ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το δικό μου «ΑΧ»

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω… Να περιμένω να δω πόσες φορές
ακόμη θα αυτοδιαψευσθώ! Πόσες φορές η καρδιά θα αφήσει πίσω τη λογική… «Τα
πράγματα είναι πράγματα ­ αντικείμενα ­ κι έχουν αξία χρήσης», έλεγε χρόνια
τώρα το λογικό «εγώ»… Κι όμως, η καρδιά δέθηκε με πολλά αντικείμενα… Κι
όμως, η καρδιά πονάει όταν αποχωρίζεται «κουρασμένες» μηχανές, «λαμαρίνες» και
«παλιοσίδερα»…

Ένα «Αχ…», το δικό μου «Αχ…», που με ταξίδευε για έξι χρόνια, που με
άντεξε ως «στραβάδι», που υπέμεινε την αδιαφορία μου για το «φαίνεσθαι», που
με γύρισε στους χωμάτινους δρόμους… του Αιγαίου, δεν είναι δικό μου πια…
Ένα «ΑΧ…», χρώματος μπλε, που φορτώθηκε μαζί μου γέλια και κλάματα,
διαδρομές καθημερινές και συνηθισμένες κι άλλες, παράτολμες και ριψοκίνδυνες,
αναζητεί αγοραστή… Το κούρασα και με κούρασε πολύ, σε δύσκολες «στροφές» και
«τούμπες»… Το ταξίδεψα και με ταξίδεψε ακόμη περισσότερο… Και σε λίγη ώρα,
θα το εγκαταλείψω και θα με εγκαταλείψει…

Ένα πολύτιμο κομμάτι από το παζλ της μέχρι σήμερα ζωής μου είναι ετούτο το
δίκυκλο, που επιμένω να το λέω «Αχ» και να το εννοώ… Δεν θυμήθηκα ποτέ τον
αριθμό κυκλοφορίας του, δεν κατάφερα ποτέ να μιλήσω με τον μηχανικό του στην
ίδια γλώσσα. Τα μηχανικά του μέρη ήταν και παραμένουν άγνωστα. Η δική μας
σχέση όμως ήταν διαφορετική. Κανείς δεν έμαθε ποτέ να το οδηγεί όπως εγώ,
κανέναν άλλον δεν άντεξε τόσο πολύ όσο εμένα…

Ούτε ο ενθουσιασμός μπροστά στην καινούργια μηχανή, με τις μπλε ελεκτρίκ
ζάντες, ούτε οι ατέλειωτες βόλτες μπροστά, μπορούν να διώξουν αυτόν τον κόμπο
στο στομάχι μου. Κι όσο παιδιάστικες κι αν ακούγονται, αυτές τις κουβέντες
θέλω να πω σε όποιον το βάλει μπρος στις επόμενες μέρες: «Να το προσέχεις…
Ήταν κάποτε το δικό μου “Αχ… ” και κουβαλάει ακόμη πολλά από τα “αχ… ” μου…».