ΜΑΤΙΕΣ Ες αύριον…

Έβγαλα από το συρτάρι μου το εκλογικό μου βιβλιάριο και το κοιτάζω, σχεδόν με
τρυφερότητα: το ‘χω στα χέρια μου, 43 ολόκληρα χρόνια ­ από το 1957! Γυρίζω
τις σελίδες του, με τις σφραγίδες και τις υπογραφές: για πρώτη φορά ψήφισα
στις 5-4-1959. Αύριο θα ψηφίσω για 34η. Και την Τρίτη, την Τετάρτη θα πρέπει
να πάω στο Πρωτοδικείο, για να του προσθέσω μερικά φύλλα ακόμη. Πράγμα που έχω
ξανακάνει, το 1985…

Σαράντα (σαράντα ένα για την ακρίβεια) χρόνια… φούρναρης και εκλογική
αναμέτρηση σαν και τούτη, της 9ης Απριλίου 2000, δεν έχω ξαναζήσει! Πίσω από
τη φασαρία των μεγαφώνων, τα φλας των φωτογράφων, τα τηλεοπτικά συνθήματα, τις
συζητήσεις, τις συγκρούσεις, τις υποσχέσεις, τους απολογισμούς, τις ομιλίες,
τις περιοδείες, τις συνεντεύξεις, τις σφυγμομετρήσεις, μια ατέλειωτη
σιωπή: κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει ποια θα είναι, τελικά, η λαϊκή
ετυμηγορία! Τα πάντα θα παίζονται ως την τελευταία ώρα! Γιατί ένα κρίσιμο
τμήμα των εκλογέων, κρατάει το στόμα του κλειστό. Και καλά κάνει.

Λέγεται και γράφεται, όλον αυτόν τον καιρό ­ αφάνταστα μεγάλη, χωρίς
προηγούμενο, κουραστική και ψυχοφθόρα προεκλογική περίοδος ­, ότι «το ματς θα
είναι ντέρμπι». Δεν συμφωνώ. Η έκβαση ενός ντέρμπι, πολύ συχνά, κρίνεται από
ένα λανθασμένο σφύριγμα του διαιτητή, από έναν τραυματισμό, από μια ξαφνική
διείσδυση του Ντέμη, του Ζάχοβιτς ή του Βαζέχα στην αντίπαλη περιοχή, από μια
κακή έξοδο του τερματοφύλακα.

Εδώ δεν έχουμε τίποτα τέτοιο. Δεν θα διαδραματίσει ρόλο, δηλαδή, το σφάλμα, το
τυχαίο γεγονός, η δεξιοτεχνία, η κακή εκτίμηση μιας «φάσης».

Ρόλο θα διαδραματίσει μόνον η απόφαση του ψηφοφόρου, που, κατά τη γνώμη μου,
είναι ήδη ειλημμένη.

Ο ελληνικός λαός, το πιστεύω, είναι πολύ ώριμος. Είναι σοφός λαός. Και, κάθε
φορά, είτε μας αρέσει το εκλογικό αποτέλεσμα είτε όχι, ψηφίζει σωστά. Αφού
ζυγίσει προηγουμένως τα πράγματα, εκατό φορές. Ο ελληνικός λαός έχει τραβήξει
πολλά και «δεν μασάει». Ούτε παρασύρεται. Και είναι έτοιμος όταν βρεθεί
πίσω από το παραβάν. Δεν τον καθοδηγεί η στιγμή. Δεν τον καθοδηγεί το θυμικό
του. Τον καθοδηγεί μόνο το μυαλό του.

Ειπώθηκε και γράφτηκε, κατά κόρον, ότι το «ντιμπέιτ» θα παρέσυρε κάποιους
αναποφάσιστους ψηφοφόρους, προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Δεν πρόκειται,
απλώς, περί πλάνης. Πρόκειται περί ύβρεως. Τι είναι ο ελληνικός λαός, για να
παρασυρθεί από μια φράση, από μια γκριμάτσα, από ένα ευφυολόγημα; Δεν γνωρίζει
τον Σημίτη, δεν γνωρίζει τον Καραμανλή; Χρειάζεται και τα κόλπα της
τηλεόρασης, για να σχηματίσει ακριβή άποψη;

Ξαναλέω: ο ελληνικός λαός είναι πολύ ώριμος. Ξέρει ότι οι αυριανές εκλογές
είναι κρίσιμες. Δεν πρόκειται να χαρίσει την ψήφο του. Ούτε να την πετάξει. Θα
κάνει το καθήκον του, πάνω από την κάλπη, κοιτάζοντας μπροστά. Και η
ετυμηγορία του, σίγουρα, θα είναι για το συμφέρον του τόπου.

Ες αύριον, λοιπόν…