Κουράγιο, γυναίκες!

Αυριανή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (σοσιαλιστικής έμπνευσης) που
υιοθετήθηκε επίσημα από τον ΟΗΕ το 1977. Πού βρίσκονται τα πράγματα σήμερα;
Στον νέο αιώνα;

Τρεις χιλιάδες χρόνια αγωνίζονται για μια θέση ισοτιμίας. Στα 2457 (πιστεύει η
Διεθνής Οργάνωση Εργασίας, ΟΙΤ) ότι η ισοτιμία αυτή θα έχει επιτευχθεί.
Κουράγιο, γυναίκες του κόσμου! Μόνο 457 χρόνια μείνανε!

Διότι ενώ στην Ισπανία, λόγου χάρη, (έτσι, παίρνουμε μια χώρα στην τύχη και
γιατί όχι την Ιταλία ή τη Γερμανία; Αν μας ρωτούσε κανείς, θα του απαντούσαμε
διότι εκεί, στην Ισπανία, έχουμε «δική» μας βασίλισσα, τη Σοφία), ενώ οι
γυναίκες αποτελούν το 55% του δικαστικού κλάδου, το 58% των εκπαιδευτικών, και
το 50,25% των υπαλλήλων του Δημοσίου, ενώ στα ΑΕΙ φοιτούν 813.000 γυναίκες και
μόνο 723.000 άντρες, η εκπροσώπησή τους στα διευθυντικά πόστα είναι σχεδόν
μηδενική.

Κάτι που συνάδει με ό,τι συμβαίνει και σε άλλες χώρες. Μόνο 3 στις 500 κεφαλές
των μεγαλύτερων αμερικανικών επιχειρήσεων είναι γυναίκες… Στην Αγγλία το
ίδιο: 30 γυναίκες μόνο στο προσωπικό των 100 σημαντικότερων εταιρειών, από τις
οποίες μόνο 4 με αποφασιστική εξουσία.

Ο Μη Κυβερνητικός Οργανισμός του WIDE (Women In Development Europe) μας δίνει
κι άλλα στοιχεία: Ενώ οι γυναίκες καλύπτουν το 67% των ωρών εργασίας του
πλανήτη, δεν εισπράττουν παρά το 10% της παγκόσμιας αμοιβής και δεν κατέχουν
παρά το 1% του κεφαλαίου.

Ενώ κάθε χρόνο δύο εκατομμύρια μικρά κορίτσια (στις μουσουλμανικές κυρίως
χώρες) υφίστανται το μαρτύριο της εκτομής (το ανάλογο της ανδρικής περιτομής).

Ποιες, όμως, είναι σήμερα οι αρχηγίνες κρατών; Στη Σρι Λάνκα η Sirimavo
Bandaranaike, που για τρεις δεκαετίες κυριάρχησε στην πολιτική ζωή του τόπου
της ­ υπήρξε και παλιότερα πρωθυπουργός ­ μετά την πρόσφατη επανεκλογή της,
τον περασμένο χρόνο, έχασε το δεξί της μάτι σε μια απόπειρα δολοφονίας, τον
Δεκέμβριο του 1999.

Στον Παναμά, η Mireya Moscoso κέρδισε τον αντίπαλό της ­ δηλαδή τον γιο
εκείνου του πραξικοπηματία στρατηγού που είχε εκτοπίσει τον σύζυγό της, τον
Arnylfo Arlas, το 1968, συγκεντρώνοντας το 44% των ψήφων. (Ίδιο ποσοστό με του
ΠΑΣΟΚ στις 9 Απριλίου, σύμφωνα με την εταιρεία δημοσκοπήσεων ΛΟΘ).

Για τη Mary Mc Aleese της Ιρλανδίας δεν υπήρξε μεγάλο το πρόβλημα, αφού
διαδέχτηκε γυναίκα πρόεδρο (τη γνωστή μας υπεύθυνη για τα ανθρώπινα δικαιώματα
στον ΟΗΕ, κυρία Μαίρη Ρόμπινσον). Αλλά η καθολική δικαστίνα Mc Aleese είναι η
πρώτη πρόεδρος που γεννήθηκε στο Μπέλφαστ, στη Βόρεια Ιρλανδία.

Ενώ για την πρόσφατα εκλεγμένη Φινλανδέζα Tarja Halonen («άθεη και ανύπαντρη
μάνα»), της περιέκοψαν τις εξουσίες αναθεωρώντας το Σύνταγμα από την 1η
Μαρτίου 2000.

Η Ερριέττα Διαβάτη (Henriette Diabate) δεν έγινε ακόμα πρωθυπουργίνα στην Ακτή
του Ελεφαντοστού (είναι μόνο αρχηγός της μείζονος αντιπολίτευσης και πρώην
υπουργός Πολιτισμού), αλλά σύμφωνα με τα προγνωστικά ­ τόσο μεγάλη είναι η
δημοτικότητά της ­ λίγο απέχει από την εξουσία.

Ας δούμε, όμως, τι συμβαίνει στον αραβικό κόσμο. Στα Κοινοβούλια (όπου
υπάρχουν) έχουμε τις εξής ποσοστώσεις γυναικών: 10,8% στο Ιράκ. 10% στην
Παλαιστίνη. 8,4% στη Συρία. 8,2% στο Σουδάν. 6,8% στην Τυνησία. 6,7% στο
Αλγέρι. 2,3% στον Λίβανο. 2,2% στην Αίγυπτο (ενώ ήταν το ποσοστό 8,9% το
1979).

Αντίθετα, στα Κοινοβούλια των Κουβέιτ, Κατάρ, Σαουδικής Αραβίας, Σομαλίας,
Τζιμπουτί και Ηνωμένων Εμιράτων δεν υπάρχει βουλευτίνες.

«Με φερετζέ, αλλά διόλου μουγγές», είναι ο τίτλος μιας εφημερίδας σχετικά με
τις πρόσφατες εκλογές στο Ιράν, όπου η γυναικεία ψήφος στερέωσε τους
εκσυγχρονιστές του Καταμί. Ωστόσο, ο Οδηγός (δηλαδή ο Πρόεδρος) κατά το
ιρανικό Σύνταγμα δεν μπορεί παρά να είναι άντρας. Ενώ για τον πρωθυπουργό
ορίζεται ως rejal, δηλαδή «σπουδαία προσωπικότητα» ή «πολιτική προσωπικότητα».
Το κακό είναι ότι στα ιρανικά η λέξη είναι αρσενικού γένους.

(Κι εγώ που είχα προφητέψει πριν από μερικά χρόνια ως μονομάχους της ελληνικής
πολιτικής αρένας τη Βάσω Παπανδρέου και την Ντόρα Μπακογιάννη! Αλλά δεν
γνώριζα τότε τα προγνωστικά του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, που μιλά για 500
ακόμα χρόνια αναμονής).

Ο φίλος μου και συνεργάτης της εφημερίδας μας Δημοσθένης Κούρτοβικ, σαν
βιολόγος που είναι, (όπως και συγγραφέας, δοκιμιογράφος και… φωτογράφος),
μου εξηγούσε κάποτε πώς συμπεριφέρεται μια κοινωνία πιθήκων: οι πίθηκοι
πιάνουν τα σύνορα του τόπου όπου ζητούν και από μοναχικές σκοπιές ο καθένας
ατενίζει, με το χέρι αντήλιο, το άγνωστο απ’ όπου περιμένει την εισβολή του
εχθρού.

Την ίδια στιγμή οι πιθηκίνες, εντός της ζώνης προστασίας των πιθήκων, ζουν,
γεννούν, ανατρέφουν τα παιδιά τους, αναπτύσσουν μεταξύ τους σχέσεις
κοινωνικές, πλένονται, μακιγιάρονται με μπανανόφλουδες, σπάνε ινδοκάρυδα και
δίνουν το γάλα τους στα πιθηκάκια, με δυο λόγια υφαίνουν τον κοινωνικό ιστό.

Οι πίθηκοι επιστρέφουν από τις «τσίλιες» τους μόνο το βράδυ, για να φάνε και
να πέσουν για ύπνο.

Αν έχει ματς στην τηλεόραση της ζούγκλας, το προτιμούν από το ζευγάρωμα.