Η Ελλάδα του φωτός

Το Παγκόσμιο Σαλόνι Τουρισμού στην Πόρτα των Βερσαλλιών, στο Παρίσι,
έκλεισε τις πύλες του κι άνοιξαν, εν μέρει και εξαιτίας του, οι πόρτες του
τουρισμού για την Ελλάδα.

Η μαζική προσέλευση των 100.000 και πλέον επισκεπτών (επαγγελματιών του χώρου
και ιδιωτών) που πέρασαν, κατά το τετραήμερο της διάρκειας του Σαλονιού, από
τα ελληνικά περίπτερα, έδωσαν εκείνη την ώθηση, που χρειάζεται πάντα αυτή την
εποχή ο τουρισμός, για να κλείσουν οι τελευταίες συμφωνίες.

Ένα καρναβάλι βενετσιάνικο κυκλοφορούσε με όργανα, δίνοντας τη νότα της
γιορτής στους διαδρόμους του Σαλονιού. Πολλές χώρες είχαν να προσφέρουν τα
αξιοθέατά τους, αλλά καμία δεν είχε τις ακρογιαλιές της Ελλάδας.

Αυτές οι κεντημένες δαντέλες της γης στου «γλαυκού το γειτόνεμα» αποτελούσαν
τον μαγνήτη για τους ξένους.

Εκτός από το κεντρικό περίπτερο του ΕΟΤ, με επικεφαλής την έμπειρη όσο και
αεικίνητη Άννα Ηλιοκρατείδου, περίπτερο ξεχωριστό είχαν φέτος: η Κεντρική
Μακεδονία (που περιλαμβάνει τους Νομούς Θεσσαλονίκης, Χαλκιδικής, Κιλκίς,
Πιερίας, Πέλλας, Ημαθίας και Σερρών), το μικρό αλλά ιαματικό Λουτράκι, η
Ήπειρος (για πρώτη φορά), η Ζάκυνθος, η Κύπρος και η Λευκάδα.

Η Χαλκιδική γοήτευε με το ήρεμο τοπίο της και τις αραιοκατοικημένες παραλίες
της. Ο συνδυασμός του πράσινου και του γαλάζιου, όπου κολυμπάς δηλαδή, όπως
και στη Θάσο, κάτω από τη σκιά των πεύκων, αντιστρατεύεται τη διαίρεση του
εκλογικού σώματος στα χρώματα αυτά.

Η Λευκάδα είχε ένα πρόβλημα σωστής ονομασίας. Οι Γάλλοι τη γράφουν Leukas, ενώ
υπάρχει το όνομα Λευκάδιος (Lafkadio στα γαλλικά), που εκτός από τον
πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος του Ζιντ στα «Υπόγεια του Βατικανού»
(μεταφρασμένο και στη γλώσσα μας), είναι και το όνομα του Λευκάδιου Χερν, που
ανακάλυψε για τη Δύση την Ιαπωνία. Ο Χερν θεωρείται από τους Ιάπωνες κάτι σαν
τον δικό μας Διονύσιο Σολωμό. Το σπίτι όπου γεννήθηκε η μάνα του στα Κύθηρα
είναι κάτω από ιαπωνική προστασία, ενώ το νησί όπου γεννήθηκε ο ίδιος ο
Λευκάδιος, η Λευκάδα, είναι ακόμα σχετικά άγνωστο στις μάζες των Ιαπώνων
τουριστών. Σωστή γραφή της Λευκάδας στα γαλλικά θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, το
Lefkas.

Η Λευκάδα λοιπόν, η πανέμορφη και η δημοκρατική, ήταν άλλοτε πολύ γνωστή λόγω
Ωνάση. Τώρα ψάχνει να βρει το στίγμα της στον παγκόσμιο τουρισμό και νομίζω
πως θα τα καταφέρει. Η παρουσία της, εξάλλου, στο Σαλόνι δείχνει και τη
διάθεση του νομάρχη (πρώην δημάρχου για τρεις τετραετίες) προς την κατεύθυνση
αυτή.

«Δεν ξέραμε πως οι Γάλλοι είναι τόσο ζεστοί ως άνθρωποι», μου έλεγε η υπεύθυνη
του λευκαδίτικου περιπτέρου, μια ωραία γυναίκα της γενιάς του 1-1-4. «Πρώτη
φορά ερχόμαστε ως νομός-νησί που είμαστε στο Παρίσι και μου έκανε εντύπωση ο
φιλελληνισμός τους. Η Λευκάδα ήταν ταυτόσημη γι’ αυτούς με τον Ωνάση και τη
Μαρία Κάλλας (όπου και τραγούδησε το 1984 για τους Λευκαδίτες). Όταν τους
λέγαμε όμως ότι είναι και το νησί όπου γεννήθηκε ο Αλέξανδρος Παναγούλης (οι
περισσότεροι τον ήξεραν από το βιβλίο της Οριάνας Φαλάτσι), το ενδιαφέρον τους
μεγάλωνε».

Η Ελλάδα εμφανίστηκε φέτος πολύ δυναμωμένη στο παρισινό Σαλόνι. Οι
τουρ-οπερέιτορς, οι εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων, γενικά όλοι οι
επαγγελματίες του τουρισμού, εξήγησαν αυτή την εμφάνιση ως προοίμιο της
ένταξης της χώρας στη ζώνη του ευρώ. «Η Ελλάδα επιτέλους ξύπνησε», έλεγαν.

Και φέτος, μία από τις μεγάλες απούσες χώρες ήταν η Τουρκία. Έτσι, όλες οι
συμφωνίες για τα σκάφη και τον ελλιμενισμό τους κλείστηκαν κατά προτεραιότητα
μ’ εμάς.

Chez l’ habitant (αυτό που αποκαλούμε εμείς «ενοικιαζόμενα δωμάτια») ήταν το
αίτημα των περισσότερων Γάλλων. Λίγοι ρωτούσαν για κάμπινγκ ή για ξενοδοχεία.
Υπάρχει μια παράδοση στη Γαλλία που λέει ότι για να καταλάβεις καλύτερα το
μέρος όπου πας, πρέπει να συγκατοικήσεις με τους ντόπιους.

Για τους επισκέπτες, η έκπληξη ήταν το επιβλητικό περίπτερο της Κεντρικής
Μακεδονίας. Με την παρουσία του νομάρχη που δεν έπαυε να κάνει και χρέη
ξεναγού. Κατά κανόνα, οι Γάλλοι γνωρίζουν καλύτερα τις Κυκλάδες, την
Πελοπόννησο και την Κρήτη. Τη Μακεδονία, εν πολλοίς, την αγνοούν.

Βλέποντας, λοιπόν, στις αφίσες και στα διαφημιστικά φυλλάδια τις ομορφιές της,
τον πολιτισμό της, τον ορεινό (χειμερινό) τουρισμό, ανακαλούσαν μνήμες από το
Βυζάντιο που λειψά γνωρίζουν, ενώ παθιάζονταν για τον θρησκευτικό τουρισμό. Το
Άγιον Όρος.

Διότι ο Γάλλος, όπως και οι περισσότεροι πολίτες της Ε.Ε., δουλεύουν σαν
σκυλιά ένδεκα μήνες τον χρόνο, για να περάσουν όμορφα τον μήνα των διακοπών
τους. Όλο τον χρόνο, στο βροχερό και γκρίζο Παρίσι, ονειρεύονται, όπως λέει
και η κυρία Ηλιοκρατείδου, τον «ήλιο τον ηλιάτορα».

Δεν είναι μοναδικό το Σαλόνι του Παρισιού τέτοια εποχή. Παράλληλα Σαλόνια
άνοιξαν τις ίδιες ημέρες στο Γκέτερμποργκ της Σουηδίας, στο Μόναχο και στην
Πράγα. Όμως, το Παρίσι μετρά ανακλαστικά. Η Πόλη του Φωτός ψάχνει τη χώρα του
φωτός, που είναι η πατρίδα μας.