Η λαχτάρα για ένα παιδί

Με αφορμή την περίπτωση του μικρού Ανδρέα από την Κύπρο, ο κ. Νικόλαος
Μανιάς, μαιευτήρας και γυναικολόγος, από την Αθήνα, παρατηρεί:

«Η ανθρωπιά, η αξία για τη διάσωση έστω και της μιας ζωής και η κοινωνική
αλληλεγγύη νομίζω ότι όλους μάς γεμίζουν ελπίδα.

Σκέφτομαι όμως τα εκατοντάδες ή και χιλιάδες αγέννητα παιδιά που δεν θα δουν
ποτέ το φως της ζωής, αν η επιστήμη δεν τους βοηθήσει. Πρόκειται για τους
συμπολίτες μας που λαχταράν να αποκτήσουν ένα παιδί αλλά, έχοντας κάποιο
πρόβλημα υπογονιμότητας, ο μόνος τρόπος να το αποκτήσουν είναι η εξωσωματική
γονιμοποίηση. Τι κάνουμε εμείς ως ευαίσθητη κοινωνία για τους ανθρώπους
αυτούς, που σήμερα με την επανάσταση στην εξέλιξη της θεραπείας της
υπογονιμότητας είναι πάρα πολλοί; Πώς τους βοηθάμε; Εδώ είναι θέμα τύχης του
ζευγαριού. Εάν τύχει να έχει ως ασφαλιστικό ταμείο το Δημόσιο ή κάποιο άλλο
“ευγενές” Ταμείο, όπως ΟΤΕ, τράπεζα κ.λπ., τότε τα φάρμακα που απαιτεί η
θεραπεία τα χορηγεί το Ταμείο. Πρόκειται για ένα ποσό 150.000 – 500.000 δρχ.,
περίπου, για κάθε μήνα θεραπείας, που θα οδηγήσει περίπου ένα στα τρία
ζευγάρια, κατά μήνα, στην απόκτηση ενός υγιέστατου παιδιού.

Εάν όμως το άτυχο ζευγάρι έχει ως ασφαλιστικό φορέα το ΙΚΑ, δηλαδή ανήκει στην
πλειοψηφία των Ελλήνων εργαζομένων, τότε δεν “δικαιούται να αποκτήσει παιδί”
με την κοινωνική βοήθεια όλων μας και πρέπει να πληρώσει από το υστέρημά του
τα φάρμακα ή να αναβάλει τη θεραπεία για πολλούς μήνες, μέχρι να μαζέψει τα
χρήματα. Στο άγχος της αβεβαιότητας της επιτυχίας της μεθόδου προστίθεται τώρα
και το οικονομικό άγχος.

Όλα τα Ταμεία (και το ΙΚΑ) δίνουν ένα επίδομα για τα έξοδα της εξωσωματικής
γονιμοποίησης που χωρίς τα φάρμακα αντιπροσωπεύει περίπου μόνο το 1/5 του
πραγματικού κόστους. Θα πρέπει και αυτό να προσαρμοσθεί για να έχει κάποια
σχέση με την πραγματικότητα. Το ΤΕΒΕ, προς τιμήν του, τελευταία χορηγεί τα
φάρμακα στους ασφαλισμένους του».