Μεγάλο εμπόδιο η λογική του μονόδρομου

Ο ελληνικός λαός είναι σήμερα πιο ώριμος από ποτέ. Από τη Μεταπολίτευση και
μετά, για να μην πάμε παλιότερα, έχει συσσωρεύσει πολύτιμη πείρα, δοκιμάστηκαν
κόμματα, κυβερνήσεις, πολιτικές, έγιναν μικροί και μεγάλοι αγώνες. Πολλοί, οι
περισσότεροι, άκουσαν τα μεγάλα λόγια, τις προεκλογικές υποσχέσεις, άκουσαν
για «εθνικούς» στόχους, όπως της ΟΝΕ ή της ισχυρής Ελλάδας, αλλά και είδαν και
συνειδητοποίησαν τα αποτελέσματα: μεγαλύτερη ανεργία και φτώχεια, υποβάθμιση
του επιπέδου ζωής, είδαν τη χώρα μας τελευταία στον πίνακα της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, υποταγμένη στους ισχυρούς, με αυξανόμενους κινδύνους για τα κυριαρχικά
μας δικαιώματα και την ειρήνη στην περιοχή.

Το «δεν πάμε καλά» ή «δεν πάει άλλο» το συναντάμε παντού ανάμεσα στους
εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τις γυναίκες, τη νεολαία. Στις περιοδείες
και ομιλίες μας, στις επαφές μας με τον κόσμο σχεδόν κανείς από τους
ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. δεν υπερασπίζεται το κόμμα του και την
πολιτική του.

Απ’ ό,τι φαίνεται, με «κρύα καρδιά», περισσότερο από κάθε άλλη φορά,
σκέφτονται να ψηφίσουν το ένα ή το άλλο από τα δύο μεγάλα κόμματα. Πολλοί, αν
δεν ήταν υποχρεωτική η ψηφοφορία, δεν θα ψήφιζαν. Άλλοι, εκφράζοντας την
απογοήτευσή τους κύρια για τα κόμματα εξουσίας, μιλάνε ισοπεδωτικά για λευκό
και άκυρο.

Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο κομμάτι από τους απογοητευμένους ψηφοφόρους συμφωνάει
με αρκετές από τις προτάσεις του ΚΚΕ, καταλαβαίνει ότι είναι συμφέρουσες για
τον λαό και τον τόπο.

Τι, λοιπόν, τους εμποδίζει να μετατοπισθούν και να ψηφίσουν ΚΚΕ; Η ευρέως
διαδεδομένη αντίληψη, ότι «τίποτα δεν γίνεται», ότι «δεν μπορούν να αλλάξουν
τα πράγματα». Η λογική του «μονόδρομου» είναι το μεγάλο εμπόδιο.

Η αντίληψη ότι δεν είναι ρεαλιστικός ένας «άλλος δρόμος» για τη χώρα και τους
εργαζόμενους, ότι το ΚΚΕ έχει ωραίες μεν προτάσεις και θέσεις, αλλά που δεν
μπορούν να πραγματοποιηθούν έχουν δημιουργήσει μια ψυχολογία δήθεν
«ρεαλισμού», μια ψυχολογία «μοιρολατρίας», πάνω στην οποία επενδύει ο
δικομματισμός και άλλες δυνάμεις για να κρατάνε εγκλωβισμένο ένα μεγάλο τμήμα
του ελληνικού λαού, που βλέπει την άσχημη κατάσταση, αλλά δεν αποφασίζει να
κάνει ένα βήμα μπροστά.

Το βασικό επιχείρημα όσων υποστηρίζουν τον λεγόμενο «ρεαλισμό» είναι η
λεγόμενη παγκοσμιοποίηση. Λένε στον λαό: ναι, δίκαιο έχετε που διαμαρτύρεστε
για τις συνεχιζόμενες και αυξανόμενες θυσίες, αλλά, βλέπετε, η
παγκοσμιοποίηση, ο ανταγωνισμός κ.λπ… μας αναγκάζουν να παίρνουμε αυτά τα
μέτρα. Λένε, επίσης: τι να κάνει μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, μπορεί να
σηκώσει το ανάστημά της στους ισχυρούς;

Εμείς, το ΚΚΕ, λέμε ότι μπορεί να αλλάξει η κατάσταση. Η Ιστορία δεν σταμάτησε
στο 2000. Οι εξελίξεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο ολόκληρο δεν
«πάγωσαν», όπως θέλουν να μας πείσουν όλοι αυτοί που έχουν συμφέρον από τη
συνέχιση της σημερινής κατάστασης. Η παλιότερη και η σύγχρονη ιστορία έχει
δείξει σε κάθε χώρα, σε κάθε ευρύτερη περιοχή, ότι η συσσωρευμένη πίκρα και
αγανάκτηση κάποτε ξεσπάει, ότι οι κοινωνικοί αγώνες και οι πολιτικές
ανακατατάξεις είναι αναπόφευκτες, ότι το δίκαιο των πολλών μπορεί να
επικρατήσει σε βάρος της εκμετάλλευσης και καταπίεσης από τους λίγους.

Εμείς, το ΚΚΕ, θεωρούμε ρεαλιστικό έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης της ελληνικής
κοινωνίας. Θεωρούμε ότι η πάλη ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο και τους ισχυρούς,
η πάλη κατά των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού μπορεί να φέρει αποτελέσματα,
μπορεί να αλλάξει τους πολιτικούς συσχετισμούς στη χώρα μας και γενικότερα
στην Ευρώπη, τα Βαλκάνια και αλλού.

Γι’ αυτό δεν ζητάμε μόνο την απόρριψη του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. στις προσεχείς
εκλογές. Ζητάμε ταυτόχρονα και την ενίσχυση του ΚΚΕ. Γιατί, κατ’ αρχήν,
χρειάζεται ένας ισχυρός πόλος αντίστασης και πάλης ενάντια στην επερχόμενη
λαίλαπα της μεταΟΝΕ εποχής και ενάντια στα σχέδια των «συμμάχων» μας για την
περιοχή. Χρειάζεται μια πραγματική και δυναμική αντιπολίτευση, μια ισχυρή
κοινωνική αντιπολίτευση. Και σ’ αυτό το ΚΚΕ μπορεί πολλά να συνεισφέρει.

Ταυτόχρονα, το ΚΚΕ, όχι μόνο προτείνει, αλλά και δουλεύει συγκεκριμένα για να
συγκροτηθεί μια πλατιά κοινωνικοπολιτική συμμαχία εκείνων των δυνάμεων που
προσβλέπουν σε έναν άλλο δρόμο, κόντρα στα συμφέροντα και τις επιλογές της
ΟΝΕ, και της «νέας τάξης πραγμάτων», σε μια πολιτική που θα στηρίζει τους
εργαζόμενους, τους μικρομεσαίους της πόλης και του χωριού. Μιλάμε για μια
συμμαχία κομμουνιστών και μη κομμουνιστών, που συμφωνάνε σε ένα τέτοιο δρόμο,
ανεξάρτητα από επί μέρους διαφορές, ή και ανεξάρτητα από τις απόψεις τους για
τον σοσιαλισμό.

Μιλάμε για ένα λαϊκό μέτωπο δυνάμεων, για ένα λαϊκό κίνημα, που μπορεί να
αλλάξει τους συσχετισμούς, να γίνει πλειοψηφικό και να ανοίξει τον δρόμο για
ριζοσπαστικές αλλαγές και εξελίξεις.

Ήδη τα πρώτα βήματα υποστήριξης, συσπείρωσης και συμπαράταξης με τα ψηφοδέλτια
του ΚΚΕ έχουν γίνει και μάλιστα με επιτυχία.

Μια μεγαλύτερη ενίσχυση του ΚΚΕ στις προσεχείς εκλογές θα επιταχύνει τις
διεργασίες και τις θετικές εξελίξεις στην υπόθεση αυτή, που αποτελεί τη μόνη
ρεαλιστική διέξοδο απέναντι στον δικομματισμό ή τον διπολισμό των κεντροδεξιών
ή κεντροαριστερών σχημάτων.

Ο Αντώνης Σκυλλάκος είναι γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ
και υποψήφιος βουλευτής.