ΠΡΟΣΩΠΑ Η εκδίκηση των ευνούχων

«Μην ψηφίσετε ούτε άνδρα ούτε γυναίκα. Ψηφίστε έναν ευνούχο». Μ’ αυτό το
σύνθημα, ο Σαμπνάμ Μοζί έγινε ο πρώτος ευνούχος βουλευτής της Ινδίας.

Σαμπνάμ Μοζί. «Η νίκη δεν μπορεί να με κάνει να ξεχάσω τα χρόνια της ταπείνωσης»

Ο Σαμπνάμ ορκίσθηκε τη Δευτέρα στο περιφερειακό κοινοβούλιο του κρατιδίου
Μάντυα Πραντές, στο Μποπάλ. Η νίκη του θεωρείται από τους αναλυτές απάντηση
του λαού στην αδιαφορία, την αναποτελεσματικότητα και τη διαφθορά των
πολιτικών. Το βασικό προεκλογικό επιχείρημά του ήταν ότι, επειδή δεν έχει ούτε
θα αποκτήσει οικογένεια, δεν έχει λόγο να είναι διεφθαρμένος και τίποτε για το
οποίο να ξοδεύει χρήματα. «Μόνον οι ευνούχοι, η ζωή των οποίων είναι όλη ένα
μαρτύριο, μπορούν να βοηθήσουν τους πιο φτωχούς», λέει ο Σαμπνάμ, ο οποίος
κέρδισε 40.000 ψήφους, περισσότερους απ’ ό,τι οι υποψήφιοι του δεξιού
Μπαρατίγια Τζανάτα και του Κόμματος του Κογκρέσου μαζί. «Κάνω κοινωνικό έργο
στην περιφέρειά μου εδώ και 16 χρόνια», προσθέτει για να εξηγήσει το
αποτέλεσμα. «Ο κόσμος κατάλαβε ότι κάνω καλή δουλειά… Η νίκη αυτή είναι μια
ρεβάνς, αλλά δεν μπορεί να με κάνει να ξεχάσω τα χρόνια της ταπείνωσης».

Οι ευνούχοι (χίζρας, ανίκανοι στα ουρντού) αριθμούν στην Ινδία 1,2 εκατομμύριο
και απέκτησαν δικαίωμα ψήφου μόλις το 1994. Αποτελούν ωστόσο μια πολύ παλιά
ομάδα ­ εμφανίσθηκαν στα 1520 στην αυλή του βασιλιά Μπαμπάρ για να
προστατεύουν τη βασίλισσα (και να εξασφαλίζουν την πίστη της σ’ αυτόν) όταν
έλειπε. Σήμερα ζουν σε ξενώνες σε όλη την Ινδία, κυρίως στη Βομβάη. Οι
περισσότεροι απήχθηκαν και ευνουχίσθηκαν όταν ήταν παιδιά ή έφηβοι. Κερδίζουν
χρήματα τραγουδώντας και χορεύοντας σε γάμους (πολλές φορές επιβάλλοντας
εκβιαστικά την παρουσία τους) καθώς και από την πορνεία και έχουν γενικά κακό
όνομα. Σύμφωνα με αναλυτές, η εκλογή του Σαμπνάμ φανερώνει ότι η κοινωνία των
πολιτών ωριμάζει στην Ινδία.

Ο Σαμπνάμ, ο οποίος είναι γύρω στα 40, γεννήθηκε σε μια μεσαία οικογένεια
Βραχμάνων ­ ο πατέρας του ήταν αστυνομικός επιθεωρητής. Εγκατέλειψε το πατρικό
του στα 11 και δεν είναι σαφές αν τον παρέδωσαν στους ευνούχους ή αν το
έσκασε, όπως ο ίδιος επιμένει. Στα 18 του πήγε στο Δελχί, έμαθε να χορεύει,
έπαιξε σε δύο κινηματογραφικές ταινίες και τραγουδούσε και χόρευε σε γάμους,
πριν αρχίσει να ασχολείται με την κοινωνική εργασία. «Επέστρεψα σπίτι μου δύο
φορές, αλλά δεν με δέχθηκαν», αφηγείται. «Είμαστε ανάπηροι, ο κόσμος μας είναι
διαφορετικός, δεν μπορείτε να καταλάβετε…»”

Τι θα προσπαθήσει ο Σαμπνάμ στη βουλευτική του θητεία, είναι ακόμη άγνωστο. Το
Μπαρατίγια και το Κογκρέσο σχεδιάζουν ήδη πώς θα τον εκτοπίσουν ­ τούτη τη
φορά όμως κατεβάζοντας δικούς τους ευνούχους υποψήφιους.