ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι λέξεις έχουν ψυχή

Χτυπάει το τηλέφωνο. Θέλει μόνο να δυναμώσει τη φωνή στο κασετόφωνο για ν’
ακούσω μουσική. Είναι στο αυτοκίνητο και πάει σπίτι για μια ανάσα. Ακούει
Σελίν Ντιόν, λατρεύει τη φωνή της, αλλά δεν έχει χρόνο να ανακαλύψει κι άλλες
φωνές εξίσου ενδιαφέρουσες. Κι ας λένε «λάθος» τραγούδια, όπως η Λόρα
Μπράιτμαν και η Μέισι Γκρέι, για παράδειγμα. Τέλος πάντων. Αφού είναι
ενθουσιασμένος δεν θα του το χαλάσω.

Οι ώρες που μεσολαβούν είναι χωρίς ήχο. Έχουν πληροφορίες, εικόνες,
διευκρινίσεις, υποφέρουν από πιεστική αναμονή, όμως προσπερνούν γκρίζες και
αναμενόμενες. Σχεδόν υπνωτιστικές πλέουν ακίνητες μέσα σε μια φαινομενική
κατάσταση κινητικότητας.

Είναι ακίνητες αλλά γεμάτες. Έχουν τηλεοπτικά σποτ με χιλιάδες σημαίες και
πρόσωπα στις αφίσες. Ούτε στο Web δεν ξεφεύγεις. Ξαφνικά πέφτω επάνω σε
καρδούλα με τα αστέρια της Ευρώπης, κάνω κλικ, και εμφανίζεται… (Χριστέ
μου!) το πρόσωπο αρχηγού κόμματος που θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Οι λέξεις
που θέλουν να με πείσουν, ξεφυτρώνουν παντού. Η ώρα γλιστράει απαλά στην
επιφάνειά τους.

Μετά περνάει ξανά στον αιφνιδιασμό. Αυτήν τη φορά όχι με ήχους, αλλά λέξεις.
Τις λέξεις του Ηλία Σιμόπουλου. Που είναι πληθωρικές και πληθωριστικές.

«Οι λέξεις έχουν ψυχή.

Γεννιούνται, πεθαίνουν, όπως οι άνθρωποι.

Όταν η καταιγίδα της έμπνευσης, ελαφριά γαλανή, διαπερνά τους πόρους των,
ξαναζούν.

Εγκαταλείπουν τα νεκροταφεία των λεξικών, γίνονται μουσική, μιλούν ή
σωπαίνουν.

Όμως, του κάκου θ’ αναζητήσεις κάτω από τη μαγεία των ενδυμάτων τους ή τη
μεθυστική γοητεία των ήχων ­ την ψυχή τους!»

Τις βάζω στο μικροσκόπιο τις λέξεις των εκλογών και βλέπω την ψυχή τους να
χάνεται…