργάζεται με το ΚΘΒΕ και σκηνοθετεί στο
Θέατρο της Ημέρας το έργο «Η γυναίκα λούζερ» που παρουσιάζεται εδώ και λίγες
ημέρες.

ΕΡ.: Το σπίτι που μεγαλώσατε, το Θέατρο Τέχνης…

ΑΠ.: Ιερός τόπος θεατρικής δράσης, ανάτασης, εξιλέωσης.

ΕΡ.: Κάρολος Κουν…

ΑΠ.: «Ζεις, εσύ μας οδηγείς».

ΕΡ.: Η πρώτη παράσταση δεν ξεχνιέται…

ΑΠ.: «Όρνιθες», ονειρικές.

ΕΡ.: Η πρώτη συγκίνηση…

ΑΠ.: Θέατρο των Εθνών στο Παρίσι, όταν πήραμε το βραβείο καλύτερης
εκπροσώπησης κράτους με «Όρνιθες».

ΕΡ.: Η μυρωδιά του υπογείου…

ΑΠ.: Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια.

ΕΡ.: Οι παλιοί φίλοι των πρώτων χρόνων στο θέατρο…

ΑΠ.: Παραμένουν, δεν ξεχνιούνται, κρέμονται από τις ίνες του μυαλού
μου.

ΕΡ.: Ο πρώτος απ’ αυτούς, είναι ο Γιώργος Λαζάνης;

ΑΠ.: Πρώτα δάσκαλος. Μετά συνεργάτης. Ένας «ιεραπόστολος» της τέχνης.

ΕΡ.: Ο Μίμης Κουγιουμτζής;

ΑΠ.: Καλός φίλος. Αρμονικός συνεργάτης, ένας αθόρυβος δουλευτής.

ΕΡ.: Ο Γιώργος Αρμένης;

ΑΠ.: Κι αυτός καλός φίλος. Παίξαμε σε καλές παραστάσεις μαζί. Ένας
μεγάλος αγωνιστής.

ΕΡ.: Το θέατρο σήμερα;

ΑΠ.: Ό,τι καλύτερο έχει να δείξει η Ελλάδα στον κόσμο. Μόνο που λείπουν
οι μεγάλοι δάσκαλοι.

ΕΡ.: Και τώρα Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Πώς είναι η ζωή στη
Θεσσαλονίκη;

ΑΠ.: Χωρίς άγχος. Κάνουμε σωστή δουλειά με αγάπη.

ΕΡ.: Διδάσκετε και στη σχολή του ΚΘΒΕ. Πώς είναι οι σχέσεις σας με τους
αυριανούς ηθοποιούς;

ΑΠ.: Διδάσκω αεί διδασκόμενος από τους νέους.

ΕΡ.: Η τηλεόραση;

ΑΠ.: Μπορεί να γίνει καλύτερη αν αφήσει κατά μέρος το λαϊκισμό και την
εμπορευματοποίηση.

ΕΡ.: Από ηθοποιός σκηνοθέτης…

ΑΠ.: Το ένα είναι συνάρτηση του άλλου, αρκεί να γίνεται με το ίδιο
πάθος.

ΕΡ.: Πάμε τώρα στην παράσταση του θεάτρου της Ημέρας. «Η γυναίκα…».

ΑΠ.:… όμορφη, γλυκιά, απαραίτητη, συναισθηματική…

ΕΡ.:… «λούζερ».

ΑΠ.: Ποτέ! Αρκεί να ξέρει τι ζητάει από τον άνδρα.

ΕΡ.: Οι χαμένοι ελπίζουν;

ΑΠ.: Πρέπει, αλλιώς χάνονται.

ΕΡ.: Ο ρόλος που κρατάτε για το αύριο;

ΑΠ.: Ένας. Του ηθοποιού. Μόνο αυτός…

ΕΡ.: Κι ο ρόλος που «ξύνει» τη μνήμη σας;

ΑΠ.: Όλοι, όσους έπαιξα πλάι στον Κουν.

ΕΡ.: Οι νέες τάσεις στο θέατρο. Πώς τις αντιμετωπίζετε;

ΑΠ.: Δεκτές όλες, αρκεί να γίνονται με γνώμονα το αληθινό θέατρο που
εξαγνίζει.

ΕΡ.: Αγαπημένος συγγραφέας;

ΑΠ.: Ο Αριστοφάνης.

ΕΡ.: Πάμε μια βόλτα στην Επίδαυρο;

ΑΠ.: Φεστιβάλ 1975. Για πρώτη φορά το Θέατρο Τέχνης συμμετέχει. Κι εγώ
ανακαλύπτω τη μαγεία του χώρου και το ρόλο του Ευελπίδη («Όρνιθες»).

ΕΡ.: Πολιτική και Τέχνη.

ΑΠ.: Ασχολήθηκα με τα κοινά και ξέρω. Ή το ένα ή το άλλο. Και τα δύο
μαζί δεν γίνονται. Θέλουν χρόνο και κόπο.

ΕΡ.: Βγήκατε χαμένος ή κερδισμένος από την πολιτική;

ΑΠ.: Κέρδισα γνώση και πείρα. Έχασα την εμπιστοσύνη μου σε μερικούς
ανθρώπους της πολιτικής. Ανεπάγγελτους και χωρίς ιδανικά…