ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η άνοιξη που ξετρελαίνει

Κάθομαι στο γραφείο και… δεν κάνω τίποτα (ελπίζω να μη με διαβάσει ο
διευθυντής μου!). Ατενίζω αφηρημένη τον απέναντι τοίχο, αλληλοκοιτιέμαι
αδιάφορα με τον κομπιούτερ, σαχλαμαρίζω με τη… συμπάσχουσα συνάδελφο του
διπλανού γραφείου και ρίχνω συχνές ματιές έξω από το παράθυρο ­ αναζητώντας
διαρκώς αφορμές και προφάσεις για να το σκάσω.

Να περπατήσω στους πεζόδρομους που ξεχειλίζουν από κόσμο, να χαζέψω στις
βιτρίνες με τα ροζ, γαλάζια, μοβ και σμαραγδιά αραχνοΰφαντα ρούχα, να πιω
«φρέντο» καφέ στην πλατεία, να ακούσω τους αυτοσχέδιους μουσικούς της Ερμού,
να «μυρίσω» στον αέρα το καλοκαίρι που έρχεται (έστω και μαζί με λίγο…
διοξείδιο του άνθρακα)…

«Μη σας προβληματίζει ούτε να σας ανησυχεί», λένε οι δάσκαλοι σε μας, τους
σπαστικούς γονείς, κάθε τέτοια εποχή. «Με το που μπαίνει η άνοιξη, τα παιδιά
αρχίζουν να βαριούνται το διάβασμα, αισθάνονται κουρασμένα από το χειμώνα,
θέλουν να βγουν έξω να παίξουν. Είναι φυσικό. Τα ξετρελαίνει η άνοιξη».

Κάπως έτσι κι εμείς, ξετρελαμένοι από το πανηγύρι της φύσης, σερνόμαστε από τα
φορτωμένα διαμερίσματά μας στα πνιγηρά γραφεία μας, ενώ το μόνο που πραγματικά
θέλουμε είναι να τρέξουμε στη θάλασσα ή να λιαστούμε ξαπλωμένοι στο γρασίδι.
Παρακολουθούμε βαρετά ντιμπέιτ από τον καναπέ και ακούμε θλιβερούς υποψηφίους
σε επαναλαμβανόμενους μονολόγους, όταν καιγόμαστε ψυχή τε και σώματι να
αποδράσουμε σε κάποιο αιγαιοπελαγίτικο νησάκι.

Δύσκολα νομίζω ότι θα εύρισκε ο κ. Σημίτης χειρότερη εποχή ­ από καθαρά άποψη
ανθρώπινης φυσιολογίας ­ για να προκηρύξει πρόωρες εκλογές!