[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η Βουλή «κλείνει» με την ορκωμοσία, μεθαύριο, του Προέδρου της Δημοκρατίας
Κωστή Στεφανόπουλου. Και όλοι φυσικά ­ κόμματα και πολιτικοί ­ από την Τρίτη
θα τρέχουν με γρηγορότερους ρυθμούς προς άγραν ψήφων.

Όμως, άλλη μία φορά, το… τεφτέρι έμεινε με πολλά χρωστούμενα. Ούτε την
περίοδο που πέρασε, από τις εκλογές του ’96 έως τις εκλογές του προσεχούς
Απριλίου, η Βουλή τόλμησε να θεσπίσει αυστηρότερους κανόνες για τη διεξαγωγή
του προεκλογικού αγώνα.

Ό,τι ψηφίστηκε ήταν της τελευταίας στιγμής και, όπως παραδέχονται οι
περισσότεροι βουλευτές απ’ όλα τα κόμματα, αποτέλεσε φύλλο συκής για τις
τεράστιες σπατάλες των υποψηφίων.

Ορισμένοι απ’ αυτούς, αγνοώντας και υποτιμώντας το κοινό λαϊκό αίσθημα, έχουν
ξεκινήσει έναν πολυέξοδο προεκλογικό αγώνα, που όχι απλώς εξοργίζει τον απλό
πολίτη, αλλά και τους συνυποψηφίους τους, οι οποίοι ματαίως προσπαθούν με λίγα
εκατομμύρια να αντιπαρατεθούν στους «μεγάλους» του εκλογικού στίβου.

Ασφαλώς, ο Πρωθυπουργός θυμάται ότι πολύ ενωρίς ­ στο ΠΑΣΟΚ ­ πριν καν γίνει
το κόμμα του κυβέρνηση το ’81, σ’ εκείνο το μικρό πράσινο βιβλιαράκι του περί
«δομικής αντιπολίτευσης» είχε θέσει το πρόβλημα.

Και διακήρυσσε ο ίδιος αλλά και πολλοί φίλοι του ότι τη δημοκρατία δεν
εξυπηρετούν οι πολυδάπανες προεκλογικές καμπάνιες. Ορισμένοι μάλιστα απ’
αυτούς τους φίλους του που βρέθηκαν και στο ίδιο μετερίζι, στα χρόνια της
Δημοκρατικής Άμυνας (π.χ. ο Μάνος Δελούκας), έφταναν και στην… ακρότητα να
μην ανοίγουν πολιτικό γραφείο. Πήγαιναν στα χωριά το ’74 και μίλαγαν για το
ΠΑΣΟΚ, χωρίς να λένε το όνομά τους.

Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Κ. Σημίτης έδωσε προσωπικά μάχες γι’ αυτή την υπόθεση
στα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, προωθώντας μία περισσότερο συλλογική εμφάνιση του
κόμματος και όχι μία λογική πολυέξοδης προεκλογικής καμπάνιας.

Πέρασαν όμως τα χρόνια. Κυρίως μετά το ’89 οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ μπήκαν στη
λογική που είχαν παλιότερα μόνον τα στελέχη της Ν.Δ.: ακριβά πολιτικά γραφεία
και εκλογικά κέντρα, πολυέξοδα φυλλάδια, αμέτρητα σποτ στο ραδιόφωνο, ποτά με
την… οκά σε μπαρ και «ορθάδικα».

Κρίμα, στον απολογισμό της τετραετίας, να λέμε «κάθε πέρυσι και καλύτερα»!