Ώδινεν όρος…

Με την περιώνυμη τηλεοπτική αναμέτρηση των κ.κ. Σημίτη και Καραμανλή και τις
προηγηθείσες συνεντεύξεις τους στα Μ.Ε., επιβεβαιώθηκε η, ήδη γνωστή, πλαδαρή,
περίπου ταυτόσημη, θέση των δύο μεγάλων κομμάτων για την εξωτερική πολιτική,
αλλά και για πολυποίκιλα θέματα της «καθημερινότητας». Οι όποιες διαφορές τους
αφορούν σε αποχρώσεις.

*Από την τηλεοπτική αυτή αντιπαράθεση των δύο ηγετών και, γενικότερα, από την
προεκλογική δραστηριότητα, μου προέκυψαν, ή, ακριβέστερον, μου εμπεδώθηκαν
αξιοσημείωτες, νομίζω, διαπιστώσεις:

* Νοθευμένη παρουσιάσθηκε η δημοκρατική ευαισθησία ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας,
που μετά από τόσα «νάζια» δέχθηκαν μεν να (συν)ομιλήσουν, όχι όμως με άμεσο
διάλογο και κυρίως χωρίς τη συμμετοχή των λοιπών αρχηγών των κοινοβουλευτικών
κομμάτων. Επίσης, περίεργο ότι και οι δημοσιογράφοι συμμέτοχοι της
«παράστασης» έστερξαν σ’ αυτόν τον ρόλο. Άλλωστε, συμμετοχή και των υπολοίπων
κοινοβουλευτικών θα ‘χε, αυτονοήτως, προσδώσει ζωντάνια και εμπλουτίσει το
θεματολόγιο της «συζήτησης», ζωογονώντας έτσι ένα «δρώμενο», που, γενικά,
κινήθηκε σε πομπικά «επικήδειους» ρυθμούς…

* Επί της ουσίας: Υπό την πίεση των ταχύτατων διεθνών οικονομικών και
διπλωματικών εξελίξεων τα δύο κόμματα βαθμιαίως ομογενοποιούνται ιδεολογικά,
συγκλίνουν επί ταυτώ, συμβάλλοντας σε πληκτικό ομοιομορφισμό της πολιτικής
ζωής. Οι σοσιαλδημοκράτες και άλλοι αριστεροί κατανοούν πλέον την αξία της
οικονομικής ανάπτυξης και της συνακόλουθης (;) «ελεύθερης οικονομίας». Ενώ οι
φιλελεύθεροι και οι δεξιοί, γενικότερα, παραδέχονται ανετότερα ως ισότιμες
παραμέτρους του κοινωνικού και κρατικού γίγνεσθαι τον εργαζόμενο, τον
επιχειρηματία και το πρωτείο της σημασίας του κέρδους (το φαινόμενο, βεβαίως,
παλαιότερο, αλλά βαθμιαίως εντεινόμενο). Ωστόσο, πολύ απέχουμε από του να
θεωρηθούν αυτές οι τάσεις αποκρυσταλλωθείσες. Ανά πάσαν στιγμή ελλοχεύουν
εντάσεις και βίαιες ανατροπές. Πάντως στη σημερινή συγκυρία, στην περιορισμένη
εκείνη της χώρας μας, είναι σαφής η ιδεολογική σύγκλιση τουλάχιστον των δύο
μεγάλων παρατάξεων· των δύο μονομάχων των επικείμενων εκλογών. Κατά συνέπειαν
ο πολίτης θα εκλέξει βάσει παραταξιακής νομιμοφροσύνης· της έξωθεν περί των
πρωταγωνιστών μαρτυρίας· της εικαζομένης, ή δοκιμασμένης ικανότητάς τους να
διαχειρισθούν εξουσία. Και πάντα, σε κάποιο βαθμό, ιδίως στην περιφέρεια,
σύμφωνα με ιδιοτελή πελατειακά κριτήρια.

* Στις ανωτέρω εκτιμήσεις αρμόζει να συνυπολογισθεί και η «συμμαχική» επιρροή.
Με κάποια υπεραπλούστευση, που όμως δεν απέχει της ουσίας, θα επισήμαινα το
προφανές: ότι η οικονομική πολιτική της Ελλάδας όλο και περισσότερο, θεσμικά
θα ‘λεγα, θα καθορίζεται στις Βρυξέλλες. Ενώ η επί των εξωτερικών θα συνεχίσει
επιτεινόμενα να σχεδιάζεται στην Ουάσιγκτον. Πού είναι λοιπόν η ανεξάρτητη και
ισχυρή Ελλάδα, για την οποίαν διακηρυκτικά κομπάζει ο Πρωθυπουργός;

Σε κραυγαλέα αντίθεση η Τουρκία πέτυχε να διατηρήσει έντονο τον εθνικό,
τουρκοκεντρικό χαρακτήρα των αποφάσεών της και παράλληλα να ‘ναι σεβαστή στις
δύο όχθες του Ατλαντικού.

* Όμως, η έξωθεν καθοδήγηση· η χλιαρή κενολόγος θέση των κομμάτων για τα
ελληνοτουρκικά· η αμαρτωλή ατονία των ηγετών για τους εξοπλισμούς· η υφέρπουσα
κόπωση του λαού και έλξη του από τον πάσης φύσεως τζόγο, όλα, αποφρονηματίζουν
τους Έλληνες και στομώνουν την αγωνιστικότητά τους. Αποτέλεσμα να
αποθρασύνεται ο εχθρός και να ενθαρρύνονται για πιέσεις οι άσπονδοι φίλοι.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Βουλή της τετραετίας ο κ. Καραμανλής, αν και
γενικά θορυβωδώς λαλίστατος, ουδέποτε ζήτησε συζήτηση αρχηγών εκτός ημερησίας
διατάξεως για τους εξοπλισμούς. Περιοριζόταν «σεμνά» σε παρεμβάσεις συνεργατών
του στην «αθέατη» Επιτροπή Εξωτερικών. Σε κανένα μέρος του κόσμου δεν θ’
απεφεύγετο συνεχώς συζήτηση στην Ολομέλεια για τη σκανδαλώδη καθυστέρηση, επί
πενταετία από τα Ίμια, της ζωτικής παραγγελίας προμήθειας και ηλεκτρονικού
εξοπλισμού των περίφημων μαχητικών αεροσκαφών. Από τους 300 βουλευτές μόνον ο
κ. Τσοβόλας και ελάχιστοι μεμονωμένοι άλλοι, φωτεινές εξαιρέσεις, μιλούσαν για
τα εθνικά θέματα με ζήλο, σαφήνεια και γνησιότητα. Προφανώς υπήρξε σιωπηρή
διακομματική συναίνεση…

* Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι ο λαός ευρίσκεται σε δίλημμα εκλογής μεταξύ
ισοδυνάμως υπολειπομένων των στιγμών ηγετών.