Καλό κρασί, καλή καρδιά στον «Δρίτσα»

Ο ήχος από τις ράγες των βαγονιών και το σφύριγμα του τρένου που περνούσε από
τα χωράφια της Μεταμόρφωσης Χαλανδρίου, όταν έκανε το δρομολόγιο Πειραιάς –
Λαύριο, εντυπωσίαζε τους εργάτες και τους αμπελουργούς, καθώς έσκαβαν ή
ξεφύλλιζαν τ’ αμπέλια τους. Γιατί εκείνη η περιοχή ήταν γεμάτη αμπέλια που
έκαναν κρασοστάφυλα. Και καλλιεργούσαν αρκετά στρέμματα εκεί, κυρίως
ταβερνιάρηδες της Αθήνας, όπως ήταν ο Α. Δαμίγος που διατηρούσε ένα από τα πιο
γνωστά στέκια της Πλάκας, το πολύ γνωστό υπόγειο «Μπακαλιαράκια». Το τρενάκι
που πηγαινοερχόταν από τον Πειραιά στο Λαύριο κουβαλούσε κάρβουνο κι άλλα
εμπορεύματα. Το σφύριγμά του, όταν περνούσε από τη Μεταμόρφωση και τον Σταυρό,
οι εργάτες στα χωράφια και τ’ αμπέλια της περιοχής το είχαν συνδυάσει με τις
ώρες του φαγητού και κάποιου διαλείμματος της δουλειάς τους. Ο μπαρμπα –
Σταμάτης Στάμου, που έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σ’ αυτή την
περιοχή, ζωντανεύει, ξανά τις εικόνες και τα γεγονότα που έζησε ο ίδιος και
παλιοί φίλοι του, που δεν υπάρχουν πια. Με κατάλευκα μαλλιά, καθισμένος σ’ ένα
τραπεζάκι στην συμπαθητική ταβέρνα της οικογένειας Δρίτσα, στη Μεταμόρφωση
Χαλανδρίου, μάς μεταφέρει σε μια άλλη εποχή και εξηγεί ότι στο σημείο αυτό που
βρίσκεται τώρα η ταβέρνα ήταν χωράφια με αμπέλια, ελιές, αμυγδαλιές και άλλα
δέντρα. Το μόνο που έχει απομείνει να θυμίζει κάτι σ’ αυτή την περιοχή, είναι
οι γραμμές του τρένου για το Λαύριο. Γερή κράση ο μπαρμπα – Σταμάτης,
περασμένα τα 85 του χρόνια, δίνει συμβουλές μακροζωίας. Καλό και λίγο κρασί με
ρετσίνα, όσπρια, σκορδαλιά, μαριδάκι και πολύ περπάτημα. Λίγο πιο πάνω,
συνεχίζει ο μπάρμπα – Σταμάτης, προς την πλευρά της λεωφόρου Μεσογείων που
τότε ­ πριν από 50 χρόνια ­ ήταν χωματόδρομος, ήταν βοσκοτόπια και οι
τσοπάνηδες της περιοχής, έφερναν και βοσκούσαν τα πρόβατά τους, όταν έμπαινε η
άνοιξη. Κι όταν έπιαναν οι μπόρες, ο Θεός να σε φυλάει:

Πλημμύριζαν οι καλλιέργειες, γιατί εδώ, σπίτια δεν υπήρχαν τότε. Με κρασί και
μεζεδάκι οι αναμνήσεις ξυπνούν στο ταβερνάκι του Χρήστου Δρίτσα, που έχει
φύγει από τη ζωή εδώ και 8 χρόνια. Όλα όμως μέσα στο μαγαζί φέρουν την
σφραγίδα της προσωπικότητας του αξέχαστου ταβερνιάρη της Μεταμόρφωσης.

Ο «Δρίτσας» πρωτολειτούργησε στις αρχές του 1970. Σαν υπόγειο καπηλειό με δυο
μεγάλα βαρέλια με κεχριμπαρένια ρετσίνα, που πουλούσε ο Χρήστος Δρίτσας και
κερνούσε τους πελάτες. Τους έκανε και πρόχειρο μεζέ, κι έτσι μπήκαν οι βάσεις
για να εξελιχθεί σ’ ένα γραφικό ταβερνάκι, σε έναν οικισμό με λαϊκό κόσμο ­
που τότε έμενε σε αυθαίρετα ­ ο οποίος αισθανόταν την ανάγκη να εκτονωθεί από
τα προβλήματά του. Από τους πρώτους και πιο σταθερούς πελάτες της ταβέρνας του
Δρίτσα ήταν ο Δημήτρης Απλούμπης, ταβερνιάρης κι αυτός, που διατηρούσε το
γνωστό «Μικράκι» στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, προς του Γκύζη. Ήταν από τους τύπους
της Αθήνας που ήξερε να μιλά όμορφα και να αφηγείται πολλά γεγονότα που έζησε
στην πρωτεύουσα, πριν και μετά τον Πόλεμο και την Κατοχή.

Ένας άλλος πελάτης, από τους στυλοβάτες της ταβέρνας, ο Ηπειρώτης την καταγωγή
Γρηγόρης Δούκας, μιλά κι αυτός για τα παλιά και αφηγείται πάντα με ωραίο
τρόπο, τα πέτρινα χρόνια που έζησε στην Κόνιτσα. Άνθρωποι απλοί, λαϊκοί, αλλά
και πολλοί επώνυμοι, περνούν όμορφα στο ταβερνάκι του «Δρίτσα» που εκτός από
καλό κρασί διαθέτει και καλή κουζίνα. Στην υποδοχή και το σέρβις η κυρία Κούλα
Δρίτσα, η κόρη της Μάγδα, ο Κώστας Δρίτσας (γιος του αξέχαστου ιδιοκτήτη
Χρήστου) και ο γαμπρός Αντώνης Καλανδράκης.

Το μενού: Μπακαλιάρος σκορδαλιά. Μαρίδα ή γαύρος. Σαγανάκι τυρί με
ντομάτα, κολοκυθάκια, μελιτζάνες, πατάτες τηγανητές, φάβα, φασόλια πιάζ,
χταπόδι, καλαμάρι φρέσκο και ψάρια φρέσκα από καΐκια της Ραφήνας. Επίσης:
λουκάνικο σχάρας χωριάτικο, μπιφτέκια, μπριζόλες.

Επιδόρπια: Χαλβάς μπακάλη και σιμιγδαλένιος, γιαούρτι με κυδώνι τριφτό
και μπακλαβάς.

Λαϊκή ταβέρνα «Ο Δρίτσας», Ηρακλείου και Ηφαίστου 18 (Μεταμόρφωση Χαλανδρίου,
στο τέρμα των Λεωφορείων). Τηλέφωνο 6398.181. Ανοιχτό κάθε βράδυ και Κυριακή
μεσημέρι. Κλειστό: Κυριακή και Δευτέρα βράδυ.