Το λάθος ερώτημα

Όπως θα βεβαιώσει όποιος έστω και ελάχιστα κατανοεί τα μεθοδολογικά ζητήματα,
το κρισιμότερο βήμα στην αναζήτηση μιας απάντησης είναι η ορθή διατύπωση της
ερώτησης. Εάν η ερώτηση είναι λάθος, τότε η σωστή απάντηση στην ερώτηση είναι
τελικά και αυτή λάθος.

Την περασμένη εβδομάδα οι Φιλελεύθεροι κληθήκαμε να δώσουμε μια απάντηση στο
μοναδικό ουσιαστικά ερώτημα που υπάρχει στην πολιτική. «Τι να κάνουμε;». Οι
μετρήσεις κατέγραφαν εκλογική απήχηση του κόμματος, η οποία δεν επέτρεπε ούτε
καν να ελπίζουμε ότι θα μπορούσαμε να εκπροσωπηθούμε στη νέα Βουλή. Παράλληλα
όμως κανείς δεν αμφισβητούσε ότι το νεοσύστατο κόμμα είχε αποκτήσει υψηλό
δείκτη αξιοπιστίας, διέθετε ιδεολογικό οπλοστάσιο και μιλούσε τη γλώσσα της
αλήθειας μέχρις ωμότητας.

Έτσι, το δίλημμα προέκυπτε μάλλον αβίαστα για τους περισσότερους: ηρωική
κάθοδος με τις σημαίες ψηλά και τα ποσοστά χαμηλά ή συνεργασία με τη Νέα
Δημοκρατία, συνεργασία που θα εξασφάλιζε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και
κάποιον τομέα στον οποίο θα μπορούσε να παραχθεί έργο και να δοθεί δείγμα
γραφής των Φιλελευθέρων. Στο δίλημμα αυτό η σωστή απάντηση ήταν εύκολη. Ήταν
όμως αυτό το σωστό ερώτημα;

Οι Φιλελεύθεροι δημιουργήθηκαν επειδή ακριβώς η φιλελεύθερη ιδεολογία δεν έχει
πολιτικό εκφραστή. Η άλλοτε φιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία έχει μετατραπεί σε
συμμαχία λαϊκιστών, κρατικιστών και απολιτικών καρεκλοθήρων, στην οποία οι
ελάχιστοι φιλελεύθεροι πολιτικοί που απέμειναν λουφάζουν εν όψει επανεκλογής,
ελπίζοντας στην επόμενη ημέρα. Η πολιτική πρόταση της Ν.Δ. για την πορεία της
χώρας, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις διακηρυγμένες θέσεις των Φιλελευθέρων.

Το χάσμα που χωρίζει τα δύο κόμματα στην εξωτερική πολιτική, στον τομέα των
διαρθρωτικών αλλαγών, στη σάση τους απέναντι στον νεοεθνικισμό, στην
παγκοσμιοποίηση και τελικά στον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε
τον κόσμο που έρχεται, είναι αγεφύρωτο.

Όπως πολλές φορές οι Φιλελεύθεροι τονίσαμε, βρισκόμαστε πιο κοντά στον κ.
Σημίτη. Όχι μόνο γιατί το σημερινό ΠΑΣΟΚ υποχρεώθηκε να ακολουθήσει σε πολλά
θέματα φιλελεύθερη πολιτική, αλλά και γιατί η Ν.Δ. απομακρύνθηκε τελείως από
τις θέσεις τις οποίες η ίδια υποστήριζε μέχρι το 1993.

Παράλληλα, οι Φιλελεύθεροι δημιουργήθηκαν, γιατί θεωρήσαμε ότι χρειάζεται
επιτέλους ένα κόμμα που θα υπερασπίζεται ασυμβίβαστα αυτά που θεωρεί ότι
κάνουν καλό στον τόπο, χωρίς να μετρά το πολιτικό κόστος.

Με τα παραπάνω δεδομένα, μήπως το κρίσιμο ερώτημα δεν ήταν αν οι Φιλελεύθεροι
θα καταβάλουν το πολιτικό κόστος της μη κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, αλλά
ποια στάση βοηθά τον τόπο να προχωρήσει, έστω και με αργά βήματα αντί για
άλματα, όπως θα θέλαμε και όπως πιστεύουμε ότι χρειάζεται;

Μήπως το κρίσιμο ερώτημα ήταν αν θέλουμε ανατροπή της σημερινής εξωτερικής
πολιτικής, πειραματισμους και αναποφασιστικότητα στο ασφαλιστικό πρόβλημα,
δισταγμούς στις διαρθρωτικές αλλαγές, επιβράβευση των συντεχνιών με
αντιστάθμισμα δικαιοσύνη που θα «φυσάει» ή συνέχιση της σημερινής πορείας στην
οικονομία και την εξωτερική πολιτική, ενίσχυση των δυνάμεων που θέλουν
ταχύτερα βήματα στις μεγάλες και αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές και πιθανό
κόστος τον Βαγγέλη Γιαννόπουλο να επιτίθεται άλλα τέσσερα χρόνια στην
αισθητική μας, στη δημοκρατική μας ευαισθησία, στα νεύρα μας;

Όι Φιλελεύθεροι απάντησαν σωστά στο ερώτημα που έθεσαν στον εαυτό τους. Ήταν
όμως το σωστό ερώτημα;

Ο Αντύπας Καρίπογλου είναι μέλος της Ε.Ε. των Φιλελευθέρων.